Echo dawnych ksiąg

Lekka i piękna opowieść, która została już w podobie napisana przez innych, jednak z innym wydźwiękiem. Historia zaklęta w historii, które dzieli szeroki zakres czasu, a ma się wrażenie jakby odtwarzana była po raz kolejny i kolejny, i za każdym razem człowiek się w niej zakochiwał na nowo:-) Opowieścią współczesną, choć przeszło czterdzieści lat temu, miała miejsce historia kobiety, która ma niezwykły dar. Jej losy łączą się z antykwariatem i bardzo ładnie opisuje nam swój stosunek do książek. Z pozoru zwykła kobieta, jednak książki, które trafiają do jej rąk, pozostawiają na jej ciele swoje emocje. To całkiem możliwe, gdyż ja mam tak w przypadku obrazów. Nie przyciąga mnie namalowane piękno, ale właśnie emocje jakie towarzyszyły osobie malującej czy też tworzącej swoje dzieło. Być może że i książki takie emocje oddają, ale trudno mi to stwierdzić, kiedy przeważnie w moich dłoniach spoczywają nowe egzemplarze. Nie stare z podniszczonymi kartkami o wartościach kolekcjonerskich tak jak w tej książce. Bohaterka opisuje nam co czuje, kiedy natrafia na kolejne dzieła, aż znajduje jedną, która jest całkowitą zagadką. Bez numeru poznawczego oraz bez użycia imion, jedynie pieszczotliwych nazw. I właśnie ta książka wydziela z siebie przejmujący ból i krzyk rozpaczy. Robi co może by dowiedzieć się od kogo pochodzi i kto ją napisał, jednak los zsyła jej same przeszkody. Nieugięta w poszukiwaniach rozpoczyna czytać tajemniczy egzemplarz, a my poznajemy ją jako osobną opowieść w innym druku z datami. Wiemy, że napisał ją mężczyzna szeroko skrojony emocjonalnie. Opisuje nam w jaki sposób poznał swoją Belle i jest to poezja najwyższych szczebli. Niepojęte było to w jaki sposób opisywał to, co się z nim działo, kiedy ona przy nim była. Znał ją i jednocześnie stanowiła dla niego najwyższą zagadkę. Wiedzieliśmy kiedy i jak się zachowywała, co pokazywała innym, a jakie emocje on w niej widział, gdyż obserwował jej kaździutką zmarszczkę, skinienie oczami, uśmiech i lodowe spojrzenie oraz momenty, kiedy całkowicie pozwalała sobie być sobą. To było tak imponujące niczym rozmowa dawnych kochanków z których jedno ciało aż krzyczało w stronę drugiego. Jednak to bardzo bolesna fascynacja, gdyż spotkali się na jej przyjęciu zaręczynowym. On miał plan do wykonania, a serce biło innym rytmem niż inteligencja. W tych opisach dosłownie każdy się może zakochać. I skaczemy tak co czterdzieści lat, a i nasze serce krwawi, gdyż wszystko co się tu dzieje jest ułożone tak, by samemu czytelnikowi przypomnieć to najwspanialsze zakochanie, którego doświadczył. Giną przy tym drobne druki i pokaźna liczba stron. Liczy się tylko doczytanie tej historii do końca. Ale czy dane nam będzie go poznać? Wszystko jest w rękach kobiety, która odnalazła ten jeden egzemplarz... Kocham każdą literkę z tej książki, która zamieniała się w zdania. Każdy początek rozdziału to cytat z przekazem współgrający z treścią. Zahipnotyzowała mnie od samego początku niosąc nadzieję na wir emocji, których dzięki niej doświadczyłam. Przepiękna niczym poezja uniesień zaklęta w pieszczocie słów. Chyba nigdy o niej nie zapomnę:-)

