Dama w kapeluszu

Recenzja książki „Dama w kapeluszu” – Anna Stryjewska Na początku miałam obawy. Już od pierwszych stron pojawiło się wrażenie, że książka tonie w opisach, a fabuła może okazać się spokojna aż do granic nijakości. Taka, która ładnie wygląda, ale niewiele zostawia po sobie. Na szczęście bardzo szybko okazało się, że to mylne wrażenie, a „Dama w kapeluszu” kryje w sobie znacznie więcej niż tylko tło i detale. Apolonia to bohaterka, której nie da się nie zauważyć. Życie nie było dla niej łaskawe – doświadczyła wiele bólu, strat i rozczarowań, a jednak do końca zachowała w sobie dobro. To właśnie ono jest jej największą siłą. Łódź, do której trafia, jest dla niej miejscem obcym, nieprzyjaznym, pełnym wyzwań, ale Apolonia nie poddaje się ani na moment. Z uporem, spokojem i cichą odwagą odnajduje swoje miejsce, jakby udowadniała, że nawet najbardziej nieoswojona przestrzeń może stać się domem. Można nazwać ją optymistką, choć nie w naiwnym sensie – raczej kimś, kto świadomie wybiera dobro, nawet wtedy, gdy świat nie bardzo na nie zasługuje. Relacje międzyludzkie zostały w tej książce poprowadzone z dużą wrażliwością. Początkowa przyjaźń z Mańką jest ważna, ale to więź z Helką okazuje się najciekawsza. Zwłaszcza dlatego, że zaczyna się od nieporozumień i dystansu. Ich relacja dojrzewa stopniowo, a szczerość Helki sprawia, że łatwo ją polubić – jest wyrazista, prawdziwa, bez udawania. Wątek romantyczny Poli i Ksawerego to kolejny mocny punkt powieści. To miłość bezwarunkowa, spokojna, ale jednocześnie niezwykle głęboka. Nie opiera się na wielkich gestach, lecz na zaufaniu, wsparciu i obecności. Taki rodzaj uczucia, o którym myśli się z cichą zazdrością, bo każdy chciałby choć raz w życiu doświadczyć czegoś takiego. Na końcu pojawia się również wątek historyczny, który zapowiada się bardzo interesująco. Szkoda jedynie, że nie został szerzej rozwinięty. Liczyłam na bardziej rozbudowany obraz wojennej rzeczywistości i zmagań bohaterów w tamtym czasie. Ten fragment pozostawia lekki niedosyt, jakby autorce zabrakło jeszcze kilku stron, by domknąć go w pełni. Mimo to „Dama w kapeluszu” jest książką, którą czyta się z przyjemnością i zaangażowaniem. To opowieść o miłości, przyjaźni, wewnętrznej sile i o tym, że nawet pośród trudnych doświadczeń nie warto rezygnować z dobra i nadziei. Cicha, elegancka historia, która nie krzyczy emocjami, ale zostawia po sobie ciepły, trwały ślad.

Odbyłam niezwykły spacer ulicami dawnej Łodzi Polecam

Apolonia po kolejnej awanturze ojczyma ucieka z rodzinnej wioski. Dzięki pomocy matki, udaje się dziewczynie dostać do Łodzi - ma udać się do ciotki, starszej siostry swojej rodzicielki. Niestety na miejscu mocno się rozczarowuje i koniec końców musi szukać dachu nad głową. Znajduje pokój w biednej, zaludnionej w większości przez społeczeństwo żydowskie, części miasta. Dzieli go z praczką Mańką, Helką, która uprawia „najstarszy zawód świata” oraz pucybutem Frankiem i panem Władkiem, który zajmuje się ostrzeniem noży. W niedługim czasie ci zupełnie różni ludzie stają się jej przyjaciółmi. Wspierają się nawzajem, pomagają w znalezieniu pracy i przetrwaniu trudniejszych chwil. Z czasem Apolonii zaczyna się wieść coraz lepiej, a zatrudnienie się jej w pracowni kapeluszy u najsłynniejszej modystki w mieście, diametralnie zmienia jej życie… . . „Dama w kapeluszu” to najnowsza powieść autorstwa Anny Stryjewskiej. . Jest to „opowieść o przyjaźni ponad podziałami, miłości i dążeniu do realizacji marzeń..” . Autorka zabiera nas do Łodzi końca lat 20.XX wieku. Do czasów, w których rządziły uprzedzenia, podział na klasy społeczne, na tych „lepszych” i „gorszych”. Gdzie biednej dziewczynie ze wsi było bardzo trudno odnaleźć się w wielkim mieście, by przetrwać, ale przede wszystkim nie stoczyć się na samo dno… . Powieść wciągnęła mnie od pierwszych stron. Atutami są ciekawie skonstruowana fabuła, zdarzenia osadzone w Łodzi za czasów dwudziestolecia międzywojennego. Przegląd niemal przez wszystkie warstwy społeczne, a do tego walka o siebie, realizację własnych marzeń, prawdziwe przyjaźnie ponad podziałami i miłość, która przychodzi, gdy najmniej się jej spodziewamy. . Historia mnie urzekła i mimo iż akcja rozgrywała się spokojnie, w swoim tempie, to właśnie miała w sobie to „coś”. Co do zakończenia - nie spodziewałam się takiego, ale o to właśnie chodzi, by było nieprzewidywalne i zostało z nami na dłużej.

Pola pochodzi z małej miejscowości pod Łodzią. Jest jednym z ośmiorga dzieci. W jej rodzinie kolorowo nie było. Ojczym lubił sięgnąć po kieliszek a później robił awantury. Dziewczyna uciekła do miasta z niewielką sumą. Szybko znalazła pracę i zakwaterowanie, ale życie w Łodzi nie było dla niej łatwe. Poznaje jednak Helkę, dziewczynę lekkich obyczajów i Mańkę, praczkę. Pracowała szyjąc kapelusze dla dam. Praca ta dawała jej wiele satysfakcji, ale nie każdemu podobało się, to że Pola potrafi stworzyć cos oryginalnego. I kiedy wszystko zaczyna się jej układać nadciąga widmo wojny. Jak radziła sobie Pola w Łodzi? Przekonacie się sami. Książka zabrała mnie do lat 20 poprzedniego wieku. Była to bardzo przyjemna podróż, ale zabrakło mi w niej czegoś. Czegoś co sprawiłoby, że nie mogłabym się oderwać się od lektury. Mam trochę wrażenie, że wszystko tutaj dzieje się za szybko. Jak na młodą osobę, która pochodziła ze wsi, Pola bardzo szybko odnalazła się w Łodzi. Ale ogólnie książka nie jest zła. Czyta się ją szybko i przyjemnie. Autorka posiada lekki styl pisania i potrafi świetnie oddać realia panujące w okresie międzywojennym. Jeśli szukacie czegoś lekkiego to polecam „Damę w Kapeluszu”.