Do zobaczenia w Marsylii

Są takie książki, które od pierwszych stron intrygują tajemnicą, ale z czasem okazuje się, że największą wartością nie jest samo odkrycie sekretu, lecz emocjonalna podróż, jaką odbywamy razem z bohaterami. Taka właśnie jest powieść „Do zobaczenia w Marsylii” Wiktorii Emilii Regin. To poruszająca historia o rodzinnych tajemnicach, kobietach dźwigających ciężar przeszłości i poszukiwaniu odpowiedzi, które potrafią odmienić całe życie. Akcja rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych i w kilku wyjątkowych miejscach. Współczesne wydarzenia prowadzą czytelnika z Olsztyna aż do pełnej uroku Marsylii, gdzie ukryta została tajemnica sprzed wielu lat. Równolegle poznajemy losy Eugénie – młodej Francuzki, której historia przenosi nas również na Wołyń i do dramatycznych wydarzeń z przeszłości. Autorka bardzo sprawnie przeplata oba wątki, dzięki czemu z każdą stroną coraz bardziej chciałam odkryć, jak połączą się losy wszystkich bohaterów. Największym atutem tej powieści są właśnie bohaterki. Joanna i Michalina różnią się od siebie niemal wszystkim – temperamentem, sposobem patrzenia na świat i podejmowania decyzji. Dzięki temu ich wspólna podróż jest nie tylko próbą rozwiązania rodzinnej zagadki, ale również drogą do lepszego poznania samych siebie. Z kolei historia Eugénie wnosi do powieści wiele emocji i pokazuje, jak ogromny wpływ na kolejne pokolenia mogą mieć decyzje podjęte wiele lat wcześniej. Każda z kobiet jest autentyczna, pełna słabości i wewnętrznych rozterek, dlatego łatwo im kibicować i przeżywać ich historie. To książka, która nie opiera się na dynamicznych zwrotach akcji. Zamiast tego autorka stawia na atmosferę, emocje i stopniowe odkrywanie tajemnic. Bardzo mi się to podobało. Czułam ciekawość, ale jednocześnie miałam ochotę zatrzymać się przy wielu fragmentach i po prostu pobyć z bohaterkami. Nie zabrakło wzruszeń, refleksji i chwil, które skłaniały do zastanowienia się nad tym, jak często przeszłość wpływa na nasze życie, nawet jeśli nie jesteśmy tego świadomi. Ogromnym plusem jest również styl Wiktorii Emilii Regin. Pisze lekko, obrazowo i z dużą wrażliwością. Opisy Marsylii pozwalają niemal poczuć ciepłe, śródziemnomorskie powietrze, a emocje bohaterów są przedstawione w sposób naturalny i niewymuszony. Nie ma tu przesady ani sztucznego dramatyzmu – wszystko rozwija się spokojnie, we własnym rytmie, dzięki czemu historia wydaje się bardzo autentyczna. Choć motyw tarota pojawia się w książce dość wyraźnie, nie dominuje całej fabuły. Jest raczej symbolem poszukiwania odpowiedzi i próbą zrozumienia tego, co już się wydarzyło, niż elementem nadającym historii mistyczny charakter. To ciekawy dodatek, który dobrze współgra z klimatem całej opowieści. „Do zobaczenia w Marsylii” trudno zamknąć w jednym gatunku. To przede wszystkim powieść obyczajowa z wyraźnym wątkiem rodzinnym, historycznym i odrobiną tajemnicy. Myślę, że szczególnie przypadnie do gustu osobom, które lubią historie o sekretach przekazywanych z pokolenia na pokolenie, silnych kobiecych bohaterkach i emocjonalnych podróżach. Jeśli ktoś oczekuje bardzo szybkiej akcji lub sensacyjnych zwrotów wydarzeń na każdej stronie, może odczuć pewien niedosyt. Ta książka zachwyca przede wszystkim klimatem i emocjami. Po zamknięciu ostatniej strony miałam poczucie, że przeczytałam historię, która na długo pozostanie w mojej pamięci. To opowieść o miłości, przyjaźni, rodzinnych więzach i odwadze, by zmierzyć się z prawdą, nawet jeśli nie zawsze jest łatwa. Jeśli lubicie nastrojowe powieści obyczajowe z tajemnicą w tle i bohaterami, których losy naprawdę angażują, zdecydowanie polecam sięgnąć po „Do zobaczenia w Marsylii”.

