Emigrantka

Skusiły mnie niezwykle entuzjastyczne opinie i wysokie oceny debiutu Weroniki Ilskiej, więc z wielką ciekawością i wysoko podniesioną poprzeczką siadłam do lektury „Emigrantki”. I cóż... przespałam się ze swoimi odczuciami i niestety nie uległy one zmianie. Muszę napisać, że mnie ta historia nie porwała. Zaznaczę od razu, że fabuła zapowiadała się niezwykle ciekawie, obiecując nam salony hiszpańskiej bohemy i traumatyczne wspomnienia z Polski, które nie pozwalają głównej bohaterce odciąć się od przeszłości. Osadzenie akcji w moim ulubionym okresie dwudziestolecia międzywojennego również skutecznie zaostrzyło mój apetyt. Niestety, przez pierwszą połowę książki bezskutecznie wypatrywałam akcji i głębszych emocji, kręcąc się wraz z bohaterami po wystawach i balach rosyjskiej socjety tęskniącej za świetnością caratu. Najistotniejsze wydawały się tam opisy kreacji i rzucane w nieskończoność powłóczyste spojrzenia pomiędzy Liną a rosyjskim hrabią Michaiłem. I choć w drugiej połowie akcja wreszcie nabiera dynamiki i w końcu pojawia się tak wyczekiwany przeze mnie wątek polskich traum, to pozostawia on jednak niedosyt, bo został potraktowany bardzo powierzchownie. Nie potrafiłam również wczuć się w emocje bohaterów. Ich związek, który z kilku powodów wydawał się niemożliwy, miał ogromne szanse na to, by porywać i budzić emocje. We mnie ich nie obudził. Po przemyśleniu doszłam do wniosku, że kwiecisty, wręcz pompatyczny język, który miał budować klimat tej powieści, do mnie po prostu zupełnie nie trafił, a irytacja, którą wywoływał, skutecznie odwracała moją uwagę od losów postaci. Moją ocenę podniosło natomiast uczynienie z bohaterki kogoś więcej niż tylko femme fatale. Danie jej sprawczości co do własnego losu i sukcesu na polu sztuki. Podobała mi się jej odwaga do sięgnięcia po przekaz niezbyt wygodny, budzący pytania i kontrowersje, a jednocześnie bardzo intymny. Doceniam też jej siłę do trwania na przekór nieprzychylnym spojrzeniom i bezpośrednim docinkom tych, którzy nadal uważali się za elitę. Żałuję bardzo, bo liczyłam na porywającą historię miłosną z wyraźnie zarysowanymi realiami ówczesnej Europy. Myślę jednak, że wielu z Was tak właśnie ją odbierze. Patrząc na dotychczasowe oceny, moja niezbyt pochlebna opinia, którą z ogromną przykrością formułuję, będzie pewnie jedną z nielicznych. I tego z całego serca Wam oraz autorce życzę, pozostając jednak w osobistym przekonaniu, że z tej historii można było wyciągnąć dużo więcej, a jej potencjał nie został w pełni wykorzystany.

"Emigrantka" to druga powieść Weroniki Ilskiej, natomiast dla mnie to pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki. Bardzo lubię powieści obyczajowe z historią w tle, dlatego z zaciekawieniem sięgnęłam po tę lekturę. Autorka zabiera nas do Barcelony lat 20-tych XX wieku. Tu poznajemy świat katalońskich artystów, pośród których żyje i tworzy tytułowa emigrantka, Lina z Polski, utalentowana malarka. Lina, a właściwie Kalina, uciekła z Polski przed traumatycznymi przeżyciami, o których dowiadujemy się stopniowo na kartach powieści. Tutaj trafiła pod skrzydła Diego, artysty fotografa, który stał się jej przyjacielem. Lina obraca się również w społeczności emigrantów z Rosji, za sprawą swojej przyjaciółki Wiery. Tu poznaje Michaiła i mimo niesprzyjających okoliczności rodzi się między nimi uczucie. W Barcelonie Lina stara się odnaleźć siebie na nowo, jednak przeszłość wciąż powraca w niechcianych wspomnieniach i koszmarach sennych. Czy zdoła się z nimi uporać? Czy odważy się wrócić do Polski, za którą mimo wszystko wciąż bardzo tęskni? Skrzywdzona i zagubiona Lina w Barcelonie przechodzi przemianę, staje się odważną i pewną siebie kobietą, która wie czego chce i w końcu odważy się zawalczyć o to, co kiedyś straciła. Powieść napisana jest językiem barwnym, poetyckim. Dużo w niej uczuć i emocji, tęsknoty, żalu za tym co utracone, ale też determinacji do zmiany swojego losu i nadziei na lepsze jutro. Polecam książkę i dziękuję Wydawnictwu Filia za egzemplarz do recenzji.

