Dolina czarownic

W Polsce też palono czarownice. I ktoś najwyraźniej o tym nie zapomniał. Norbert Krzyż zatrudnia młodą dziewczynę jako testerkę wierności. Wszystko, by zbliżyć się do ludzi związanych z Czarnym domem. Jej zwłoki znaleziono w górach i pierwsze podejrzenia padają na detektywa. Ewidentnie ktoś chce go wrobić. Po poprzednim tomie miałem duże wątpliwości, czy spotkam się jeszcze z Krzyżem. „Dolina czarownic” pozwoliła mi zapomnieć o rozczarowaniu poprzednim tomem. Ile tu się dzieje? Ile wątków splata się w jedną całość? Lubię takie rozbudowane sprawy, gdzie do końca nie wiadomo, jak wszystko się połączy. Im dalej wchodzisz w tę historię, tym mniej jesteś pewien czegokolwiek. Momentami można się pogubić, chociaż autor robi wszystko, żeby usystematyzować naszą wiedzę. Niemal wszystkie wątki zostają dobrze domknięte. Krzyż w końcu znajduje odpowiedzi, których obsesyjnie szukał i odkrywa, co kryje się za tajemniczą organizacją. Nie zdaje sobie jednak sprawy, w co się wpakował. Zakończenie pozostaje otwarte i prawdopodobnie spotkamy się z bohaterami ponownie. Ze względu na liczbę spraw spotkamy wielu bohaterów. Większość odgrywa swoje role i szybko znika. Wszyscy są wykreowani poprawnie, ale nie ma tutaj wielkich fajerwerków. Spotkamy mafię zza wschodniej granicy, współczesne czarownice, skorumpowanego policjanta czy miejscową ludność pogrążoną w zmowie milczenia. Od pierwszych stron akcja nie zwalnia ani na moment. Tempo chwilami nie pozwala złapać oddechu. Nie zabraknie też klimatu, tak charakterystycznego dla książek autora. Całość okraszona jest historią czarownic, które kiedyś mieszkały w Żywcu. Ktoś od lat dba o ich tajemnice i przechowuje zdobytą wiedzę. Zawsze jestem fanem takich wstawek w kryminałach. I ma to realny wpływ na wydarzenia. „Dolina czarownic” to książka, która potrafi wciągnąć i mocno namieszać w głowie. Tu naprawdę trzeba czytać uważnie — chwila nieuwagi i można się zgubić. Zdecydowanie lepsza od poprzedniego tomu. Ode mnie 8/10 i Krzyż wraca do łask.