Cztery pory zbrodni. Tom 2. Lato

Nie czytałam części pierwszej, ale jakoś zbytnio mi to nie przeszkadzało. Autor z początku zaznacza, że wiele miejsc powstało w tej książce na cele dopasowujące się do fabuły, a wszelkie oprawy medyczne są uogólnione, aby przez przypadek nikt nie sugerował się nimi w razie zagrożenia czyjegoś życia. Książka powstała z dedykacją dla córki:-) Tak naprawdę wszelkie opisy w niej zawarte są niby ogólnikowe ale na tyle dostosowane przymiotniki urealniają przedstawione tło, że nie potrzeba nam nic więcej by ujrzeć wyobraźnią, co ktoś miał na myśli. Nie wiem czemu, ale przez cały czas miałam wrażenie, jakbym przez opowieść biegła. Każda scena wydaje się jakby na przyspieszonym filmie, choć na tyle jest wszystko wiarygodne, że wierzymy w to, co tu się zadziało. W momencie jednak, kiedy jesteśmy pytani o drobny szczegół, który przeoczyliśmy, to zawahanie osoby, która pozwoliła się obezwładnić, nasza psychika pracuje na coraz większych obrotach, by następnym razem dostrzec to, co wiemy, że nie możemy już przeoczyć. Dla mnie było to odczuwalne jako typowa powieść sensacyjna, gdzie często liczył się czas, spostrzegawczość i oczywiście szerokie grono znajomych, które pomagało postaci w prowadzonym śledztwie. To było opisane tak, jakby nad bohaterami stała inna postać i to z pałką nad ich głową, gdzie wręcz wymagała od nich, by będą postępowali w opisany im przez niego sposób. Niby wyjście mieli, ale ryzykować nie zamierzali. Pomimo akcji poprowadzonej na dwóch frontach, bo w jednym poszukiwany był morderca znanej osoby, a w drugim ktoś z przeszłości powrócił z zaświatów, by dokonać tego, co rozpoczął, to jednak widać tutaj na tyle obie strony, by nie mieszać ich ze sobą. Dosłownie w sprawie mordercy fabuła jest oparta na zdecydowaniu i zdeterminowaniu, a w przeszłości na zastanawianiu i strachu, gdyż nie wiadomo czego można się spodziewać. Właśnie te emocje ładnie je oddzielały. W książce jest cała masa dialogów i postacie nie boją się osądzać innych. Niekiedy wprost mówią co o kim myślą, jakby zachowanie pozorów grzeczności było im zbędne. Dało mi to odczucie, że te twardsze charaktery będą wpatrzone w tą serię jak w obrazek, a te delikatniejsze mogą poczuć się przytłoczone męską pewnością siebie. Zwroty również były ostre i rozkazujące. Uważam, że to dobra książka, bo zaimponowała mi właśnie tą rozdzielczością wydarzeń, ale na tyle znam już ludzi w swoim życiu, którzy tak postępują, że odczułam lekkie przytłoczenie. To moja osobista uwaga z powodu której nie mogłam ją ocenić jako idealną. Zdecydujcie sami, czy takie ukazanie wydarzeń by was zaciekawiło:-)

