Daleko od domu

„Jedno po drugim dzięki mniejszym i większym cudom odnaleźli siebie nawzajem, dokładnie tak, jak miało być, i wreszcie wrócili do domu. Odkryli, że dom to nie miejsce - że on zawsze był w ich sercach.” . A Wasz dom? Czym on dla Was jest? . Dla głównej bohaterki powieści Danielle Steel „Daleko od domu”, był on na pewno stabilizacją, ciepłem rodzinnym. Miejscem bezpiecznym, zwłaszcza w ciężkich latach wojennych. . 1944 rok. Arielle von Auspeck przebywa w okupowanym Paryżu, gdzie oczekuje na przyjazd męża - emerytowanego pułkownika niemieckiej armii. Kobieta rezyduje w Ritzu - jako arystokratka, ale przede wszystkim żona wysoko postawionego wojskowego, nie odczuwa trudów trwającego obecnie konfliktu zbrojnego. Jednak do czasu… Do czasu aż jej mąż zostaje stracony za udział w nieudanym zamachu na Hitlera w Wilczym Szańcu, a ona sama zostaje zmuszona uciekać i ukrywać się pod zmienionym nazwiskiem. Kobieta traci ukochanego, pozycję towarzyską, cały majątek, a na domiar tego także kontakt z dwójką własnych dzieci. Jak potoczą się jej dalsze losy? Czy będąc „daleko od domu” znajdzie w sobie siłę, aby przetrwać do końca wojny i odnaleźć bliskich? . W moich czasach szkolnych razem z mamą wypożyczałyśmy z biblioteki książki autorstwa Danielle Steel i się w nich zaczytywałyśmy. Uwielbiałam tamte historie. Przenosiły mnie do światów, gdzie bohaterowie pomimo trudów i przeciwności losów, odnajdywali drogę do szczęścia, a sama lektura była czystą przyjemnością! Tak było i tym razem! . Już od pierwszej strony zanurzyłam się w tej historii i razem z główną bohaterką próbowałam poradzić sobie w tym trudnym położeniu, w jakim się znalazła. Było ciekawie, sporo się działo. Poznałam także bliżej losy jej córki Marianny, może nawet mocniej doświadczonej przez okrucieństwa wojny. . Historia zasmucała, przynosiła te tragiczne zdarzenia, jak śmierć, przemoc, ludzkie cierpienie. Ale mimo wszystko niosła nadzieję na poprawę, na nowe lepsze życie i… miłość! Bo przecież to miłość przynosi nam światło, nawet wtedy, gdy dookoła panuje mrok! . Polecam Wam tę historię z całego serca!

Do książek Danielle Steel mam spory sentyment, bo uczyłam się na nich przed laty angielskiego. Jej prosty, klarowny styl jest do tego idealny. Choć lata mijają, autorka pozostaje wierna sobie i pisze o wielkich emocjach, miłości i ludziach, którzy w głębi duszy są po prostu dobrzy. Jej najnowsza powieść „Daleko od domu” to właśnie historia idealna, gdy potrzebujemy czegoś, co, mimo trudnych tematów, ostatecznie otuli nas nadzieją. Tak jak wspomniałam, sięgnęłam po ten tytuł z sentymentu, ale chyba każdy z nas potrzebuje czasem historii, w której zło zostaje ukarane, miłość zwycięża wszystko, a na końcu - mimo bolesnych strat - czeka nas szczęśliwe zakończenie. I taka jest najnowsza powieść autorki, zabierająca nas do Niemiec i Francji w czasie drugiej wojny światowej. To lekka powieść o ciężkich czasach, skupiona na perspektywie kobiet, które w czasie wojny toczą własne walki. Które muszą uciekać, pozbawione wszystkiego, walczą o przetrwanie, ale mimo to nie tracą nadziei. Takimi kobietami są zarówno Arielle, jak i jej córka Marianna. Obie, przyzwyczajone do życia w luksusie u boku dbających o wszystko mężów, zmuszone są zacząć wszystko od nowa, by przeżyć. Dodatkowo los je rozdziela na długie lata wojny, pozbawiając jakiejkolwiek wiedzy o bliskich. Ale nawet w tak dramatycznych warunkach odnajdują cel w życiu. Autorka ukazuje wojenny chaos i walkę w ruchu oporu skupiającą się na fałszowaniu dokumentów dla uciekających Żydów. Duży nacisk kładzie również na okres powojenny, oddając dramat niemieckich kobiet, trud poszukiwania bliskich w zrujnowanej Europie, rozpoczęcie procesów norymberskich i prawną walkę o odzyskanie zagrabionych przez nazistów majątków. Oczywiście, jak to u Danielle Steel, nie mogło zabraknąć wątków romantycznych - wieloletniej przyjaźni, nabierającej z czasem innych barw, i pewnego amerykańskiego żołnierza, który pojawia się w odpowiednim miejscu i czasie, niczym rycerz na białym koniu. Jeśli szukasz skomplikowanej, wielowarstwowej fabuły, to u Danielle Steel jej nie znajdziesz. Styl jest prosty, momentami wręcz naiwny, a bohaterowie dobrzy do szpiku kości. Trochę brakuje im szarości, są nieco jednowymiarowi, ale powieść czyta się błyskawicznie i z dużą dawką wzruszenia. Jest trochę bolesna, bardzo romantyczna, ale i niesamowicie budująca.