Dziesięć lat romansu

Romans niezależnie od tego jak się potoczy zaczyna się w głowie. I niezależnie od tego jak bardzo staramy się gp usprawiedliwić tak naprawdę nie istnieje dobre wytłumaczenie. Życie Cory jest dość stabilne, by nie rzec nudne i przewidywalne. Kobieta pracuje w biurze , od lat z tymi samymi ludźmi i choć robi co do niej należy. Jest mamą dwójki dzieci - Opal i Milesa oraz żoną Eliota - mężczyzny, który od momentu, gdy o nim przeczytałam wydawał się klasycznym nerdem - kimś kto słucha dziwnych podcastów, nosi koszulki z nazwami zespołów, których nikt nie zna, lecz jest przy tym tak uroczy,że trudno go nie lubi. Jedyną wadą tego człowieka z prowincji jest fakt, że nadużywa trawki. Sama poznaje na zajęciach dla rodziców, gdzie kobieta udała się by oderwać się od codziennej rutyny. Szybko się okazuje ,że rozmowa toczy się bardzo naturalnie zaś nowy znajomy wydaje się świetnie rozumieć z czym zmaga się pani Green. Problem w tym, że zaczyna fantazjować-bardzo erotycznie na jego temat.. Z czasem okazuje się że ciągle to do niej wraca.. A i on nie jest całkiem obojętny. I tak to wszystko trwa - w jednym czasie -Cora ogarnia dzieci i uczy je czytać w innym zaś wyobraża sobie to, co robiłaby ze swoim przyjacielem. Sytuacja zmienia się w trakcie pandemii , gdy rodziny dwójki bohaterów zaczynają się do sie­bie zbliżać. Czy to co odkryją będzie im odpowiadać? A może wprost przeciwnie zrozumieją jak ważna jest rodzina? Autorka porusza temat drażliwy, by nie rzec taki z kategorii społecznego tabu - zdrada , zarówno mentalna, emocjonalna jak i fizyczna jest czymś naprawdę okrutnym. Przede wszystkim skutkuje cierpieniem wielu niewinnych osób jak partnerzy i dzieci osób uwikłanych w romans. Jednocześnie to co zakazane z założenia pociąga bardziej niż dobrze znany schemat. Autorka bardzo sprawnie pokazuje rozdwojenie Cory — z jednej strony oddanej matki i żony, funkcjonującej w bezpiecznym, choć przewidywalnym świecie, z drugiej kobiety, która zaczyna odczuwać głód emocji, zauważenia i ekscytacji. To właśnie ten kontrast napędza całą historię i sprawia, że trudno ją jednoznacznie ocenić moralnie — bo choć czytelnik widzi konsekwencje, rozumie też mechanizm. Najmocniejszym elementem książki jest psychologia postaci. Romans nie wybucha nagle — on się sączy. Zaczyna się od rozmów, spojrzeń, zrozumienia, którego czasem brakuje w długoletnim związku. I właśnie to jest najbardziej niepokojące — że wszystko wydaje się „niewinne”… aż przestaje takie być. Pandemia jako tło wydarzeń dodatkowo potęguje napięcie. Izolacja, zamknięcie w czterech ścianach i jednoczesne zbliżenie dwóch rodzin sprawiają, że emocje bohaterów nie mają gdzie się rozładować — więc eskalują. To moment, w którym fantazja zaczyna zderzać się z rzeczywistością. Czy to książka o zdradzie? Tak — ale nie tylko. To raczej historia o wyborach i ich konsekwencjach. O tym, że „co by było gdyby” potrafi być bardziej kuszące niż to, co mamy — ale też znacznie bardziej destrukcyjne. Sommers nie daje łatwych odpowiedzi. Nie moralizuje wprost, ale pokazuje, jak wiele osób może zostać zranionych przez decyzje podjęte pod wpływem chwili, emocji czy potrzeby ucieczki od rutyny. To nie jest lekka historia na poprawę humoru — raczej książka, która zostawia z lekkim dyskomfortem i pytaniami o własne granice. I właśnie dlatego działa.

