Daleko od siebie

„Daleko od siebie” Anny Kulawik to opowieść, która bardzo mocno wchodzi pod skórę i zostaje tam na dłużej. To historia o emocjach, których nie da się łatwo nazwać: o pragnieniu bliskości i jednoczesnym lęku przed nią. Poznajemy Ankę, kobietę, która zawodowo potrafi rozkładać ludzkie emocje na czynniki pierwsze, ale w swoim życiu prywatnym zupełnie sobie z nimi nie radzi. Ucieczka jest dla niej prostsza niż otwarcie się na drugiego człowieka. Wszystko zmienia się, gdy spotyka Wojtka. Relacja, która zaczyna się od słownej gry i napięcia, szybko przeradza się w coś intensywnego… aż nagle się kończy, pozostawiając po sobie pustkę. Lata później na jej drodze pojawia się Olgierd i tu zaczyna się prawdziwy emocjonalny rollercoaster. Ich relacja jest pełna napięcia, niedopowiedzeń i trudnych emocji. To nie jest historia o łatwej miłości, to opowieść o uczuciu, które rodzi się wbrew rozsądkowi, w miejscu, gdzie bardziej spodziewalibyśmy się konfliktu niż bliskości. Autorka świetnie pokazuje, jak skomplikowane potrafią być relacje międzyludzkie i jak często sami sabotujemy własne szczęście. To książka o emocjonalnych barierach, trudnych wyborach i uczuciach, które nie zawsze pojawiają się w odpowiednim momencie.

„Daleko od siebie” autorstwa Anna Kulawik to historia, która od pierwszych stron wciąga w świat skomplikowanych emocji i relacji, gdzie miłość nie jest oczywista ani łatwa. To opowieść bardziej o tym, co dzieje się między słowami i w ciszy, niż o samych wydarzeniach. Fabuła skupia się na Ance – psychoterapeutce, która zawodowo potrafi rozłożyć cudze emocje na czynniki pierwsze, ale prywatnie skutecznie unika prawdziwej bliskości. Jej życie jest poukładane, kontrolowane i bezpieczne do momentu, gdy pojawia się Wojtek. Relacja z nim rozwija się intensywnie, początkowo na poziomie intelektualnym, by z czasem przerodzić się w coś znacznie głębszego i bardziej wymagającego. Jednak równie szybko, jak się zaczyna, tak też się kończy, zostawiając po sobie pustkę i niedopowiedzenia. Kiedy po latach na drodze Anki staje Olgierd – syn Wojtka – historia nabiera nowego, bardziej napiętego wymiaru. Ich relacja jest pełna sprzeczności: od niechęci i dystansu po coś, czego oboje nie chcą nazwać. Bohaterowie tej książki są wyraziści i bardzo ludzcy. Anka to postać złożona – silna, niezależna, ale jednocześnie pełna lęków, których nie chce dopuścić do głosu. Jej wewnętrzne konflikty są jednym z najmocniejszych elementów powieści. Wojtek wnosi do historii spokój i dojrzałość, stając się dla niej kimś więcej niż tylko partnerem. Z kolei Olgierd to bohater pełen gniewu i nieufności, który skrywa własne rany. Relacje między nimi są napięte, niejednoznaczne i bardzo intensywne emocjonalnie. Książka porusza wiele ważnych tematów: trudność w budowaniu bliskości, konsekwencje przeszłych decyzji, granice między pożądaniem a uczuciem oraz to, jak bardzo nasze doświadczenia wpływają na to, kim jesteśmy. Silnie wybrzmiewa motyw emocjonalnej niedostępności i potrzeby kontroli, a także pytanie o to, czy można zacząć od nowa, kiedy przeszłość wciąż daje o sobie znać. Emocjonalnie to powieść pełna napięcia, tęsknoty i wewnętrznego rozdarcia. Nie ma tu prostych odpowiedzi ani łatwych rozwiązań – zamiast tego czytelnik dostaje historię, która momentami jest niewygodna, ale przez to bardzo prawdziwa. Uczucia bohaterów są intensywne, czasem chaotyczne, a relacje między nimi bywają trudne do jednoznacznej oceny. Styl Anny Kulawik jest dojrzały, wyważony i skupiony na psychologii postaci. Autorka nie spieszy się z opowiadaniem historii – pozwala jej rozwijać się powoli, budując napięcie poprzez dialogi i wewnętrzne monologi bohaterów. Język jest przystępny, ale jednocześnie pełen emocjonalnej głębi. Gatunkowo to powieść obyczajowa z wyraźnym wątkiem psychologicznym i romantycznym, skierowana raczej do czytelników, którzy lubią historie o relacjach i emocjach, niż dynamiczną akcję. To książka dla osób, które cenią nieoczywiste historie miłosne, pełne napięcia i niedopowiedzeń. Spodoba się tym, którzy lubią analizować bohaterów i ich decyzje, a także zagłębiać się w ich emocjonalny świat. „Daleko od siebie” to poruszająca, momentami trudna, ale bardzo autentyczna opowieść o tym, że najtrudniejszą relacją, jaką budujemy, jest często ta z samym sobą – i zdecydowanie warto po nią sięgnąć, jeśli szuka się czegoś więcej niż tylko prostej historii o miłości.

