Dziewczyna ostatniej szansy

Najpierw było zdziwienie: ksiądz napisał kryminał? Taki prawdziwy ze zbrodnią, poszukiwaniami, policją, ze złem? No to trzeba przeczytać, jak sobie poradził, bo przecież ten gatunek rządzi się swoimi prawami. Nie rozczarowałam się. Nie jest to książka krwawa, która ocieka krwią i seksem, w której zbrodnia atakuje czytelnika z każdej strony, ale jest trochę jak bagno, które powoli wciąga i nie puszcza. Pół roku wcześniej ginie młoda dziewczyna. Poszukiwania nic nie dają, aż nagle w łódce na jeziorze znajdują jej rzeczy... Sprawę dostają: Komisarz Koliber – tak o niej mówią: „funkcjonuje wśród swoich kolegów i świata przestępczego. Jest otoczona ogromnym szacunkiem i podziwem graniczącym z uwielbieniem. Sprawcy są z siebie dumni, gdy uda im się Koliberka wywieść w pole, bo rzadko im się to udaje…” „Jej partner w pracy, jej przeciwieństwo, chociaż i u niego pozory mylą – zwalisty i wydawać by się mogło ociężały, ale uzupełnia się z Kolibrem jak mało kto. Koliber i Jerzyk – od imienia i dla zmylenia przeciwnika. Ptasia para nie od parady…” Koliber widzi znacznie więcej niż inni policjanci, odkrywa szczegóły, których dotąd w sprawie nikt nie zauważył. I tak po nitce do kłębka, powoli trochę, jak obieranie cebuli. To książka do łyknięcia jednego wieczoru przy herbacie, a jakby komuś zabrakło pozytywnych emocji to jest też miłość, która potrafi stawiać na nogi. Jest też przyjaźń, która pozwala przetrwać. Nie żałuję, że się zabrałam na tę książkę. Czeka kolejna tego autora i niebawem zaczną czytać. Gdybym nie wiedziała, że autorem jest ksiądz, to nawet bym tego nie zauważyła. Idealna na jesień 🙂