Kiedy sięgnęłam po tę książkę, nie spodziewałam się, że aż tak mną wstrząśnie. Okładka zapowiada historię o ucieczce i nowym początku, ale to, co znajdziecie w środku, to surowy, prawdziwy obraz tęsknoty, samotności i siły, o której nie wiedziałyśmy, że mamy 💔✈️ Fabuła? Bez lukru i bez taniego patosu. Poznajemy losy kobiety, która decyduje się wyjechać za granicę, by zacząć wszystko od nowa. Żadnych różowych okularów – jest ciężka praca, niezrozumienie, codzienne zmagania, ale też chwile czułości i nadziei. Autorka nie ocenia, tylko pokazuje i to jest w tej opowieści najpiękniejsze. Bohaterka momentami irytuje, a za chwilę chce się ją przytulić i krzyknąć: „DASZ RADĘ”. Jest autentyczna, pogubiona, ale twarda jak skała. Emocje buzują: frustracja, nostalgia, czasem bezsilność, ale i duma, że mimo wszystko idzie się do przodu. Ja łapałam się na tym, że oddychałam razem z nią. Tempo akcji jest zaskakująco dobre – powieść nie pędzi na łeb na szyję, tylko płynie jak codzienność emigranta. To plus, bo macie czas poczuć jej świat. Styl autorki? Prosty, trafia prosto w serce. Ani jednego zbędnego słowa. „Emigrantka” Weroniki Ilskiej to historia o tym, jak daleko można uciec przed własną przeszłością i kim się stajemy, gdy miejsce, które znaliśmy jako dom, już nie istnieje. Główna bohaterka, Lina, ucieka z ogarniętej wojną Polski, by rozpocząć nowe życie w barwnej Barcelonie lat 20. XX wieku. W nowej rzeczywistości odkrywa świat pełen śródziemnomorskiego słońca, sztuki i artystycznej bohemy. U boku charyzmatycznego artysty Diego poznaje smak nieskrępowanej wolności. Jednak na jej drodze pojawia się Michaił, rosyjski emigrant, który sprawia, że Lina zaczyna wierzyć, iż z bolesną przeszłością można naprawdę zerwać. Powieść ukazuje emocjonalną przeprawę przez żałobę po utraconej ojczyźnie oraz trud wrastania w nową rzeczywistość. Lina musi zmierzyć się z pytaniem, czy od przeszłości, która ukształtowała jej duszę, można uciec na zawsze. To opowieść o sile i samotności kobiet, które musiały podejmować nieoczywiste wybory, często balansując między prawdą a nowym życiem, które próbują zbudować. Książka „Emigrantka” Weroniki Ilskiej trafi idealnie do: ✨ Emigrantek i emigrantów – zwłaszcza tych, którzy wyjechali z Polski i mierzą się z tęsknotą, poczuciem wyobcowania i budowaniem nowej tożsamości „obok”. Zrozumieją każdą jej chwilę zwątpienia. ✨ Kobiet po przejściach – bo historia Liny to opowieść o sile, o podnoszeniu się po stracie i o odwadze, by zacząć od zera, nawet gdy serce krwawi. ✨ Miłośniczek literatury obyczajowej z głębią – jeśli szukacie nie lukrowanego romansu, a prawdziwej, momentami bolesnej opowieści o życiu, ta książka jest dla Was. ✨ Osób planujących emigrację – daje do myślenia. Pokazuje, że zmiana kraju to nie tylko lepsze perspektywy, ale też cena, jaką płaci dusza. ✨ Fanatyczek klimatów śródziemnomorskich – Barcelona lat 20. XX wieku, artystyczna bohema, słońce, wino, ale też smugi cienia. Autorka buduje atmosferę, którą czuć na skórze. A jeśli lubicie książki, przy których się wzruszacie, wkurzacie i ściskacie w środku – to też dla Was. 💔 Dla kogo NIE? Dla osób szukających wartkiej akcji, lekkiej komedii romantycznej albo happy endu podanego na tacy. Tu trzeba dać sobie czas i emocje. MOJA OCENA: 8/10 🌟 BRUNETTE BOOKS