„Życie pisze scenariusze, na które nigdy nie jesteśmy gotowi.” Miłość nie zawsze przychodzi w odpowiednim momencie, ale to nie znaczy, że jest mniej prawdziwa.” „Najtrudniej nie jest odejść, tylko nauczyć się żyć z pustką, którą ktoś po sobie zostawił.” Anka ma ponad czterdzieści lat, bogatą karierę jako psycholog i terapeutka. Na co dzień pokazuje swoim pacjentom mechanizmy sterujące ich życiem i pomaga nie tyle znaleźć rozwiązanie, co spojrzeć prawdzie w oczy. Mimo wszystko wydaje się, że jej życie wcale nie jest idyllą czy pełnią szczęścia. Jej historia zaczyna się jak wiele innych - młoda dziewczyna, emocje i uczucie nie mające prawa bytu , przynajmniej z moralnego punktu widzenia. Ania weszła bowiem w intymną relację ze swoim promotorem i wykładowcą - Wojciechem Starowskim. Po latach kobieta potrafi wyjaśnić większość swoich wyborów od strony psychiki , lecz zmaga się z żalobą i samotnym macierzyństwem. Wszystko zmienia się w chwili, gdy rozmawiając z przyjaciółkami- Kamilą i Anitą Anna uznaje ,że pragnie, by mała Laura nosiła nazwisko ojca i miała swoją historię. Właśnie wtedy do jej życia wkracza Olgierd-syn zmarłego Wojciecha. Wtedy właśnie zaczynają się prawdziwe emocje oraz napięcie. Nienawiść zmienia się w zwierzęce pożądanie ,to z kolei ewoluuje w coś co oboje boją się nazwać. Historia Anki pokazuje, że nawet posiadając wiedzę i narzędzia, które pomagają innym, nie jesteśmy w stanie uchronić samych siebie przed emocjami. Bo serce nie działa według schematów, a przeszłość potrafi wracać w najmniej oczekiwanym momencie. Relacja z Olgierdem jest pełna sprzeczności – zbudowana na bólu, stracie i niedopowiedzeniach, a jednocześnie intensywna, wręcz niepokojąco prawdziwa. To historia, która balansuje na granicy tego, co właściwe, i tego, co nieuniknione. Autorka odważnie pokazuje, że uczucia nie zawsze wpisują się w przyjęte normy, a życie rzadko daje proste odpowiedzi. Daleko od siebie to opowieść o konsekwencjach wyborów, o mierzeniu się z własną przeszłością i o tym, jak cienka jest granica między nienawiścią a miłością. To również historia o samotności – tej, która nie znika nawet wtedy, gdy obok pojawia się drugi człowiek. To książka, która zostawia czytelnika z refleksją, że nie wszystko da się naprawić, nie każdą ranę zagoić, a niektóre relacje – choć intensywne i prawdziwe – mogą nigdy nie znaleźć swojego właściwego miejsca. I chyba właśnie dlatego tak trudno o niej zapomnieć.

💙„Daleko od siebie” to historia pogubionej bohaterki,która uciekając przed relacjami,gubi się w pożądaniu i przyjemnościach.Przez lata błądzi we mgle i wyniszcza się. Nawet będąc teraz świetną psychoterapeutką nie potrafi znaleźć dla siebie idealnej drogi,by cieszyć się z bliskości i mieć ją obok-na dłużej. 💙Historia ukazuje kobietę i jej samotność.Gdy wreszcie pozwala sobie na szansę,to życie przynosi jest cierpienie.Nowe obowiązki & nowe wyzwania,by zrealizować swój cel jest początkiem nowej znajomości,która budzi napięcie i emocjonalne chwile. Przypomina o zapomnianych potrzebach oraz pokazaniu swojej prawdziwej twarzy-nie tej wykreowanej na potrzeby świata,lecz tej innej-w czterech ścianach. 💙„Daleko od siebie” to historia o traumach przeszłości,które niepytane weszły w życie,relacjach tylko na chwile,przyjaźni,powrocie przeszłości,aby uporządkować papierologię oraz bliskości budzącej zapomniane pożądanie i wyzwalające nowe uczucia. 💙Piękna historia o tym,by dać sobie drugą szansę i pozwolić wreszcie sobie na szczęście. 💙Czytajcie-polecam📖