Dziewczynka, która ziała ogniem

„Dziewczynka, która ziała ogniem” to debiut Giulia Binado Melis i muszę przyznać, że to bardzo dobry debiut. Wciąga czytelnika od pierwszych stron i dostarcza wielu emocji. Bo zawsze tam gdzie głównymi bohaterami są dzieci, to jest wiele emocji. Na pewno książka poruszy nie jeden raz i na pewno ostanie z Wami na dłużej. Jest ona opisem choroby z punktu widzenia dziecka. Poznajemy Martinę, młoda dziewczynę, którą czeka dość długi pobyt w szpitalu i bolesne leczenie. Oprócz miłości do książek i tuńczyka w puszce, posiada dużą wyobraźnię, dzięki czemu jest w stanie przetrwać wiele. Gdy ją boli wyobraża sobie, że przez jej dziąsła przebijają się ostre zęby i zamienia się w smoka. Dużym wsparciem dla niej w tym ciężkim okresie jest również Lorenz, chłopiec leczony na tym samym oddziale. Razem mają więcej siły by pokonać chorobę i wrócić do swojego dawnego życia. „Dziewczynka, która ziała ogniem” jest książką, o której jest ciężko napisać to wszystko co czuje się czytając ją. Dostarcza ona naprawdę wiele emocji, czasami zakręci się nawet łza w oku. Aby to wszystko poczuć trzeba samemu przeczytać tę niesamowitą historię. Bardzo polubiłam zarówno Martinę, jak również jej przyjaciela za ścianą. Bardzo ich podziwiałam za siłę walki z chorobą. Książka należy do tych refleksyjnych. Ukazuje siłę prawdziwej przyjaźni, dzięki której można wiele.

Choroba jest jak wąż, który podstępem wkrada się w życie człowieka przewracając je do góry nogami. Gdy dotyczy małego dziecka, które zamiast śmiać się, robić psikusy, dokazywać z rówieśnikami, zostaje zamknięte w szpitalu serce się kraje, a gula w gardle rośnie. Nie obawiajcie się jednak, bo mimo że porusza trudny temat „Dziewczyna, która ziała ogniem” jest przede wszystkim ciepłą, wzruszającą opowieścią o ogromnej sile wyobraźni, przyjaźni i nadziei, której nie można nigdy tracić. Narracja pierwszoosobowa z perspektywy Martiny, dziewczynki chorującej na chłoniaka porusza do głębi, ale jednocześnie wymaga skupienia, bo jak myśli dziecka przeskakuje czasem z tematu na temat, czasem ze wspomnień do rzeczywistości, a z tej ostatniej ucieka często w krainę fantazji. I mimo że jej świat zostaje ograniczony do ścian szpitala, to pozostaje dzieckiem z całą jego ciekawością, chęcią zabawy i zmiennymi humorami. Autentyzm bije tu z każdego słowa. Autorka bardzo sugestywnie oddaje emocje i myśli dziecka unikając z jednej strony skażenia dorosłością, z drugiej nadmiernego infantylizmu i spłycenia wypowiedzi. Dziecięcą beztroskę, ciekawość i poszukiwanie odpowiedzi na pytania, które dorosłemu nie przyszłyby do głowy przenosi na płaszczyznę szpitala, w którym Martina utknęła na długie miesiące. Zwyczajność i naturalność opisów zabiegów, skutków towarzyszących chorobie i jej leczeniu czasem aż boli, przeraża, uświadamiając, że choroba może dotknąć każdego. Oknem na świat Martiny pozostają wspomnienia, czytane książki i wyobraźnia, a nawiązana w szpitalu przyjaźń z innym małym pacjentem rozbraja i zaskakuje dojrzałością wynikającą ze wspólnych doświadczeń. Łzy czasem same cisnęły się do oczu, bo obrazy malowane przez Autorkę, szczególnie pod koniec powieści, tchną ciepłem, słodyczą i niewinnością, do której tylko dzieci są zdolne. Trudno opisać ogrom emocji towarzyszących lekturze, które wzmacnia świadomość, że Autorka czerpie z własnych przeżyć z dzieciństwa. Ta z jednej strony piękna z drugiej ważna powieść, a szczególnie jej mała, a jednocześnie tak silna bohaterka, zostanie w moim sercu na długo.