Eliza w krainie emocji

Każdy z nas na swój sposób wyraża przeróżne emocje, choć niekiedy zdarza nam się przesadzić, to jednak nie ma z tym większego problemu. Natomiast osoby, które mają z tym duże kłopoty, mogą tak każdorazowo przesadnym zachowaniem działać komuś na nerwy, a nawet wyrządzić innym krzywdę lub samemu sobie i to całkowicie przypadkowo. W takich sytuacjach należy cierpiącemu pomóc, a nie go unikać. W książce spotykamy Elizę, dziewczynkę która nie radziła sobie z okazywaniem emocji. W okresie radości wszystkich mocno ściskała, tańczyła i głośno śpiewała, a gdy dopadał ją smutek, to popadała w rozpacz, płacząc przez długi czas. Natomiast ze strachu przed nieznaną mrówką uciekła na drzewo i siedziała na nim do wieczora, ale za to gniew dodawał jej energii, który objawiał się tupaniem i niszczeniem przedmiotów. Pewnego razu podczas takiej złości stłukła lustro, które otrzymała od rodziców w celu próby pokonania swojego problemu. Dziewczynka wtem ujrzała tajne przejście, do którego weszła, a dzięki temu jej życie wkrótce uległo całkowitej przemianie. Jakie krainy odwiedziła bohaterka? Kogo w nich spotkała? Czego i w jaki sposób się w nich nauczyła? Jak zakończyła się ta historia? O tym w książce „Eliza w krainie emocji” autorstwa Anny Saroty. Autorka za sprawą bajki ukazała problem z emocjami, z jakim borykają się dzieci. Często przesadzają z uzewnętrznianiem ich, przez co społeczeństwo zaczyna je omijać lub twierdzić, że towarzystwo ich jest uciążliwe. Zdarzają się również przypadki całkiem odwrotne, kiedy to w ogóle ich nie okazują i wtedy także takie dziecko jest źle odbierane. Przyczyn może być wiele, gdyż podłoże tego może być natury wychowawczej, psychicznej lub intelektualnej, toteż warto to zdiagnozować i wdrożyć odpowiednią terapię. Bajka ta jest idealnym uzupełnieniem takich działań, gdyż młody czytelnik zyskuje bohaterkę w wieku do siebie zbliżonym, może się z nią utożsamić i zacząć postępować według tego, co się sama w tych krainach nauczyła. Niemniej oprócz tego ważna jest rozmowa i poświęcanie czasu swej pociesze, dzięki czemu efekty pracy będą znacznie trwalsze i łatwiejsze do osiągnięcia. Kolejnym istotnym zagadnieniem, które można zauważyć podczas lektury jest zaangażowanie rodziców w walce z problemami córki. Otóż martwili się o nią, wymyślili sposób z lustrem, które miało ułatwić naukę właściwych zachowań. Takie czy inne pozytywne podejścia osób dorosłych są bardzo dobre, ale niestety jest wiele przypadków, kiedy to te, czy inne przypadłości są lekceważone, przez co cierpiący muszą dalej w tym tkwić, a stan będzie się pogarszał. Specjaliści próbują uświadamiać społeczeństwo, ale jest to kropla w morzu potrzeb, toteż każdy taki sygnał, jak w tej bajce jest na wagę złota. Książka jest przyciągająca za sprawą nieskomplikowanych sytuacji, które będą łatwe w odbiorze dla każdego dziecka. Problematyka, która została w niej ukazana jest bardzo potrzebna, gdyż coraz więcej osób ma z tym problem i jeśli w porę za młodu się tego nie rozwiąże, to później będzie znacznie trudniej temu zaradzić. Piękne kolorowe ilustracje Sylwii Dulny jeszcze bardziej zachęcą czytelników do lektury i ułatwią jej odbiór. Okładka przedstawiająca uśmiechniętą Elizę pośród przyrody, daje nadzieję na lepszą przyszłość związaną z likwidacją lub załagodzeniem danych zachowań. Gorąco polecam bajkę wszystkim dzieciom, które nie wiedzą, jak należy okazywać emocje, tak aby inni je rozumieli i w pełni akceptowali.