Dziewczyna z kamienicy. Czas pokory. Tom 3

Bardzo rzadko czytam historyczne opowieści z uwagi na smutek, jakim są okraszone. Dawne czasy dla nikogo nie były łatwe, dlatego tak bardzo mnie cieszy, że jestem dzieckiem lat współczesnych. Nie czytałam dwóch wcześniejszych tomów, ale sama bardzo chciałam ją poznać, gdyż wiadomo, że zawsze tomy wcześniejsze można nadrobić. Z całą pewnością czuć tutaj dawniejszy klimat, nie tylko za sprawą oznakowanych lat. Czuć to w treści, sposobie myśli postaci i wielu szczegółów na które w dawnych czasach zwracano szczególną uwagę. Tym sposobem powieść mnie kupiła, bo pisanie o przeszłości to jedno, ale ukazanie jej klimatycznie, myślowo, zachowawczo i precyzyjnie, to drugie:-) Zawsze, kiedy czytam o gestapowcach mam niemiłe uczucia. To postacie bez serca, wykonujący rozkazy najlepiej jak potrafią i najszybciej jak mogą. Odbierają matki dzieciom, a przy tym nawet nerwowy uskok brwi nigdy nie ma miejsca. Działali jak roboty, ludzie bez za i przeciw, znający tylko jeden rozkaz: Wykonać! I tak też robili. Początek książki jest naprawdę smutny, bo pokazuje kto z czym się mierzy i jak mało ma możliwości ruchu. Jak o niewielu sprawach może zdecydować i jaki ma ogrom stracić w ciągu kilku minut. Autorka bardzo dobrze zobrazowała tamte czasy. Nie skupiała się tylko na rzeczach złych, ale dawała nam drobne radości, by pokazać, że nadzieja to najpiękniejsze uczucie pod słońcem i póki trwa, jest szansa na cokolwiek o czym myślimy. ,,Co to za życie bez tych, których się kocha." To opowieść trzech kobiet, którym przyszło żyć w trudnych czasach, gdzie często muszą postępować delikatnie i z wyprzedzeniem, zanim inni wykonają rozkazy, od których nie ma już ucieczki. My historię tych kobiet poznamy naprzemiennie, by zobaczyć z czym się mierzą każdego dnia. Ile razy własne potrzeby grzebali głęboko, by wpierw pomóc innym, nieczęsto najbliższym. Pomimo tego, że wiele razy jest tutaj wzruszająco, to jednak powiedziałabym, że są to suche łzy. W ten sposób nawet jak czytałam o próbach wydostania cioci, to jednak z tyłu głowy miałam, że to tylko książka. Dziękowałam za to autorce, bo ostatnio staram się nie czytać wyciskaczy łez. Historie są dosyć przejmujące, ale na granicy opanowania. Wiem, że było to spowodowane nieznajomością dwóch poprzednich tomów, gdyż nie dane mi było się z nimi zżyć, choć w innej sytuacji pewnie bym ją przeżywała bardziej. Co do treści, to czyta się ją lekko i zawsze wiadomo o kim czytamy, bo kobiety są wymienione z imienia i nazwiska. Średnia ilość dialogów bardziej skłaniała mnie do przyznania, że jest to opowieść, a dane momenty były przytoczone na potrzeby poznania pewnych szczegółów. Myślę, że w późniejszym czasie będę chciała poznać sagę od początku. I tak też polecam wam ją przeczytać:-)

W końcu nadszedł czas na finałowy tom, ale muszę przyznać, że bardzo chciałabym, aby powstały kolejne. Nasi bohaterowie dorośli, mają już swoje potomstwo oraz zmagają się z problemami, o jakich wcześniej nawet nie myśleli. Dzisiejsza recenzja dotyczy trzeciego tomu serii „Dziewczyna z Kamienicy” pt. „Czas pokory”, który polecam z całego serca. Zbliżają się Święta Bożego Narodzenia, więc macie jeszcze czas na idealny prezent – kupcie całą serię, bo po pierwszym tomie na pewno nie będziecie chcieli przestać czytać. Całość to saga historyczna osadzona w burzliwym XX wieku. Wojna potrafi zniszczyć wszystko, co napotka na swojej drodze, ale nic tak nie zjednoczyło ludzi jak to dramatyczne wydarzenie. Bohaterowie stają na granicy wytrzymałości. Od nich zależy, czy będą walczyć do końca, czy poddadzą się, zatracając się w rozpaczy po stracie bliskich. Nie zamierzam zdradzać, co was czeka, bo możecie przeczytać opis książki, ale autorka stworzyła coś więcej – całość, która potrafi przyprawić o ciarki na skórze, zwłaszcza za sprawą obozu śmierci Auschwitz-Birkenau. Nie ma człowieka, który o II Wojnie Światowej mógłby powiedzieć coś pozytywnego. Autorka ukazuje siłę i determinację naszych bohaterów, którzy, mając „nóż na gardle”, walczyli o swoich bliskich i sąsiadów. Jedni odchodzą, aby nowi mogli przyjść na ten świat. Zachęcam kochani, aby nie czekać i zabrać się za pierwszy tom. Książki nie są grube, więc szybko je przeczytacie. Końcówka była niezwykle wzruszająca. Zazdroszczę każdemu, kto dopiero zaczyna tę przygodę. Chciałabym przeżyć jeszcze raz te emocje, które mi towarzyszyły przez cały ten czas. Gratuluje autorce i czekam na kolejne książki.