Dorastanie w sieci. Jak wspierać i chronić dziecko dojrzewające w cyfrowym świecie

To jedna z tych lektur, które powinien przeczytać każdy, ta pozycja zmusza nas do refleksji. Dodałam na niej masę zakładek i najlepiej opisałabym Wam każdą stronę. Jest tu masę złotych myśli, które bez wątpienia przemówią do wielu. „Do­ra­sta­nie to czas wiel­kie­go roz­wo­ju toż­sa­mo­ści. Dzie­ci za­da­ją sobie fun­da­men­tal­ne py­ta­nia na temat samych sie­bie. Kim je­stem? Czy je­stem nor­mal­ny? Czy tu pa­su­ję? Aby udzie­lić na nie od­po­wie­dzi, pró­bu­ją różnych rze­czy. Lecz gdy do­ra­sta­ją pu­blicz­nie, owe próby mogą przy­bie­rać po­stać wy­so­ce kon­tro­lo­wa­nych per­son on­li­ne. Pro­blem po­le­ga na tym, że wszyst­ko, co te dzie­ci – albo ich ro­dzi­na lub przy­ja­cie­le – pu­bli­ku­ją w sieci, staje się trwa­łym ele­men­tem ich cy­fro­we­go śladu. Gdy zdję­cia i na­gra­nia pójdą w świat, nawet za zgodą dzie­ci lub przez nie za­miesz­czo­ne, trud­no je wy­co­fać.” Postanowiłam zostawić Wam ten cytat, bo jest tak bardzo trafiony, nie uważacie? Dorastanie w erze cyfryzacji nie jest łatwe, wręcz staje się straszne, a to wszystko wina rodziców. Ale dzieci również są narażone na różne nieprzyjemne sytuacje, czy to ze strony rówieśników, czy też samych siebie, wrzucając do Internetu nieodpowiednie treści. „Można kogoś skom­pro­mi­to­wać w in­ter­ne­cie. Do­ko­ła jest mnó­stwo pod­łych ludzi. Mogą cię skom­pro­mi­to­wać, jeśli za­miesz­czą ja­kieś dziw­ne lub nie­sto­sow­ne zdję­cie cie­bie.” „Dla mło­dych ludzi, któ­rzy chcą zmie­niać świat, media spo­łecz­no­ścio­we i moż­li­wość szyb­kie­go rozpowszechniania słów, na­grań i ob­ra­zów są po­tęż­nym ze­sta­wem na­rzę­dzi.” „Gdy osią­gniesz suk­ces, licz­by za­czy­na­ją mieć znaczenie. Mogą za­cząć dzia­łać tok­sycz­nie na mózg… co odbiera za­ba­wę.” „Wielu am­bit­nych na­sto­lat­ków ko­rzy­sta z YouTu­be’a, Tik­To­ka i in­nych plat­form z na­dzie­ją, że staną się influencerami, co jed­nak za­zwy­czaj się nie zisz­cza.” Autorka odpowiada na wiele pytań, między innymi Jak ro­dzi­ce mogą pomóc dzie­ciom w do­ra­sta­niu w sieci. Wszystko kręci się w koło lajkow. Nigdy nie jest ich wystarczająco, zawsze jest za mało, za mało follow, za mały poklask. Łatwo jest wpaść w tą studnie. Łatwo jest także zamieścić w internecie coś, co przyniesie złą sławę i rzuci cień na dorosłe życie dziecka. Sha­ren­ting: rów­no­wa­że­nie po­trzeb ro­dzi­ców i pry­wat­no­ści dzie­ci. Ilu z rodziców pokazuje się w Internecie już w czasie ciąży? Potem dziecko przychodzi na świat i już od pierwszej chwili staje się „gwiazdą” profilu mamusi, bo to zazwyczaj one dzielą się niepokojąco dużą ilością zdjęć i filmików. Jestem z tych rodziców, którzy nie pokazują dzieci w Internecie. Dostałam nawet kiedyś pytanie od koleżanki dlaczego tego nie robię, nie chcę się pochwalić córką? Ależ przecież to robię! Wysyłam jej zdjęcia do najbliższych koleżanek, rodziny, do osób, które są z nami na codzień. Nie czuję potrzeby, żeby cały świat oglądał moją 5 latkę. Wręcz musiałam walczyć z tym, kiedy ciotki udostępniały jej zdjęcia na Facebooku, po co? Do dzisiaj zadaję sobie to pytanie i również na ten temat znajdziecie parę stron w tej pozycji. Autorka pisze: „Lu­dzie mogą nie ro­zu­mieć, dla­cze­go to dla cie­bie ważne, po­mi­mo two­je­go wy­sił­ku wło­żo­ne­go w wy­ja­śnie­nie.” i podpisuję się pod tymi słowami. Jedyne zdjęcia mojej Kai, które są udostępnione przede mnie, znajdują się na moim prywatnym instagramie i pochodzą z sesji świątecznej, nic więcej. Sama nie chciałabym, żeby moja mama udostępniała moje zdjęcia, więc dlaczego mam robić to córce? Wręcz nie rozumiem rodziców, którzy próbują zbudować kontent na dziecku. W jakim celu? Czy na tym świecie mało jest pedofili? Przecież wiemy w jakim mieście mieszka matka, w jakich miejscach bywa, czy jej dziecko poszło do przedszkola, czy nie. Dla mnie jest to niezrozumiałe. Autorka pisze tak: „Pod­czas warsz­ta­tów w szko­łach pod­sta­wych i gim­na­zjach pro­szę dzie­ci: „Wejdź­cie do kręgu, jeśli ktoś z ko­le­gów opu­bli­ko­wał wasze zdję­cie, a wy wo­le­li­by­ście, żeby tego nie robił”. Nie­któ­re stają w kręgu. Za to gdy pro­szę, żeby to zro­bi­ły, jeśli to ich ro­dzic za­mie­ścił w in­ter­ne­cie ja­kieś że­nu­ją­ce zdję­cie, pra­wie wszyst­kie dzie­cia­ki stają w kręgu.” Pomyślcie o tym. Ale ta książka to nie jest tylko przestroga dla rodziców, którzy przesadnie pokazują swoje dziecko. Zajdziecie tutaj informację o tym, jak nadmierna kontrola może wpłynąć na wasze potomstwo. Autorka opisuje jak dzieci odbierają czytanie ich prywatnych wiadomości, czy śledzenie każdego ich ruchu. Warto się temu przyjrzeć bliżej, żeby nie popełniać niektórych błędów. Mamy tu wiele kwestii, które zmuszają do myślenia. Zachęcam do sięgnięcia po ten tytuł, myślę że w czasie, kiedy internet to nasze życie, warto poznać ten tytuł, żeby nie popełniać wielu błędów.