Czterej pancerni i pisarz

Powodem sięgnięcia po tę książkę było swoiste combo. Jestem pokoleniem "pancernych": oglądałem serial i to w pierwszej emisji, czytałem książki, miałem komiksy, nosiłem spodnie z naszywką Szarik oraz koszulkę z nadrukiem całej załogi i psa, a mama z tatą z podziemia, a właściwie spod lady, dzięki znajomościom kupili mi szmaciany hełmofon. Prawdziwego nie udało mi się wydębić od taty, bo był lotnikiem, nie czołgistą. Ale zrekompensował mi mapnikiem, takim jaki miał Olgierd. I co? Nie czuję się zindoktrynowany, przerobiony na dziecko komuny. Kiedy przyszedł czas, chodziłem z opornikiem wpiętym w sweter, brałem udział w strajkach studenckich i biegałem do siedziby NSZZ Solidarność po bibułę, czyli książki drugiego obiegu. Bo tak czułem, bo wiedziałem, że to jest świat, w którym chcę żyć. Byłem ciekaw kiedy zobaczyłem książkę Jarosława Molendy, którego znam z rzetelności i umiejętności sprzedawania trudnych tematów, jak w np. w "Esesmance" czy "Zbrodni w Kobierzynie", jak podejdzie do tego wcale niełatwego problemu czterech pancernych i psa. Jak poradzi sobie z bitą czambuł teorią, że film został stworzony jako narzędzie indoktrynacji młodego widza i propagandy "czerwonych ideałów". Nic z tych rzeczy, autor podchodzi do sprawy, obserwując ją z wielu stron i cytując bardzo różne środowiska. Dla mnie ta książka, chociaż opowiada o Januszu Przymanowskim, to w większości pokazuje wszelkie aspekty tego niesamowitego zjawiska, jakim byli Pancerni. Odpowiada na pytania, dlaczego stali się tak popularni, że w wielu miastach spotkanie z aktorami trzeba było organizować na stadionach, były wydarzeniami tak wielkimi, jak trudno sobie wyobrazić, kto mógłby zgromadzić tłumy widzów tak zafascynowanych filmem dzisiaj. Pokazuje rzetelnie, czy film i książka była narzędziem indoktrynacji, ale także mechanizmy jak telewizja i serial w latach sześćdziesiątych zdobywała serca widzów. Koniec odcinka, był początkiem jego "odtwarzania" na podwórkach przez Janków, Gustlików i Marusie. Dzisiaj pobiedzilibyśmy - fenomen i absolutny bestseller. I nie szkodziły mu absolutnie nawet bardzo niewybredne komentarze i recenzje. Był po prostu Pancerny. Autor także pisze wiele o postaci Janusza Przymanowskiego, który mimo wszystko jest aktorem z drugiego planu w tej książce. Pokazuje jego zawikłaną osobowość, jego podejście do życia, niechlubne czasy stanu wojennego i schyłek życia oraz śmierć. Są także wątki miłosne i rodzinne z dość bogatego życia uczuciowego pana pułkownika Przymanowskiego. Książka napisana bardzo swobodnym językiem, momentami żartobliwie i prześmiewczo co powala nieomal jednym tchem, no może dwoma przeczytać ponad 500 stronicową publikację opatrzoną jak to u Pana Molendy licznymi przypisami oraz bibliografią. A na koniec cytat dotyczący Klubu Pancernych, który stał się nieomal zjawiskiem socjologicznym i masowym. Dzieci tworzyły załogi wraz ze swoimi zwierzętami — nawet rybkami akwariowymi i robiły rzeczy dobre, albo pożyteczne:" i Tu trzeba podkreślić z całą stanowczością. Każda dziura załatana w psiej budzie, każdy kamień nierzucony w kota, każda inicjatywa pomocy ludziom i zwierzętom, każdy przejaw świadomości społecznej i patriotycznej — to wielki sukces filmu (...) Bo pancerni stali się symbolem i ucieleśnieniem pewnych idei i postaw życiowych godnych przyjęcia i naśladowania." Tak to prawda, że w filmie jest wiele pominięć faktów, brak powstania warszawskiego, ale jak pisano o tym filmie, był to pierwszy film wojenny, który pokazywał nie martyrologię i tragedię Polaków. On uświadomił, że my też odnosiliśmy wojenne sukcesy. Książka godna polecenia tym którzy są pancernymi, ale także tym, którzy uważają, że film należy zakazać. Zakazano, TVP sprzedała prawa i.... przeczytajcie w książce.