Dziura w płocie

Recenzja** – „Dziura w płocie” autorstwa Jadwigi Buczak to książka, która łączy to, co w kryminałach lubię najbardziej – zagadkę godną tropiciela – z tym, co cenię w komediach: ciepłym humorem i absurdalnymi zwrotami akcji. Jest to kryminał z poczuciem humoru, które nieraz sprawiło, że musiałem się uśmiechnąć podczas czytania. Książka zaczyna się od pozornie prostej sprawy: do biura detektywistycznego przychodzą dwie bohaterki, Ewa Konieczna i Gabriela Mruczyńska, z zadaniem odnalezienia zaginionego brata młodego mężczyzny. Nie mamy tu klasycznego „uderzenia z grubej rury” z trupem czy strzelaninami, lecz najpierw normalną sprawę, która nagle zaczyna przybierać naprawdę zaskakujące obroty. Co najbardziej mi się spodobało? To, jak autorka przedstawia bohaterki. Konieczna i Mruczyńska to kobiety, które nie tylko mają oczy szeroko otwarte na tropy i dowody, ale także na świat z jego małymi absurdami. Według mnie to duet, który potrafi skraść uwagę czytelnika działają jak dobre znajome, które lubią się przekomarzać i wspólnie wpadać w komiczne sytuacje. Dzięki temu pełne napięcia momenty śledztwa przeplatają się z subtelnymi żartami i mniejszymi konfliktami, co moim zdaniem dodaje historii lekkości. Taka odskocznia między kryminałami a horrorami czy fantastyką. Fabuła, choć z początku wydaje się prosta, szybko zaczyna się komplikować. Pojawiają się nie tylko kłamstwa i tajemnice, ale i trup oraz kolejne zniknięcia, które zmuszają bohaterki do lawirowania pomiędzy fałszywymi tropami i codziennymi absurdami. To śledztwo, które dzięki przezabawnych dialogom i absurdalnym sytuacjom potrafi wciągnąć, a jednocześnie nie przytłacza czytelnika mrocznym klimatem. Moim zdaniem autorka bardzo umiejętnie balansuje między śledztwem a charakterologią bohaterów, co sprawia, że historia nie jest jednowymiarowa i czyta się ją naprawdę szybko. „Dziura w płocie” to świetna propozycja dla czytelników, którzy chcą czegoś więcej niż klasyczny kryminał książka z elementami komediowymi, ciepłymi bohaterami i fabułą, która nie bierze siebie zbyt poważnie, a mimo to trzyma w napięciu. To lektura, którą pochłania się szybko, z uśmiechem i ciekawością, co stanie się dalej. Zdecydowanie warto sięgnąć po tę pozycję, jeśli lubisz kryminały z charakterem i bohaterkami, które nie boją się ruszyć tropem, nawet gdy śledztwo zaczyna przypominać lawirujące między absurdami tango.