Dahmer
Prawdziwa historia seryjnego mordercy

Czy potrafisz czytać o prawdziwych zbrodniach, kiedy wiesz, że każda strona wydarzyła się naprawdę - czy jednak gdzieś w połowie zaczynasz żałować, że w ogóle otworzyłeś książkę? Dahmer. Prawdziwa historia seryjnego mordercy to nie jest kolejna „sensacyjna” opowieść o seryjnym mordercy. To reportaż, który od pierwszych stron uderza w ciebie brutalną świadomością: to wszystko wydarzyło się naprawdę, tuż obok zwykłego życia, w mieszkaniu, które z zewnątrz nie wzbudzało żadnych podejrzeń. Jeśli oglądałeś „Monster: The Jeffrey Dahmer Story”, możesz mieć wrażenie, że już znasz tę historię. Ale musze przyznać, że ta książka idzie dalej. Głębiej. Bez dramatyzowania, bez filmowych filtrów, bez „upiększeń”. Dostajesz surową relację reporterki, która była jedną z pierwszych osób w mieszkaniu Dahmera po jego aresztowaniu. I nagle zaczynasz rozumieć, że żadna ekranizacja nie odda tego ciężaru. Czytając, miałam momenty, w których musiałam odkładać książkę. Nie dlatego, że była źle napisana - wręcz przeciwnie. Tylko dlatego, że chłodny, dziennikarski styl autorki sprawia, że wszystko staje się jeszcze bardziej realne. Nie ma tu ucieczki w fikcję. Są fakty. Zeznania. Analizy. I przede wszystkim… konsekwencje. Najbardziej uderzyło mnie to, jak bardzo ta historia nie kończy się na samym Dahmerze. Bo to nie jest tylko opowieść o „potworze”. To również historia systemu, który zawiódł, ludzi, którzy nie zareagowali i rodzin, które zostały z pustką, której nie da się wypełnić żadnym wyrokiem. I kiedy to do ciebie dociera, zaczynasz czuć dyskomfort, który trudno z siebie strząsnąć. Czy Dahmer był „geniuszem zła”, jak czasem lubi się go przedstawiać? Ta książka raczej to demitologizuje. Pokazuje go nie jako ikonę, ale jako człowieka, który przez lata funkcjonował tuż obok innych, niezauważony - aż do momentu, w którym było już za późno. Nie ukrywam to lektura trudna. Nie tylko przez temat, ale przez sposób, w jaki została opowiedziana. Bez emocjonalnych filtrów, bez próby złagodzenia czegokolwiek i właśnie dlatego działa tak mocno. Zamykając tę książkę, miałam wrażenie, że nie kończę historii, tylko zostaję z nią na dłużej. Bo ona nie chce cię tylko przestraszyć. Ona chce cię zmusić do myślenia o tym, jak cienka bywa granica między „zwyczajnym życiem” a czymś, co wydaje się nie do pojęcia. I teraz pytanie do ciebie: czy naprawdę wierzysz, że potwory zawsze wyglądają jak potwory? Ocena: 8,5/10