Dom

„najwspanialszą sztukę tworzy się krwią złamanego serca” Whitney Hanson, poetka młodego pokolenia, która najpierw zdobyła serca czytelników w social mediach, a dopiero potem wydała swój tomik, wie dokładnie, jak smakuje ból. We wstępie pisze, że tworzenie tej książki było „aktem ocalenia samej siebie”. Pisanie stało się dla niej sposobem na zebranie rozbitego serca z podłogi, posklejanie go i odnalezienie siebie samej, która zagubiła się gdzieś po drodze. Tomik „Dom” składa się z czterech symbolicznych części: utrata, zagubienie, fruwanie, dom. To emocjonalna wędrówka od bólu rozstania po odrodzenie. A każdy krok to krótkie myśli ujęte w proste słowa, ale uderzające swoją prawdziwością. Każdy, kto choć raz został zraniony, odnajdzie w tych wierszach swoje własne emocje. Odnajdzie zrozumienie, a nie ocenę. Odnajdzie empatię, a nie tanie frazesy. Odnajdzie ciepły uścisk, którego teraz tak bardzo potrzebuje. I może również pozwoli sobie przeżyć stratę, przejść przez chaos i nieufność, by w końcu odnaleźć siebie. Autorka, której wnikliwe pióro jest równie intrygujące, jak jej spojrzenie, pisze o tym, czego boimy się najbardziej. Bo utrata miłości to nie tylko pustka. To utrata poczucia własnej wartości, zaufania, stabilności. To strach przed otwarciem się na kogoś nowego, gdy poprzednie uczucie zostawiły głęboką bliznę. „nie umiem zdecydować co bardziej mnie przeraża skończenie w samotności czy zakochanie się jeszcze raz” Czy najpiękniejsza poezja rodzi się ze złamanego serca? I czy ból może być fundamentem nowego domu? Patrząc na te wiersze odpowiedź może być tylko jedna - tak. Bo słowa Whitney Hanson pokazują, że gdy ktoś odchodzi, możemy być domem dla samych siebie, nawet jeśli nie nastąpi to za dzień czy miesiąc. I wtedy zrozumiemy, że ten dom budujemy każdego dnia z odwagi, by mimo ran pozwolić sobie znów na radość i szczęście.