Lubisz swoje życie? Może zdarza Ci się mieć myśli „a co, gdyby…”? „Dziesięć lat romansu” Erin Somers to książka, w której autorka bierze to jedno, niewinne pytanie i z odpowiedzi na nie tworzy opowieść. Opowieść niezwykle czułą, ironicznie prawdziwą i boleśnie bliską codzienności wielu z nas. Dlatego czytając tę historię momentami miałam wrażenie, jakby ktoś zaglądał mi przez ramię w chwilach, o których raczej nie chciałam mówić głośno. Cora ma wszystko to, co „powinna” mieć. Męża, dzieci, piękny dom i życie, które z zewnątrz wygląda jak definicja stabilizacji. Jednak to właśnie w tej stabilności zaczyna się coś kruszyć, coś zaczyna w niej uwierać. Nie dramatycznie. Raczej po cichu. Spotkanie z Samem - równie zagubionym ojcem, jak ona matką - staje się początkiem relacji, która balansuje na granicy tego, co realne, i tego, co wyobrażone. I to właśnie jest w tej książce najbardziej poruszające: romans, który w dużej mierze rozgrywa się w głowie, w myślach, w niedopowiedzeniach, w wyobrażeniach o „innym życiu”. Czytając ”Dziesięć lat romansu” widać, że Somers nie próbuje nikogo usprawiedliwiać ani osądzać. Ona po prostu pokazuje. Pokazuje kobietę, która nie tyle pragnie zdrady, co pragnie oddechu. Przerwy w byciu zawsze dla kogoś. Przerwy w byciu „odpowiedzialną”. Przerwy w byciu silną. Przerwy w stawianiu wszystkich ponad siebie. Gdybym miała wybrać najmocniejszy atut tej historii to jest to jej zwyczajność. Nie ma tu fajerwerków, wielkich gestów i hollywoodzkiego blichtru. Jest za to zmęczenie, pranie, spotkania rodziców w szkole, szybkie kawy wypijane w biegu i myśli, które przychodzą nocą, kiedy wszystko cichnie, a my zostajemy same ze sobą. I nagle to, co miało być tylko fantazją, staje się ucieczką, chwilą wytchnienia i zaczyna żyć własnym życiem. Podobało mi się, że autorka nie romantyzuje romansu. Seks bywa rozczarowujący. Spotkania bywają niezręczne. Oczekiwania rozmijają się z rzeczywistością. Jednak to napięcie, i to „co by było, gdyby”, potrafi być silniejsze niż najbardziej stabilna codzienność. A gdzieś wśród tego wszystkiego Somers pokazuje nam tęsknotę. Za inną wersją siebie. Za innym życiem. Za czymś więcej, nawet jeśli nie do końca wiemy, czym to „więcej” miałoby być. Przez dziesięć lat obserwujemy Corę w jej wzlotach, upadkach, w momentach zachwytu i rozczarowania. I choć nie zawsze się z nią zgadzałam, to bardzo ją rozumiałam. Bo Somers napisała historię, która nie krzyczy, nie dramatyzuje - ona po prostu pulsuje cicho pod skórą, jak myśli, których nie wypowiadamy. Ocena: 9/10 - bo dla mnie „Dziesięć lat romansu” to opowieść o kobiecie zmęczonej byciem „wystarczającą”, o marzeniach chowających się na dnie szuflady i o tym, że czasem prawdziwe życie naprawdę wydaje się na takie „za mało”… nawet jeśli obiektywnie mamy wszystko. Jest to książka, która nie daje prostych odpowiedzi. Nie mówi, czy było warto. Zostawia czytelnika z własnymi myślami, niedopowiedzeniami i może właśnie dlatego działa tak mocno.

