Dzieci Watykanu. Jak Kościół handlował „sierotami”

Od zarania dziejów religia była jedną z największych i najważniejszych sił jednoczących i dzielących społeczeństwa na świecie. Kościół rzymskokatolicki nieustannie usiłował wpływać na historię świata i ludzką moralność choć hierarchowie mają na sumieniu zbrodnie, które przez wiele lat pozostawały tematem tabu jak choćby skandale pedofilskie czy niszczenie rdzennych mieszkańców Kanady czy Australii. Jako że bardzo lubię poszerzać swoją wiedzę i mieszać różnorodne gatunki literackie , a temat reportażu Marii Laurino wydał mi się czymś nadzwyczaj istotnym postanowiłam poznać historię europejskich dzieci, głównie z Włoch i Niemiec, które w dramatycznych okolicznościach zostały odebrane rodzicom i w wyniku nielegalnego procederu adopcyjnego trafiły do bezdzietnych amerykańskich par za niemałe pieniądze. Warto dodać, że sytuacja ta trwała od lat 50-tych dwudziestego wieku aż do 1989 roku , a co ważniejsze była dla autorki sprawą odobistą ponieważ dotyczyła jej mieszkającego w Ohio kuzyna. To właśnie ów mężczyzna skontaktował Marię z Johnem Campitellim -założycielem facebookowej społeczności dla włoskich dzieci - teraz już dorosłych- poszukujących swych biologicznych rodziców. Pani Maria nie skupia się wyłącznie na przytaczaniu liczb i statystyk takich uprowadzeń. Oś fabularna tej historii skupia się na losach dwudziestotrzyletniej pracownicy sezonowej zbierającej oliwki wykorzystanej przez pracodawcę która w wyniku tego zdarzenia zaszła w nieplanowaną ciążę . Francesca Davi - bo tak się nazywała, została zmuszona przez swoich bliskich do opuszczenia domu rodzinnego i wysłana do jednego z turyńskich klasztorów, gdzie przyszedł na świat jej synek Pierro. Reporterka przeprowadziła skrupulatne poparte wieloma dokumentami i innymi dowodami śledztwo w wyniku którego ujawniła cały mechanizm emigracji dzieci do USA i tego w jaki sposób je wybierano. Muszę przyznać, że to była ważna i łamiąca serce lektura, która dogłębnie mną wstrząsnęła. Pozycja obowiązkowa dla tych, którzy nie boją się kontrowersji i dyskusji o rzeczach bardzo bolesnych 💜🖤

Jeśli sądzisz, że o Kościele wiesz już wszystko, ta książka może Cię zaskoczyć — a może nawet wkurzyć. „Dzieci Watykanu” autorstwa Marii Laurino to nie jest lekka opowieść do poduszki. To solidny reportaż, który odsłania mroczną stronę Kościoła katolickiego — taką, o której rzadko mówi się na lekcjach religii czy w kościele. Książka opowiada o tysiącach dzieci, które w XX wieku były brutalnie odbierane swoim rodzicom (najczęściej matkom samotnym, biednym lub po prostu „niewygodnym”) i trafiały do katolickich sierocińców. Tam były „przerabiane” na sieroty i oddawane do adopcji — często do innych krajów, bez zgody rodziny. Wszystko to działo się z błogosławieństwem Kościoła, a czasem wręcz z jego aktywnym udziałem. Brzmi jak thriller? Niestety, to rzeczywistość — i to całkiem niedawna. Najbardziej przerażające jest to, że wiele z tych dzieci nigdy nie dowiedziało się prawdy o swoim pochodzeniu, a ich biologiczni rodzice żyli w przekonaniu, że dzieci zmarły lub zostały im odebrane „dla ich dobra”. Po pierwsze, ta książka otwiera oczy. Nie chodzi o to, by po jej lekturze „hejtować” cały Kościół czy wiarę jako taką, ale by zrozumieć, że nawet największe i najpotężniejsze instytucje mogą popełniać ogromne błędy — i że trzeba o nich mówić głośno. Po drugie, Laurino pisze konkretnie, bez owijania w bawełnę. Nie zalewa nas datami ani nudnym językiem historycznym. Każda historia w tej książce to żywy człowiek, prawdziwe emocje i dramat, który pozostaje z Tobą na długo po przeczytaniu. Po trzecie, to ważny temat. Dziś dużo mówi się o wolności, prawach człowieka, traumach i przepracowywaniu przeszłości. „Dzieci Watykanu” idealnie wpisują się w te rozmowy — i dają Ci narzędzia, by lepiej zrozumieć, skąd biorą się pewne problemy społeczne i jak instytucje mogą wpływać na nasze życie. Nie oszukujmy się — to nie jest lekka rozrywka. Nie znajdziesz tu śmiesznych dialogów ani romantycznych wątków. Ale jeśli lubisz książki, które zmieniają sposób myślenia, dają do myślenia i zostawiają z pytaniem „jak to w ogóle było możliwe?”, to zdecydowanie warto po nią sięgnąć. To także dobra lektura dla tych, którzy zaczynają kwestionować to, co słyszeli w dzieciństwie — o religii, autorytetach, o tym, komu można ufać. I nie — nie trzeba być antyklerykalnym, by uznać, że Laurino napisała coś ważnego i potrzebnego. „Dzieci Watykanu” to mocna książka. Wkurza, porusza i zostawia ślad. Dla młodych ludzi, którzy chcą patrzeć szerzej i głębiej, to absolutny must-read. Nie po to, by tracić wiarę we wszystko, ale by nie być ślepym na to, co działo się (i czasem nadal dzieje) za zamkniętymi drzwiami wielkich instytucji.

Czy zastanawiałeś(aś) się kiedyś, jakie tajemnice kryją mury Watykanu? Czy można żyć z poczuciem, że ktoś kiedyś ukradł ci własne dziecko? 💬 Maria Laurino w książce „Dzieci Watykanu. Jak Kościół handlował „sierotami”” odkrywa przerażającą prawdę o procederze, który przez dekady odbierał matkom ich dzieci pod pretekstem "dobrego uczynku". To historia tysięcy kobiet, które traciły swoje nowo narodzone dzieci w zakonnych ośrodkach, oraz dzieci, które wychowywały się w obcych rodzinach, nie mając pojęcia o swoim pochodzeniu. Poznajemy Francescę – młodą Włoszkę, która w latach 60. XX wieku trafia do prowadzonego przez zakonnice ośrodka dla samotnych matek. Liczy na pomoc i wsparcie, ale zamiast tego zostaje brutalnie rozdzielona ze swoim synem, który wkrótce zostaje wysłany do Ameryki. Bez jej zgody. Bez prawa głosu. Ta historia to niestety nie wyjątek, lecz reguła – autorka ukazuje, jak Kościół katolicki, pod pozorem ochrony moralności, stworzył sieć nielegalnych adopcji, na których korzystały nie tylko "dobre rodziny", ale i instytucje na wysokim szczeblu. Laurino przez lata zbierała relacje rozdzielonych rodzin, rekonstruując mroczne mechanizmy działania Watykanu. Jej styl jest wnikliwy, ale pełen empatii. Każda historia jest jak cios – czytając, czujemy gniew, smutek, a przede wszystkim niedowierzanie, że to wszystko działo się naprawdę i przez tyle lat pozostawało w cieniu. „Dzieci Watykanu” to nie tylko reportaż, ale też dokument historyczny, który nie pozwala zapomnieć o tych, którzy wciąż szukają odpowiedzi. To książka, po której trudno przejść do porządku dziennego. Skłania do pytań o władzę, religię i przede wszystkim – o sprawiedliwość.