Drzewa

„Dlaczego nie zachwyca nas piękno drzew i każdy powiew wiatru w ich koronach?” „Nie ma dwóch takich samych drzew – każde jest inne, każde czegoś uczy.” „Drzewa stroją się w liście niczym w najpiękniejsze kimona. Dzisiaj wszyscy za czymś pędzą. Za karierą , za pieniądzem, za byciem idealnym według przyjętych przez ludzi kryteriów. Ten pęd i zyski czerpane z naszej pracy przysłoniły wartości, którymi powinniśmy się kierować. Tymczasem otaczający nas świat jest przepełniony pięknem i magią zaklętą w drobnych rzeczach. "Drzewa' Ayi Kōdy to zbiór niesamowitych pełnych refleksji nad życiem esejów zaliczanych do klasyki literatury japońskiej inspirowany tamtejszą kulturą i filozofią wedle której naszym drogowskazem powinien być zachwyt nad naszym istnieniem i jego przemijalnością. Autorka opisuje liczne występujące w Kraju Kwitnącej Wiśni drzewa zupełnie jakby były jej rodziną lub dobrymi przyjaciółmi. Oczywiście każdy opis jest niezwykle głęboki i ukazuje wrażliwość autorki. Aya zauważa, że te spośród drzew którym daleko do ideału są warte największego uznania i podziwu - przerwały mimo zawirowań i przeciwności losu. Pisarka jest niezwykle wyczulona na naturę i jej bliskość co pozwala na wczucie się w snute przez nią opowieści. To nie jest coś zwyczajnego. To nie tylko opis poszczególnych klonów czy wiśni. To duchowa podróż w głąb duszy i serca. To książka, którą się smakuje, liść po liściu. Czasem wycisza, czasem wzrusza, ale zawsze przypomina, że życie to nie wyścig, tylko spacer przez ogród pełen drzew. Na uwagę zasługuje również przepiękne wydanie i estetyka Drzew. Jako okładkowa sroczka jestem zachwycona 💚

„Drzewa” to zbiór esejów, w których autorka, Aya Kōda, z niezwykłą delikatnością i uważnością opisuje swoje doświadczenia z różnych momentów swojego życia, w których drzewa były w centrum uwagi. Opowieść zaczyna się od dzieciństwa, gdzie zaszczepiona została w sercu autorki pasja do drzew — po części z powodu zazdrości o swoją siostrę, która lepiej znała się na drzewach. Jednak Aya pielęgnowała w sobie czułość i szacunek do drzew, co zaowocowało w późniejszym czasie. Ten tytuł to nie tylko opisy napotkanych przez autorkę drzew, ale przede wszystkim doświadczenie drzew. Spojrzenie na nie z zupełnie innej perspektywy, zrozumienie ich natury. Momentami czułam, jakby rozważania te wcale nie odnosiły się do drzew, a do naszego życia. Autorka posługuje się pięknym językiem, pełnym głębi i pewnej nieśmiałości, wynikającej z szacunku do natury. Warto podkreślić również, jak istotne w tym przypadku jest tłumaczenie, aby oddać ten styl. Dlatego chciałabym zwrócić również uwagę na jakość tłumaczenia, które w tym przypadku wydaje mi się bardzo dopracowane. Na koniec chcę wspomnieć o wydaniu. Ta książka jest wyjątkowa nie tylko ze względu na treść, ale także ze względu na przepiękne wydanie i ilustracje zdobiące każdy rozdział. Jako ciekawostkę wspomnę, że powyższy zbiór esejów został wydany razem dopiero po śmierci autorki — wcześniej eseje były publikowane osobno. Pomimo tego całość jest harmonijna i wprowadza czytelnika w świat, gdzie drzewa mają różne oblicza. Polecam!

Czy potrafisz patrzeć na drzewa nie tylko oczami, ale też sercem? „Drzewa” Ayi Kōdy to książka, która stawia przed czytelnikiem bardzo proste, ale niezwykle istotne pytanie: dlaczego przestaliśmy się zachwycać? Dlaczego przechodzimy obojętnie obok brzóz, klonów, dębów, jakby były jedynie elementem krajobrazu, a nie żywymi istotami z własną historią? Czytając ten zbiór esejów, miałam wrażenie, jakbym przebywała w zupełnie innym świecie – spokojniejszym, cichszym, ale zarazem pełnym emocji. Aya Kōda, choć pisała kilkadziesiąt lat temu, uczy nas czegoś, co dziś wydaje się niemal utracone - uważności i zachwytu. To nie jest przewodnik dendrologiczny ani książka o ekologii. To intymny dziennik duszy, która widzi w przyrodzie odbicie samej siebie. Kōda opowiada o drzewach z czułością i szacunkiem. Nie idealizuje ich, ale też nie odczłowiecza. Dla niej drzewo może być jak człowiek - piękne mimo krzywizn, wartościowe mimo tego, że nie nadaje się do cięcia. Czasem mówi o ich urodzie, czasem o smutku związanym z ich śmiercią - ale zawsze robi to z głębokim przejęciem. Dzięki temu jej eseje stają się lustrami, w których przegląda się nie tylko natura, ale i nasze człowieczeństwo. To książka, której nie da się czytać szybko. Trzeba się zatrzymać - tak, jak zatrzymujemy się w cieniu starego drzewa, żeby odpocząć. Trzeba pozwolić jej na działanie - a działa powoli, warstwowo, wchodzi w człowieka jak korzenie w ziemię. I nie u każdego zapuści korzenie równie głęboko. Nie ukrywam - „Drzewa” nie są książką dla każdego. To nie jest prosta opowieść, która porywa akcją. To raczej zaproszenie do kontemplacji. Dla niektórych będą zbyt statyczne, zbyt subtelne, zbyt hermetyczne. Spotkałam się też z opiniami, że wrażliwość Kōdy bywa niekonsekwentna - że raz wzrusza się nad krzywizną pnia, innym razem z zachwytem opisuje ścięte drzewa przerabiane na zapałki. Dla mnie nie była to hipokryzja - raczej dowód na to, że uczucia wobec natury mogą być niejednoznaczne, że człowiek i przyroda są spleceni bardziej, niż byśmy chcieli przyznać. Jedną z największych wartości tej książki jest właśnie to napięcie między zachwytem a przemijaniem. „Drzewa” uczą, że przyroda nie istnieje dla nas - ona po prostu jest. Trwa. Odradza się. Znika. I jeśli uda nam się ją usłyszeć, może przypomnimy sobie, kim jesteśmy naprawdę. Na koniec muszę wspomnieć o pięknym, poetyckim języku - oszczędnym, ale pełnym obrazów. Kōda pisze jak haiku - z prostoty wydobywa głębię. Duży plus również za tłumaczenie i oprawę graficzną - to książka, którą warto mieć na półce. Ocena: 8/10 - ponieważ nie jest to książka łatwa. Ale jeśli masz w sobie choć trochę czułości dla świata – pozwól „Drzewom” zakwitnąć w Tobie.