Ile jesteś w stanie poświęcić, żeby raz na zawsze zamknąć pewien rozdział swojej przeszłości? „Cztery pory zbrodni. Lato” Michała Ritter to książka, która od pierwszych stron wciąga i pokazuje, że to nie będzie zwykły kryminał „na raz”. Niby mamy klasyczną sprawę: morderstwo popularnego piosenkarza, śledztwo, tropy, które prowadzą donikąd… ale im dalej wchodzimy w te historie, tym bardziej czuć, że to tylko wierzchołek czegoś znacznie mroczniejszego. Po raz kolejny towarzyszymy Hubertowi „Hubowi” Rajcherowi i muszę przyznać, że naprawdę się za nim stęskniłam. To jeden z tych bohaterów, których nie da się jednoznacznie ocenić. Z jednej strony twardy, wyszkolony, były żołnierz GROM-u, a z drugiej… człowiek, który niesie w sobie ciężar, którego nie da się tak po prostu zrzucić. I to właśnie ta jego niejednoznaczność przyciąga mnie najmocniej. Nie jest bohaterem z wyidealizowanym. Jest prawdziwy, zmęczony, uważny i momentami… niepokojąco cichy. Obok niego pojawia się Anna Zaspa - konkretna, silna, zakorzeniona w zasadach kobieta. Ich duet działa razem jak ogień i lód. Relacja ich łącząca nie jest przerysowana, nie jest „na siłę”. Jest napięcie, są niedopowiedzenia i coś, co trudno nazwać, ale czuć między wierszami. Najbardziej w tej książce uderza mnie sposób budowania napięcia. Tu nie chodzi o ciągłe wybuchy akcji. Tu chodzi o detale - rozmowy, spojrzenia, decyzje, które mają konsekwencje. O to, że zaczynamy podejrzewać każdego i o to, że autor bardzo sprytnie prowadzi nas przez tę historię. Pozwala nam myśleć, że wiemy dokąd wszystko zmierza tylko po to, żeby za chwilę wszystko wywrócić. Dużym plusem są też elementy związane z przeszłością Rajchera i jego doświadczeniem w GROM-ie. Czuć autentyczność tych fragmentów - sposób myślenia, reakcje, chłodna analiza sytuacji. Jednak muszę przyznać, że ta historia pozostawiła mnie z lekkim niepokojem. Bo tu nie chodzi o morderstwo, a konsekwencje pewnych czynów. O to, że pewne rzeczy wracają i, że czasem największym zagrożeniem nie jest ktoś obcy tylko ktoś, kto zna Cię aż za dobrze. Czy to dobra kontynuacja? Według mnie zdecydowanie tak. I mam wrażenie, że ta historia dopiero się rozkręca i autor jeszcze sporo namiesza. Ocena: 8,5/10

„W końcu nie każdy jest przestępcą”. Hubert Rajcher powraca – były pułkownik GROM-u, człowiek o niezwykłej przenikliwości i doświadczeniu, który mimo zakończenia kariery wojskowej wciąż zostaje wciągany w niebezpieczne sprawy. Tym razem chodzi o zabójstwo popularnego piosenkarza, Adama Xaviera. U jego boku ponownie staje komisarz Anna Zaspa, tworząc duet oparty na wiedzy, intuicji i świetnej współpracy. Już od pierwszych stron książka uderza mocnym, szokującym dialogiem, który natychmiast przykuwa uwagę. Autor bardzo umiejętnie buduje napięcie – rozmowy między bohaterami nie są tylko wymianą zdań, ale często stanowią element układanki, której rozwiązanie odkrywamy stopniowo. To właśnie ta nieprzewidywalność sprawia, że trudno oderwać się od lektury. Postać Huberta Rajchera zdecydowanie wyróżnia się na tle klasycznych bohaterów kryminałów. Nie jest typowym policjantem czy detektywem, a jednak jego sposób myślenia, doświadczenie i kontakty czynią go niezwykle skutecznym. W połączeniu z Anną Zaspą tworzy dynamiczny i wiarygodny duet. Fabuła jest rozbudowana i wielowątkowa – oprócz głównego śledztwa pojawia się także inne, bardziej ukryte zagrożenie, które stopniowo wychodzi na pierwszy plan. Dodatkowo przeszłość Rajchera nie daje o sobie zapomnieć, co wprowadza do historii jeszcze więcej napięcia i emocji. Styl autora jest lekki i przystępny, mimo że sama historia jest złożona i pełna szczegółów. Duża liczba stron nie nuży – wręcz przeciwnie, pozwala lepiej poznać bohaterów i zagłębić się w ich świat. To książka dla osób, które lubią rozbudowane, nieoczywiste kryminały z mocnymi zwrotami akcji i bohaterami, którzy nie są jednowymiarowi. Jeśli szukasz historii, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala przewidzieć zakończenia – zdecydowanie warto sięgnąć po ten tytuł.