Czy wierzycie, że książki potrafią mówić - nie słowami zadrukowanymi na papierze, ale emocjami tych, którzy trzymali je w dłoniach przed nami? Zadaję to pytanie nie bez powodu, bo „Echo dawnych ksiąg” Barbary Davis to jedna z tych historii, które zaczynają się w ciszy - w dotyku papieru, w zapachu starego atramentu, w tajemnicy oprawionych tomów - a kończą w nas samych. I nie przesadzę, jeśli powiem, że ta książka została ze mną na długo po ostatniej stronie. Poznajcie Ashlyn Greer - właścicielkę antykwariatu o pięknej nazwie „Nieprawdopodobna opowieść”. I choć samo to miejsce mogłoby być bohaterem osobnej historii, to Ashlyn skradła całe moje czytelnicze serce. Ma niezwykły dar: potrafi wyczuć emocje poprzednich właścicieli książek. Nie jest to czary rodem z fantasy, raczej wrażliwość, której nie da się nauczyć. Bo czy nie zdarzyło wam się kiedyś poczuć, że książka, którą trzymacie, wie więcej, niż pokazuje? Punktem zwrotnym w historii Ashlyn staje się odkrycie dwóch tajemniczych tomów - pięknie oprawionych, niepublikowanych wcześniej książek, napisanych z dwóch perspektyw. Belle i Hemi opowiadają w nich o tej samej, dramatycznej miłości. Dwa głosy, dwa punkty widzenia, dwa serca rozdarte w czasie, którego nie da się cofnąć. A Ashlyn… Ashlyn nie może ich tak po prostu odłożyć na półkę. Rozpoczyna literackie śledztwo, wciągające ją głębiej i głębiej - aż do samego rdzenia historii, która nie tylko nie daje o sobie zapomnieć, ale też zaczyna przypominać jej o własnych, niezabliźnionych ranach. Barbara Davis z niebywałą gracją buduje trzy przeplatające się narracje - teraźniejszość Ashlyn, przeszłość Belle i przeszłość Hemiego. Każda z nich prowadzi czytelnika przez inną warstwę emocji. Uwielbiam, jak autorka pozwala każdemu z bohaterów mówić własnym głosem, bez pośpiechu, z wyczuciem, dając czas na to, by każde słowo wybrzmiało tak, jak powinno. To nie jest książka, przez którą się przemyka - to opowieść, którą trzeba przeżyć. Co mnie poruszyło najbardziej? Subtelność, z jaką Davis mówi o winie, o przebaczeniu i o prawdzie, którą każdy musi odkryć na własną rękę. Belle i Hemi nie są typowymi kochankami. To postaci z krwi i kości, z bagażem decyzji, których nie da się cofnąć, z uczuciami tak intensywnymi, że aż bolesnymi. Ich historia to nie bajka o miłości - to opowieść o miłości, która została wystawiona na próbę przez społeczne konwenanse, patriarchalne schematy i okrutne realia epoki. Ale „Echo dawnych ksiąg” to nie tylko romans osadzony w dramatycznym tle. To hołd dla książek - tych starych, zapomnianych, które niosą w sobie coś więcej niż tylko treść. Davis oddaje im głos. I robi to z ogromnym szacunkiem. Czuć, że autorka kocha literaturę - czuć to w każdym zdaniu, w każdej metaforze, w każdym opisie zanurzonej w książkach Ashlyn. Jeśli miałabym wskazać moment, który najbardziej mnie zatrzymał - byłby to ten, w którym Ashlyn orientuje się, że historia Belle i Hemiego nie jest jej obca. Że słowa z tych książek odzywają się także w niej samej. Że czasem najtrudniejsze rozdziały w życiu to te, których nie chcemy napisać, ale które i tak trzeba dokończyć. Davis nie boi się mówić o rzeczach trudnych - o utracie, o bólu, o zdradzie. Ale nie zostawia nas w tych emocjach samych. Proponuje coś więcej - drogę do zrozumienia. Może nie zawsze łatwą, może bolesną, ale zawsze wartą przejścia. „Echo dawnych ksiąg” to powieść o słowach - tych zapisanych i tych, które nigdy nie zostały wypowiedziane. O emocjach, które przetrwały dekady. O kobietach, które nie chciały już milczeć. I o miłości, która - choć ukryta między stronami - wciąż domaga się swojego miejsca w historii. Jeśli kochacie książki, które żyją własnym życiem - ta opowieść jest dla was.

„Echo dawnych ksiąg” to książka, która poruszyła mnie do głębi – niby delikatna, subtelna, a jednak zostawia po sobie emocjonalny ślad. Uwielbiam motyw powrotów do przeszłości i tu został poprowadzony mistrzowsko – dwa przeplatające się głosy (Belle i Hemiego) tworzą opowieść o miłości, bólu i niespełnionych obietnicach. Ashlyn – antykwariuszka z niezwykłym darem – zaczyna od tajemniczych książek, a kończy w środku własnej, poruszającej historii. Barbara Davis po raz kolejny udowadnia, że potrafi opowiadać z duszą. Ta książka naprawdę zostaje w głowie.

„Echo dawnych ksiąg” to książka, której może nie czyta się za szybko, ale za to można nią delektować się. Wymaga większego skupienia ze względu na dwie linie czasowe i trzy perspektywy. Nie każdy potrafi ten zabieg wykonać tak by nie wprowadzić chaosu. Barbarze Davis udało się to znakomicie. „Echo dawnych ksiąg” to historia o Ashlyn Greer, która kochała książki od zawsze. Prowadzi antykwariat o nazwie „Nieprawdopodobna opowieść”. Zbiera ona wyjątkowe i rzadkie książki. Ashlyn posiadała również pewien dar. Gdy dotknęła danej książki czuła emocje jej poprzedniego właściciela. I kiedy w jej ręce pada parę, nigdzie wcześniej nieopublikowanych tomów postanawia odnaleźć ich autorów. Autorka zabiera nas do lat 40 ubiegłego wieku, kiedy to poznajemy romans Hemim i Belle. Historia tych dwoje przedstawiona jest z dwóch perspektyw, dzięki czemu czytelnik lepiej może poznać myśli i uczucia obu kochanków. Zarówno historia Ashleyn jak również opowieść o Hemim i Belli dostarczyły mi wielu emocji podczas czytania. Są to bohaterowie o silnych osobowościach. Autorka posiada z jednej strony lekki, a z drugiej bardzo piękny styl pisania. I wszystko to sprawia, że czas spędzony z tą książką jest naprawdę miło spędzonym czasem. Jest to fascynująca powieść z gatunku literatura piękna, którą bardzo polecam.