Dom dla lalek. Cykl z detektyw Tessą Leoni. Tom 3

Czy zdarzyło Ci się kiedyś obudzić z poczuciem, że Twoja pamięć kłamie? Że nie jesteś pewna(-y) czy to co siedzi w Twojej głowie naprawdę się wydarzyło? Sięgając po „Dom dla lalek” byłam przekonana, że dostanę solidny thriller i… tyle. Nie oczekiwałam od tej historii czegoś nadzwyczajnego. Jednak Lisa Gardner zafundowała mi historię, która od pierwszych stron wbija w fotel i nie pozwala złapać oddechu aż do samego końca. Już sam punkt wyjścia jest niepokojący: Nicole Frank nie powinna przeżyć wypadku. A jednak przeżywa. Ranna, zdezorientowana, w deszczu i ciemności, wspina się po pomoc, powtarzając jak mantrę jedno imię: Vero. Kim ona jest? Czy naprawdę istnieje? Od tej chwili zaczyna się gra pozorów, w której ja - jako czytelnik - co chwilę zmieniałam zdanie. Wierzyć Nicky czy nie? Uraz mózgu, luki w pamięci, brak rodziny, brak przyjaciół, podejrzany mąż i seria „przypadkowych” wypadków z przeszłości. Wszystko tu pachnie kłamstwem albo przynajmniej półprawdą. Foster próbuje oddzielić fakty od urojeń, ale im głębiej kopie, tym bardziej czułam, że grunt usuwa mu się spod nóg. I mnie razem z nim. Najmocniejsza w tej historii jest warstwa psychologiczna. Gardner nie idzie na skróty. Każe nam siedzieć w głowie bohaterki, która sama nie wie, czy może ufać własnym wspomnieniom. To uczucie niepewności jest duszne, lepkie i bardzo sugestywne. W pewnym momencie złapałam się na tym, że bardziej niż rozwiązania zagadki boję się odpowiedzi na pytanie: kim tak naprawdę jest Nicky Frank? I co, jeśli prawda okaże się gorsza od najczarniejszych podejrzeń? Tempo powieści jest świetnie wyważone. Akcja rusza od razu, ale autorka daje też przestrzeń na emocje, na wątpliwości, na powolne odkrywanie kolejnych warstw tej historii. Co chwilę wydaje mi się, że już wiem, w którą stronę to zmierza - po czym Gardner sprytnie podsuwa nowy trop i wywraca moje założenia do góry nogami. Lubię takie książki, które zmuszają do ciągłego kwestionowania własnych teorii. Relacje między bohaterami, szczególnie między Nicky a jej mężem, są pełne napięcia i niedopowiedzeń. Tu nic nie jest oczywiste, a każde „kocham” brzmi podejrzanie. To nie jest thriller, który straszy tanimi sztuczkami. To raczej opowieść o pamięci, traumie i o tym, jak łatwo można zbudować komuś świat z kłamstw… albo samemu w nim zamieszkać. Po zamknięciu książki zostałam z tym nieprzyjemnym, ale fascynującym uczuciem, że największe zagrożenie często kryje się nie w ciemnym lesie, tylko w naszej własnej głowie. Ocena: 8/10 - bo jeśli lubisz thrillery psychologiczne, które grają na emocjach, mieszają w głowie i nie dają prostych odpowiedzi „Dom dla lalek” to bardzo dobry wybór. Dla mnie to jedna z tych historii, które czyta się szybko, ale myśli o nich zostają na długo.

