Dobra Nowina

„Dobra nowina” Ryszarda Ćwirleja okazała się dla mnie dokładnie takim kryminałem, jakiego ostatnio potrzebowałam — wciągającym, klimatycznym, pełnym tajemnic, ale jednocześnie z ogromną dawką humoru i świetnych dialogów. To książka, przy której naprawdę trudno się nudzić, bo autor cały czas balansuje między śledztwem, sensacją, ironią i bardzo ludzkimi bohaterami. Tym razem Marcin Engel wraz z ekipą trafia do małej parafii, gdzie mają nagrywać reportaż o cudownym obrazie przyciągającym pielgrzymów. Szybko jednak okazuje się, że zamiast spokojnej pracy czeka ich morderstwo, sekrety sprzed lat i zagadka, która sięga czasów wojny. I właśnie ten klimat podobał mi się najbardziej — mała miejscowość, kościelne tajemnice, lokalne plotki i poczucie, że praktycznie każdy coś ukrywa. Ogromnym plusem tej historii są bohaterowie. Babcia Matylda i Bronek kradną każdą scenę, w której się pojawiają. Ich dialogi są absolutnie genialne — momentami śmiałam się pod nosem, żeby za chwilę znów próbować rozwikłać zagadkę razem z nimi. Bardzo polubiłam też sposób, w jaki Ćwirlej prowadzi relacje między postaciami — naturalnie, bez przesady i sztuczności. Podobało mi się również to, że autor porusza motywy religii i „cudów” w bardzo wyważony sposób. Nie wyśmiewa wiary, ale pokazuje, jak łatwo ludzie ulegają sugestiom, emocjom i temu, w co chcą wierzyć. Dzięki temu „Dobra nowina” jest czymś więcej niż tylko lekkim kryminałem — zostawia też kilka refleksji po skończonej lekturze. To książka pełna akcji, humoru, tajemnic i świetnego klimatu. Czytało mi się ją błyskawicznie i naprawdę dobrze bawiłam się podczas lektury. Jeśli lubicie kryminały z charakterem, barwnymi bohaterami i odrobiną chaosu w najlepszym wydaniu, to zdecydowanie polecam. Ja na pewno sięgnę po kolejne tomy tej serii.