„Do zobaczenia w Marsylii” – Wiktoria Emilia Regin Są takie książki, które od pierwszych stron intrygują tajemnicą, ale z czasem okazuje się, że największą wartością nie jest samo odkrycie sekretu, lecz emocjonalna podróż, jaką odbywamy razem z bohaterami. Taka właśnie jest powieść „Do zobaczenia w Marsylii” Wiktorii Emilii Regin. To poruszająca historia o rodzinnych tajemnicach, kobietach dźwigających ciężar przeszłości i poszukiwaniu odpowiedzi, które potrafią odmienić całe życie. Akcja rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych i w kilku wyjątkowych miejscach. Współczesne wydarzenia prowadzą czytelnika z Olsztyna aż do pełnej uroku Marsylii, gdzie ukryta została tajemnica sprzed wielu lat. Równolegle poznajemy losy Eugénie – młodej Francuzki, której historia przenosi nas również na Wołyń i do dramatycznych wydarzeń z przeszłości. Autorka bardzo sprawnie przeplata oba wątki, dzięki czemu z każdą stroną coraz bardziej chciałam odkryć, jak połączą się losy wszystkich bohaterów. Największym atutem tej powieści są właśnie bohaterki. Joanna i Michalina różnią się od siebie niemal wszystkim – temperamentem, sposobem patrzenia na świat i podejmowania decyzji. Dzięki temu ich wspólna podróż jest nie tylko próbą rozwiązania rodzinnej zagadki, ale również drogą do lepszego poznania samych siebie. Z kolei historia Eugénie wnosi do powieści wiele emocji i pokazuje, jak ogromny wpływ na kolejne pokolenia mogą mieć decyzje podjęte wiele lat wcześniej. Każda z kobiet jest autentyczna, pełna słabości i wewnętrznych rozterek, dlatego łatwo im kibicować i przeżywać ich historie. To książka, która nie opiera się na dynamicznych zwrotach akcji. Zamiast tego autorka stawia na atmosferę, emocje i stopniowe odkrywanie tajemnic. Bardzo mi się to podobało. Czułam ciekawość, ale jednocześnie miałam ochotę zatrzymać się przy wielu fragmentach i po prostu pobyć z bohaterkami. Nie zabrakło wzruszeń, refleksji i chwil, które skłaniały do zastanowienia się nad tym, jak często przeszłość wpływa na nasze życie, nawet jeśli nie jesteśmy tego świadomi. Ogromnym plusem jest również styl Wiktorii Emilii Regin. Pisze lekko, obrazowo i z dużą wrażliwością. Opisy Marsylii pozwalają niemal poczuć ciepłe, śródziemnomorskie powietrze, a emocje bohaterów są przedstawione w sposób naturalny i niewymuszony. Nie ma tu przesady ani sztucznego dramatyzmu – wszystko rozwija się spokojnie, we własnym rytmie, dzięki czemu historia wydaje się bardzo autentyczna. Choć motyw tarota pojawia się w książce dość wyraźnie, nie dominuje całej fabuły. Jest raczej symbolem poszukiwania odpowiedzi i próbą zrozumienia tego, co już się wydarzyło, niż elementem nadającym historii mistyczny charakter. To ciekawy dodatek, który dobrze współgra z klimatem całej opowieści. „Do zobaczenia w Marsylii” trudno zamknąć w jednym gatunku. To przede wszystkim powieść obyczajowa z wyraźnym wątkiem rodzinnym, historycznym i odrobiną tajemnicy. Myślę, że szczególnie przypadnie do gustu osobom, które lubią historie o sekretach przekazywanych z pokolenia na pokolenie, silnych kobiecych bohaterkach i emocjonalnych podróżach. Jeśli ktoś oczekuje bardzo szybkiej akcji lub sensacyjnych zwrotów wydarzeń na każdej stronie, może odczuć pewien niedosyt. Ta książka zachwyca przede wszystkim klimatem i emocjami. Po zamknięciu ostatniej strony miałam poczucie, że przeczytałam historię, która na długo pozostanie w mojej pamięci. To opowieść o miłości, przyjaźni, rodzinnych więzach i odwadze, by zmierzyć się z prawdą, nawet jeśli nie zawsze jest łatwa. Jeśli lubicie nastrojowe powieści obyczajowe z tajemnicą w tle i bohaterami, których losy naprawdę angażują, zdecydowanie polecam sięgnąć po „Do zobaczenia w Marsylii”.