Do końca życia

„Do końca życia” to trzecia część serii „Ponad czasem”, która ani na moment nie pozwala odpocząć od emocji. To niesamowita podróż przez różne czasy, w której bohaterowie są nie tylko zapadający w pamięć, ale też wykreowani z wyczuciem – a co za tym idzie, łatwo ich polubić i im kibicować. Tym razem poznajemy bliźniaczki Grace i Hope, które jako kolejne posiadają dar przenoszenia się w czasie – do roku 1692 (Salem w Massachusetts) oraz 1912 (Nowy Jork). One również muszą podjąć decyzję, w którym z tych światów chcą spędzić resztę życia. Spodobało mi się to, że autorka, mimo głównej tematyki podróży w czasie, potrafi wnieść coś nowego, coś świeżego w każdym kolejnym tomie. Tym razem zaskoczyły mnie czasy polowania na czarownice, o których wcześniej jeszcze nie czytałam. Właściwie nie wiedziałam o nich nic więcej poza samym faktem, że miały miejsce. Pióro autorki sprawia, że nawet opisy czyta się z przyjemnością. Mimo trudnej tematyki czułam pewien spokój i ulgę (nie wspominając o licznych emocjach, których doświadczyłam na przestrzeni ponad czterystu stron), co zdecydowanie czyni z tej książki „comfort book” – taką, do której chce się wracać. Dodatkowo, jako że to fikcja historyczna, naprawdę dało się poczuć klimat każdej z epok. Doświadczaliśmy ich tylko za pomocą słów tak samo dokładnie, jak w dwóch poprzednich częściach. Tematyka chrześcijańska została ujęta ze smakiem – w taki sposób, że nawet ateiści czy osoby innych wyznań nie poczują się nią przytłoczone. Już na początku książki obrałam sobie dwa możliwe zakończenia – okazało się, że jedno z nich się sprawdziło, ale zostało opisane w tak świetny sposób, że i tak mnie zachwyciło! Mimo tego przeczucia nie spodziewałam się aż tylu emocji splecionych w jedno. Uważam, że to niesamowity tytuł, do którego warto wracać nawet kilkakrotnie, niezależnie od wieku, w jakim się akurat jest. Choć co chwilę przenosimy się między czasami i bliźniaczkami, ani razu nie odczułam chaosu. To tylko dowód na to, że autorka ma doskonale wyrobiony warsztat, który ogromnie przypadł mi do gustu – polubiłam go i zżyłam się z nim już od pierwszej części, „Gdy nadejdzie dzień”. Wow, po prostu wow. Dla mnie niemożliwe jest wybranie ulubionej części. Dlatego pozostaje mi jedynie polecić całą serię (choć na ten moment kolejne tomy nie ukazały się jeszcze w polskim tłumaczeniu). Jeśli jednak zaczniecie czytać od końca, to bez obaw. Moim zdaniem można spokojnie czytać je w dowolnej kolejności, choć jeśli macie taką możliwość, warto nadrobić wszystko od początku ;)

Hope i Grace są bliźniaczkami i żyją jednocześnie w 1692 oraz 1912 roku. Zdolność do życia w dwóch epokach odziedziczyły po swoich rodzicach, a znakiem tej zdolności jest znamię z tyłu głowy. Każda z nich, zasypiając w pierwszej epoce, budzi się następnego dnia w drugiej i odwrotnie. W 1692 roku Hope i Grace mieszkają w wiosce Salem i są córkami Uriaha Eatona - właściciela oberży - i jego żony, która zmarła, a jej historia jest spowita wielką tajemnicą. Bliźniaczki cały dzień spędzają na pracy w oberży. Niestety w Salem trwają niespokojne czasy, mianowicie coraz częściej dochodzi do oskarżeń i wytaczania procesów o czary. Tajemnicze okoliczności śmierci matki dziewczyn nie polepszają sytuacji. Natomiast w 1912 roku czasy są zdecydowanie lepsze. Hope jako jedna z pierwszych kobiet, zostaje pilotką i zdobywa coraz większą sławę, natomiast Grace jest dziennikarką, która wybiła się na zdemaskowaniu korupcji oraz walce o sprawiedliwość dla najsłabszych w społeczeństwie. Ich rodzicami są Maggie i Graydon Cooper, których losy mogliśmy poznać we wcześniejszym tomie. Prowadzą oni sierociniec, który ratuje życie wielu. Niestety człowiek, którego zdemaskowała Grace, pragnie zemsty i postanawia odebrać rodzinie Cooper budynek sierocińca. Aby temu zapobiec, potrzeba dużych pieniędzy. Dlatego Hope postanawia podjąć się lotniczego wyzwania i zawalczyć o nagrodę pieniężną. Jednak to nie wszystkie zmartwienia dziewczyn, bo niedługo zbliżają się ich 25 urodziny, w które będą musiały podjąć decyzję, w której epoce chcą pozostać już na zawsze. „Do końca życia” to powieść wielowymiarowa, łącząca w sobie historię, miłość i trudne emocje. Opowiada o pięknie siostrzanej miłości, o podejmowaniu trudnych decyzji, o zmianach czy sercowych rozterkach. Wszystko to dodatkowo uzupełnione o Boże działanie w życiu człowieka. Książka ta, zresztą jak dwie pozostałe, pokazuje, że Pan ma dla nas plan idealny, często bardzo różny od naszego i bardzo dla nas niezrozumiały. Jednak koniec końców okazuje się dla nas najlepszy. Książka ta wzbudziła we mnie wachlarz emocji i nie raz złamała serce. Niemniej jednak książkę czyta się dobrze, a styl autorki jest bardzo przyjemny. Akcja powieści jest dynamiczna, a sama fabuła wielowymiarowa, natomiast najbardziej zaskakujące jest zakończenie. To prawdziwy rollercoaster emocji - nie pamiętam, kiedy ostatnio czytałam książkę z tak dobrym zakończeniem. Gorąco polecam!