Czwarte sikanie Bożenki Kowalskiej

Kryminał, komedia, absurdalne poczucie humoru, surrealizm, a to wszystko pod hasłem, jak z piosenki „Wesołe jest życie staruszka”, czyli najnowsza książka Jacka Galińskiego „Czwarte sikanie Bożenki Kowalskiej”. Początek nowej serii z pensjonariuszami domu spokojnej starości. Zachęcona poprzednimi książkami autora, których bohaterką była Zofia Wilkońska, od razu postanowiłam przeczytać i tę. Na początku śmiałam się na głos, ale wraz z mijającymi stronami moje poczucie humoru jakby malało. Rzecz dzieje się w domu spokojnej starości, w którym znikają, znaczy umierają, a potem znikają starsi ludzie. Dwoje w bohaterów: Sabina i Antonii postanawiają odkryć, co tak naprawdę dzieje się w tym miejscu. Maja teorię spiskową o przywłaszczaniu sobie mieszkań i usuwaniu starszych ludzi. Muszą tylko znaleźć winnych. Oczywiście czeka ich mnóstwo bardzo zabawnych i nieco mniej zabawnych przygód, wpadek, zadziwiających zdarzeń. Bardzo podobał mi się zabieg, że dwoje bohaterów na przemian opowiada o wydarzeniach. Często te same zdarzenia widzą zupełnie inaczej. Antoni kocha się w Sabinie, nawet bardziej niż w Magdzie Gessler. Sabinę Antoni denerwuje, ale jednak postanawia mu pomóc w poszukiwaniach odpowiedzi na mnóstwo pytań. Oj dzieje się tam, dzieje. Ale odpowiedzi nie ma, bo to przecież pierwsza część. Myślałam, że zakończenie będzie z większym przytupem, że bardzo zachęci mnie do sięgnięcia po kolejną część, że wydarzy się coś nieoczekiwanego. Jakoś też dla mnie wątek sikającej po raz czwarty o piątej rano każdego dnia Bożenki Kowalskiej nie został wykorzystany do końca. Sięgnę po drugi tom, ale czekać na niego będę już spokojnie. A na koniec jeszcze jedno - jeżeli nie czytaliście cyklu Jacka Galińskiego, który zaczyna się od tomu „Kółko się pani urwało” – to zdecydowanie czytajcie. Świetne na odegnanie ponurych jesiennych chmur. A Antoniego i Sabinę z kolejnego cyklu może polubicie bardziej niż ja.

Akcja książki dzieje się w domu spokojnej starości. A jego lokatorzy potrafią rozbawić do łez. Pełno tutaj humoru, intryg i takie wewnętrznego uroku starszych osób. Czym jest tytułowe czwarte sikanie? Otóż punktualnie o 5 rano, każdego dnia Bożena Kowalska idzie do wc i … sika. Wolno jej. Ale odgłosy słyszy cała okolica. Pewnego dnia jednak tego czwartego sikania nie było. Zaskoczona Sabina postanowiła sprawdzić co się stało z Bożenką. Okazuje się, że starsza pani zmarła. Sabinka zawsze wie co robić i czym prędzej poszła donieść o swoim odkryciu w recepcji. Jednak gdy po chwili wraca do pokoju koleżanki … ciała już nie ma. Lokatorzy zaczynają snuć domysły tego co zdarzyło się z ich koleżanka. Mistrzem w snuciu intryg jest pan Antoni. To on wpadł na pomysł, że pani w kuchni chce ich wszystkich otruć. Sabinka za długo żyje na tym świecie, by wierzyć w każde słowo jakiegoś wariata. Do czasu aż… To już musicie sami przeczytać. Co takiego spotkało Bożenkę i Sabinkę? Książka posiada specyficzny humor, który sprawia, że książkę czyta się przyjemnie. Autor również posiada lekki styl pisania dzięki czemu książkę czyta się również bardzo szybko. Lubię gdy od początku coś się dzieje. I tak właśnie tutaj jest. Znika ciało Bożeny, a lokatorzy gubią się w swoich domysłach. Narracja prowadzona jest z punktu widzenia Sabinki i Antoniego. I taką narrację uwielbiam. Czy czuć tutaj dreszczyk? Nie koniecznie, ale i tak czytało mi się tę książkę bardzo dobrze. Bohaterowie są tutaj wyraziści i z charakterkiem. Ich dialogi nie jednej raz rozbawiły mnie do łez. Jeśli lubicie kryminały z porządną dawką humoru to bardzo polecam „Czwarte sikanie Bożenki Kowalskiej”