Dziecko Rosemary

Horror psychologiczny - tak, czy nie? Lubisz sięgać po klasykę gatunku? „Dziecko Rosemary” Iry Levin to książka z 1967 roku, a pomimo tego wciąż cieszy się popularnością. Może wpływ na to ma jej adaptacja filmowa wykonana przez Romana Polańskiego? A może chodzi o to, że to historia, która nie straszy wprost i właśnie dlatego działa tak dobrze? Bo tu nie chodzi o potwory wyskakujące z cienia, tylko o coś znacznie bardziej niepokojącego - o powolne podważanie rzeczywistości i o moment, w którym zaczynasz wątpić. Na początku wszystko wydaje się zwyczajne. Nowe mieszkanie, nowe życie, młode małżeństwo z planami. Nawet sąsiedzi - trochę dziwni, ale przecież kto nie ma dziwnych sąsiadów? I właśnie w tej zwyczajności tkwi największa siła tej książki. Bo zanim się zorientujesz, coś zaczyna się psuć - delikatnie, prawie niezauważalnie. Rosemary nie budzi strachu - budzi mój niepokój. Obserwujemy jak krok po kroku traci grunt pod nogami. Jej ciało przestaje być jej, decyzje przestają być jej, a głos… przestaje mieć znaczenie. I wiesz, co jest w tym wszystkim najbardziej przerażające? To, że nikt jej nie wierzy. Nawet najbliższa osoba. Levin genialnie balansuje na granicy: czy to wszystko naprawdę się dzieje, czy może to tylko wytwór jej wyobraźni? Z jednej strony widzimy sygnały, które krzyczą: „uciekaj”, a z drugiej świat wokół bohaterki robi wszystko, żeby je zagłuszyć. Styl Levina jest prosty, momentami wręcz chłodny, ale to nie wada tylko świetny zabieg. Dzięki temu każda dziwna sytuacja, każdy niepokojący szczegół wybrzmiewa mocniej. Nie ma tu przesady, nie ma teatralności. Jest za to cisza, w której czai się coś bardzo złego. I jeszcze jedno - tempo. To nie jest książka, która pędzi. Ona się sączy. Powoli, metodycznie, niemal niezauważalnie. Aż nagle orientujesz się, że jesteś już w samym środku koszmaru i nie ma odwrotu. Czy to horror? Dla mnie bardziej psychologiczny niepokój, który wchodzi pod skórę i zostaje tam na długo. Bo „Dziecko Rosemary” nie straszy tym, co widzisz - tylko tym, co zaczynasz podejrzewać. Ocena: 9/10