"Jest tłoczno. Nie powinnam była tu przychodzić. To głupi pomysł. Lepiej sobie odpuścić. Ale nie mogę wyjść. Jestem tak blisko. Tak blisko. Najbliżej od tylu lat. I wtedy... 🔥🔥🔥 Ależ to była książka!!! Pełna niewiadomych. Niesamowitych zwrotów akcji. Trwogi. Strachu. I momentów mrożących krew w żyłach. Książka, przy której niesposób przejść obojętnie. Mroczna. Z gęstą, napiętą atmosferą. I fabułą wciągającą od pierwszych stron. "Dom dla lelek" Lisy Gardner to thriller kryminalny, który przeraża i jednocześnie fascynuje. Autorka meandruje wgłąb ludzkiej psychiki. Mąci w głowie. Przyspiesza bicie serca. Fabuła nieustannie zaskakuje, a akcja nie zwalnia ani na moment. Lisa Gardner to niewątpliwie mistrzyni mrocznego pióra. To, jak prowadzi narrację, jak prowadzi czytelnika przez zawiłą, gęstą atmosferę, jak nieustannie buduje napięcie - przechodzi najśmielsze oczekiwania. "Dom dla lelek" to powieść nietuzinkowa. Tu zło czai się na każdym kroku. Tu lęk miesza się z niepewnością. Tu nic nie jest oczywiste. Tu intryga goni intrygę. Tu tajemnica goni tajemnicę. Tu zło wyziera z każdej ze stron. I nie wiadomo, co jest prawdą, a co wytworem wyobraźni. Historia Nicole Frank potrafi zaskoczyć i całkowicie namącić w głowie. W wyniku wypadku doznaje wstrząnienia mózgu i nie potrafi z sensem odpowiedzieć na zadawane przez funkcjonariuszy policji pytania. Wciąż wspomina o dziewczynce imieniem Wero, która towarzyszyła jej podczas podróży. Lecz mąż Nicole twierdzi, że nie mają dzieci, co już samo w sobie daje do myślenia i stanowi zagadkę do rozwiązania. Wypadek pozostawia po sobie wiele niewiadomych i odkrywa karty, które zaczynają tworzyć spójną całość. A ta niejednokrotnie zaskakuje i wywołuje ciarki na plecach. Och, od "Dom dla lelek" nie da się oderwać. Wciąga od pierwszych stron. Przeraża i potęguje uczucie niepewności. Niesamowita pod każdym względem. Polecam 💚

Uwielbiam thrillery, w których do samego końca nic nie jest oczywiste, a mistrzostwo w robieniu czytelnikowi wody z mózgu osiągnęła moja ulubiona autorka thrillerów kryminalnych, Lisa Gardner. W „Domu dla lalek”, trzeciej części cyklu z byłą policjantką Tessą Leoni, niemal do ostatnich stron nie wiemy, czy Nicky Frank, „kobieta, która dwa razy powróciła z martwych”, jest ofiarą, sprawcą, czy może osobą szaloną. Trudno się temu dziwić, gdy odkrywamy, że w krótkim czasie doznała kilku urazów głowy, w tym jednego w wyniku poważnego wypadku samochodowego. Jej narracja pełna jest niewiadomych, luk w pamięci i traum wyzierających ze wspomnień naznaczonych strachem i przemocą. Czy jednak dogłębne przekonanie o zaginięciu córeczki Vero i desperackie próby jej odnalezienia są tylko wytworem otumanionego umysłu? Czy wobec tak silnych, matczynych emocji można wierzyć jej mężowi, że nigdy nie mieli dziecka? Czytając tę książkę, nieraz czułam się tak samo zagubiona jak Nicky. Przez tę ciągłą niepewność trudno darzyć bohaterkę jednoznacznymi uczuciami, czasem miałam ochotę nią potrząsnąć, innym razem przytulić. Pierwszoosobowa narracja pozwala zanurzyć się w jej skołowanych myślach niczym we mgle. Majaczą w niej kształty, które po bliższym przyjrzeniu okazują się czymś zupełnie innym, niż się wydawało. To sprawia, że ten thriller drażni i fascynuje jednocześnie. Na szczęście w tym chaosie mamy kogoś, kto potrafi wyłuskać z mgły konkretne elementy. I tym razem jest to nie jedna osoba, a trio, które wzajemnie się uzupełnia. Choć sprawę prowadzi Wyatt, partner Tessy Leoni, w moim odczuciu to kobiety wychodzą tu na pierwszy plan. Tessa, patrząc na sprawę przez pryzmat własnych, bolesnych doświadczeń, zauważa to, co inni przegapiają. Natomiast wisienką na torcie jest pojawienie się D.D. Warren, mojej ulubionej, bezkompromisowej detektyw. Obserwowanie, jak te trzy silne osobowości składają w całość rozsypane puzzle pamięci Nicky, to czysta przyjemność. A okazuje się, że w jej odmętach kryje się o wiele więcej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać… Ta powieść nie jest prostą zagadką kryminalną, lecz fascynującą i przerażającą zarazem podróżą przez zakamarki straumatyzowanego umysłu. Autorka pokazuje, że pamięć potrafi być naszym największym wrogiem, a jej utrata mechanizmem pozwalającym przetrwać. Więcej Wam nie zdradzę, powiem tylko na koniec, że rozwiązanie tej zagadki szokuje, a ta historia zostaje w głowie na długo. Gorąco Wam polecam, bo dla takich historii i takich emocji warto zarywać noce!