Do zobaczenia za rok

"Do zobaczenia za rok" to niezwykła historia dwojga ludzi, którzy spotykają się raz w roku w górach. To również książka o trudnych wyborach. Daria i Dawid poznali się w Tatrach, kiedy to dziewczyna była na wyjeździe z okazji swojego wieczoru panieńskiego. Jednak od hucznej zabawy dziewczyna wolała samotną wędrówkę po górach. Jednak brak doświadczenia zrobił swoje, na szlaku nagle przyszła burza. Daria była załamana i w tedy z pomocą przychodzi Dawid. To było ich pierwsze spotkanie. Obiecali sobie, że za rok znów się spotkają. Daria wychodzi za mąż, ale nigdy nie zapomniała o chłopaku z gór. Małżeństwo Darii z początkowej sielanki przeradza się w koszmar. Do tego zaborczy teściowie starają się uprzykrzyć jej życie i o wszystko ją obwiniają. I jedyną odskocznią od szarej rzeczywistości są góry. Przepiękna sceneria, wspaniały opis gór sprawia, że człowiek chce się natychmiast tam znaleźć. Drogi Darii i Dawida były tak pokrętne jak szlaki w górach, jednak tych dwoje potrafiło się odnaleźć. Książka o prawdziwej przyjaźni, o nałogu, jak również o wyższości ludzi bogatych. Przepiękna historia. Polecam

„Do zobaczenia za rok” to moje pierwsze spotkanie z piórem Pani Joanny Szarańskiej. I myślę, że nie ostatnie. Autorka tym tytułem trafiła w moje serce. Książka ta była dla mnie prawdziwą ucztą. Nie tylko ze względu na emocje jakie dostarczyła mi Daria i dwóch mężczyznach, ale również ze względu na pięknie oddany klimat tatrzańskich szlaków. Szlaków, na których sama byłam i czytając książkę miałam wrażenie, że fizycznie przenoszę się ulubionego schroniska bohaterów. Daria i Dawid poznają się w trakcie trudnych warunków na szlaków. On ratują ją przed upadkiem i nazywa ją dziewczyną z mgły. Chwila rozmowy i wspólna wędrówka zbliża ich do siebie. Obiecują sobie, że za rok o tej porze znowu spotkają się. Przez ten czas każde z nich wróciło do swoich obowiązków. Ona wychodzi za mąż, a on również ma swoje zobowiązania. Mijają lata. Każdego roku coś w ich życiu dzieje się. Czy pomimo to będą mogli co rok spotkać się przy ulubionym stoliku w schronisku? Przekonajcie się sami. Książka pochłonęła cały mój czas. Czytałam ją w każdej wolnej chwili i nawet nie wiem kiedy znalazłam się nagle na ostatniej stronie. Wraz z bohaterami przeżyłam ich lepsze i gorsze chwile. Dostarczyli mi wielu emocji. Jedni wzbudzali smutek, a inni drażnili i to bardzo. Jak rodzice Ryśka. Od takich teściów jak najdalej. To jak? Dacie zabrać się w niesamowita podróż nie tylko w góry, ale również po poprzez wszystkie uczucia i emocje?