„Dziesięć lat romansu” Erin Somers to powieść, która nie krzyczy emocjami - ona je sączy powoli, dzień po dniu, myśl po myśli. Poznajemy Erin, kobietę, która z zewnątrz ma wszystko poukładane: rodzinę, dom, stabilność. Jednak jedno spotkanie na zebraniu dla młodych rodziców sprawia, że w jej bezpiecznej codzienności pojawia się rysa. Sam. Nie jako burza, raczej jako cichy niepokój, który zostaje na długo. To, co najbardziej mnie poruszyło, to fakt, że ta historia nie opiera się na gwałtownych gestach czy zakazanych pocałunkach. Tu napięcie buduje się latami. Spojrzenia, myśli, niedopowiedzenia. Erin tworzy w głowie alternatywną wersję rzeczywistości, w której pozwala sobie na uczucia, na które w prawdziwym życiu nie ma miejsca. A rzeczywistość? Jest zwyczajna. Wspólne szkoły dzieci, przyjaźń rodzin, spotkania przy kawie. Autorka z dużą wrażliwością pokazuje, jak cienka jest granica między lojalnością a tęsknotą, między „tak powinno być” a „tak naprawdę czuję”. To książka o wyborach, które odkładamy na później, o marzeniach schowanych głęboko, bo nie pasują do życia, które już zbudowaliśmy. I o tym, że czasem największy romans rozgrywa się wyłącznie w głowie. To historia dla tych, którzy lubią emocje podane subtelnie, z nutą ironii i ogromną uważnością na codzienność. Dla czytelników, którzy wiedzą, że cisza potrafi być głośniejsza niż dramat.

„To nie jest tak, jak myślisz”. Czy nie tak zaczynają się wszystkie tłumaczenia przyłapanych na gorącym uczynku? W przypadku najnowszej powieści Erin Somers to zdanie pasuje idealnie. Bo jeśli spodziewacie się ckliwego romansu, jesteście w błędzie. „Dziesięć lat romansu” to niesamowicie trafna obserwacja codzienności, relacji i skomplikowanej ludzkiej natury ubrana w błyskotliwy, niepozbawiony ironii humor, a jednocześnie głęboko wwiercająca się w psychikę. Mówi się, że to najlepsza powieść o zdradzie od czasów „Pani Bovary”. I wiecie co? Coś w tym jest. Tylko zamiast XIX-wiecznej Francji mamy współczesne przedmieścia, małe dzieci, pieluchy i to wszystko, co składa się na prozę życia. Poznajemy Corę, która teoretycznie ma wszystko, czego mogłaby zapragnąć. Mąż, na którego nie może narzekać, nowy dom, dwójka dzieci. Przeprowadzka i macierzyństwo odcięły ją jednak od dawnego życia, a pod maską zadowolenia kryje się samotność i nuda. I wtedy, na jednym z tych do bólu poprawnych spotkań dla rodziców, pojawia się On. Sam. Też ma córkę, też jest trochę zagubiony i też ma obrączkę na palcu. To, co dzieje się między nimi, to mistrzostwo budowania napięcia. To nie jest wybuch namiętności od pierwszej strony, a gra gestów. Przypadkowe otarcie ramion na spacerze, jedno spojrzenie, które trwa ułamek sekundy za długo. Autorka genialnie oddaje ten stan, kiedy nic się nie dzieje, a jednocześnie dzieje się wszystko. Najbardziej fascynujące i przerażające zarazem jest to, jak Cora zaczyna prowadzić podwójne życie. Jedno to realna, monotonna codzienność. Drugie to bujna, pikantna fantazja w jej głowie, w której romans z Samem kwitnie w najlepsze. Czytałam z wypiekami na twarzy, zadając sobie pytanie, czy to jeszcze niewinna fantazja, czy już zdrada emocjonalna? I czy Cora odważy się zrealizować swoje marzenia? Autorka faktycznie jest niesamowitą obserwatorką rzeczywistości. Wyłapuje te wszystkie momenty, które składają się na codzienne życie i potrafi ubrać je w słowa tak, że odnajdujemy w nich odzwierciedlenie własnych emocji. Czasem ma się wręcz wrażenie, jakby podsłuchiwała nasze myśli, przelewając je na papier. Czy jej spojrzenie na małżeństwo jest zbyt cyniczne? A może nuda i obojętność zakrada się z czasem do każdego związku? Czy w rutynie tak łatwo zgubić siebie i pewność własnych wyborów? A może taka nasza natura, że nie doceniamy tego, co mamy, marząc o czymś zupełnie odmiennym? Przeczytajcie, a może w tej zabawnej, ale i bardzo życiowej opowieści odnajdziecie odpowiedzi na te pytania. Gwarantuję też, co nie mniej ważne, że spędzicie z nią kilka fascynujących godzin!