Do odkochania jeden krok

,,Adela" to powieść obyczajowa z elementami romansu i dramatu, osadzona w realiach międzywojennego Gdańska. Adam Jabłoński to przestępca, który po latach wraca do miasta. Poznaje Adelę Kramer. To kobieta, która ledwo wiąże koniec z końcem, a w dodatku po śmierci ojca opiekuje się chorą matką i 9 letnią siostrą. Relacja bohaterów od początku oparta jest na jasnych zasadach- są one płatne. Jednak Adela stopniowo angażuje się emocjonalnie, podczas gdy Adam pozostaje zdystansowany i skryty. U kobiety pojawia się niepewność i narastające napięcie. Fabuła rozwija się w spokojnym tempie, skupiając się bardziej na relacjach i wewnętrznych rozterkach bohaterów niż na dynamicznych wydarzeniach. Wątek kryminalnej przeszłości Adama oraz powody jego powrotu do Gdańska stanowią tło dla historii, ale nie dominują nad historią. Cała postać Adama jest owiana jedną wielką tajemnicą. Ciężko było mi go rozgryźć. Jego intencje też nie do końca były jasne i przekonujące. Jakiś taki mocno rozchwiany był. Książka porusza temat granic poświęcenia, odpowiedzialności i konsekwencji podejmowanych decyzji. Stawia trudne pytania: czy miłość może usprawiedliwić złe wybory? Czy uczucie zrodzone z potrzeby i zależności ma szansę przetrwać? Nie daje jednak jednoznacznych odpowiedzi, ani prostych ocen moralnych, pozostawiając czytelnikowi przestrzeń do własnych wniosków. To propozycja dla osób, które cenią stonowane historie skupione na trudnych wyborach i relacjach budowanych w niesprzyjających okolicznościach. Momentami jest to także bolesna opowieść o uczuciu, które rodzi się w niewłaściwym czasie i miejscu.

Rzeźbiarz to drugi tom psychopatów z Areny Śmierci. Po 1 tomie, który wciągnął mnie byłam ciekawa co tym razem wyobraźnia podsunęła autorce.  Od samego początku jest mrocznie i szokująco, w końcu nie bez powodu jest ostrzeżenie na początku książki. Chociaż miałam momenty gdzie wydawało mi się, że jednak poprzedni tom był mocniejszy i brutalniejszy. O jaka ja byłam naiwna. Autorka stopniowo się rozkręcała, a opisy tortur przeszły moje oczekiwania. Myślałam, że jestem odporna, ale były momenty gdzie czułam dreszcz strachu i nawet obrzydzenia. Ale wiedziałam na co się piszę i podobało mi się to.  Alexa poznaliśmy w pierwszym tomie. Nieokiełznany szaleniec, który przeżył traumę w dzieciństwie, do tego był świadkiem morderstwa mamy co go ukształtowało. Zresztą już sam fakt, że tworzy rzeźby z kości mówi sam za siebie. Nikt normalny nie robi takich rzeczy. Ivory pojawiła się znikąd, śpiewa w barze i stara się być niezauważona. Kiedy jednak dostrzega ją Alex coś się zmienia i ich światy zaczynają się walić. Jeśli liczycie na słodki romans to was zawiodę. Nie z tym Panem. Zresztą jeśli by nagle wariat stał się potulny to byłoby nudno, klasycznie i mało realnie. Poza tym to brutalna i mroczna opowieść 😉 Dlatego też ich relacja jest brutalna, przerażająca i pokręcona. W tej historii jest całe mnóstwo emocji. Najwięcej oczywiście tych negatywnych. Tu nic nie jest oczywiste, trzeba być czujnym na każdym kroku. Między innymi dlatego lubię książki Karoliny, są inne niż wszystkie, łamią utarte schematy.  W połowie akcja nabrała takie tempo, że ledwo nadążałam, bo chciałam przeczytać szybko (ciekawiło mnie), ale dokładnie żeby nic mi nie umknęło.  Końcówka sprawiła nie dowierzanie i ból. Pękło mi serce 💔😓 by potem wkurzyć się na Karolinę, jak tak mogła?! Mimo to czekam na kolejny tom, na pewno będzie jeszcze ciekawszy, szczególnie po takim zakończeniu, a metody tortur.... Wolę na razie nie myśleć 😅, bo autorka coraz bardziej i śmielej idzie na przód.

Łucja to matka nastolatka i narzeczona. Z pozoru jej ułożone życie nie jest idealne i kobieta nie do końca jest szczęśliwa. Ma dość użerania się z synem i wiecznie nieobecnego narzeczonego. Do tego ostatnio opuściła ją wena i nie idzie jej napisanie książki, a terminy gonią. Jest sfrustrowana. Wszystko się zmienia za sprawą niespodziewanego telefonu babci, z którą tak naprawdę od długiego czasu nie utrzymuje kontaktu. Wszystko przez konflikt z przeszłości i urazę , którą chowa po dziś dzień. Babcia ma nietypową prośbę do Lusi, chce aby ta przywróciła do życia lodziarnie nieżyjącego dziadka. Co z tego wyniknie? Szczególnie, że w miasteczku mieszka Witek - pierwsza i jedyna miłość kobiety. Czy urazy z przeszłości pozwolą zakopać topór wojenny i ruszyć do przodu? Historia pokazana w książce jest walką Lusi o odnalezienie swojego celu w życiu, a przede wszystkim siebie, miłości i akceptacji. Kobieta, jak większość matek ma kompleksy, czuje się niedoceniona, niedowartościowana. Momentami działała mi na nerwy swoim brakiem konsekwencji. Niby kobieta po 30-tce, a potrafiła zachowywać się jak nastolatka. Z jednej strony ma w miarę poukładane życie, a z drugiej chciała coś zmienić. Tylko niekoniecznie wiedziała co i jak. Jej wahania nastrojów momentami przerastały mnie. Potem na szczęście w miarę ogarnęła się i nawet było mi jej szkoda. Mężczyzni występujący w książce nie są idealni, przez co są bardzo autentyczni. Leszek, narzeczony to taki typowy facet. Jak kobieta go zaczyna olewać to wtedy budzi się z letargu i zaczyna się starać. Muszę przyznać że słodkie były te jego starania i kibicowałam mu. Choć też nie był w porządku wobec Lusi. Każde z nich ma swoje za uszami. Witek natomiast to jedna wielka zagadka dla mnie. Sam tak naprawdę nie wiedział co i kogo chce. Poplątane z pogmatwanym 😅 Niemniej historia jest warta przeczytania, pozwala zastanowić się nam nad naszymi wyrobami i wyobrażeniami. Jest bardzo życiowa i można z niej wyciągnąć wnioski na przyszłość. Styl autorki jest lekki i przyjemny. Bardzo fajnie, że oprócz rozterek i wątpliwości znajdziemy tu również zabawne momenty. Emocji na pewno tutaj nie brakuje. Uważam, że książka jest idealna na nadchodzące wieczory szczególnie dla osób w podobnym wieku co nasza bohaterka. Do tego ta okładka... Cudowna. Nie mogę się na nią naprzeć, mimo że obiecywała słodki romans 😉