Emma

Jean’a Reno jako aktora zna chyba każdy. „Leon zawodowiec”, „Nikita”, „Wielki błękit” – wiadomo, kultowe filmy. Ale uwielbiam go również za role w „Przyjacielu gangstera” czy „Roninie”. Na polu aktorskim zyskał międzynarodową sławę. Czy podobnie będzie w świecie literackim, w którym właśnie zadebiutował? Pewnie wiele osób sięgnie po jego książkę ze zwykłej ciekawości, nawet jeśli na co dzień nie czytają thrillerów szpiegowskich. Bo do tego właśnie gatunku zaliczyć należy „Emmę”, choć ja dodałabym jeszcze jedno określenie, które wiernie oddaje jej klimat – thriller sensualny. Co zaskoczyło mnie od pierwszych stron? Styl autora, który jest nadspodziewanie dojrzały, zmysłowy, ale też precyzyjny jak cięcie skalpelem. Tu każde zdanie ma właściwy ciężar, a jednocześnie niesie w sobie ładunek emocji, doskonale oddając obraz lub klimat. A ten pachnie piaskiem Omanu, smakuje napięciem, a dotykiem przypomina masaż wykonywany na granicy bólu i ukojenia. Emma, niespełna trzydziestoletnia fizjoterapeutka, dostaje niespodziewaną propozycję szkolenia personelu w nowo powstającym luksusowym SPA w Omanie. Czy takie oferty spadają z nieba każdemu? O nie, najpierw trzeba zawładnąć ciałem, a może i duszą jego właściciela, syna wysoko postawionego polityka Sułtanatu. I choć nie było w tym premedytacji, zamknięta w sobie, żyjąca z cieniem przeszłości Emma trafia do świata pełnego przepychu, ale i zagrożeń czających się tuż za rogiem. Tak zaczyna się jej zjazd w głąb własnych pragnień, lęków i tajemnic. Wraz z nią wkraczamy w klimat pustynnej nocy, gdzie nic nie jest tym, czym się wydaje. Spotkanie z Tarikiem, magnetyczne, gorące, ryzykowne, niesie ze sobą koszmarne konsekwencje. Emma, rozdarta pomiędzy namiętnością a rozsądkiem, lojalnością a wolnością, pragnieniem życia a instynktem przetrwania, zostaje wciągnięta w wir zdarzeń o międzynarodowym znaczeniu. Jej historia to emocjonalna sinusoida. A w tle bezwzględne działania wywiadu, miłość i zdrada, ucieczka i śmierć. Autor zapowiedział, że to nie jest nasze ostatnie spotkanie z główną bohaterką. I to cieszy, bo szczerze ją polubiłam. Poza tym mam chęć ponownie poczuć to podskórne napięcie i erotyzm, zanurzyć się w dyplomatyczne gry i… odkryć granice niebezpiecznej mocy Emmy. Zakończenie również zachęca do sięgnięcia po kolejną część, bo przecież czasem piekło nie kończy się, kiedy uciekniesz. Czasem ono podąża za tobą. Jean Reno napisał powieść, która łączy zmysłowość z polityką, duchowość z brudem wywiadowczych rozgrywek. „Emma” to zdecydowanie debiut z pazurem, który pokazuje, że czasem najgroźniejszą bronią kobiety jest dotyk. A miłość może być najpiękniejszym i najniebezpieczniejszym polem bitwy.

Czy kiedykolwiek czułaś, że twoje spokojne życie może w jednej chwili obrócić się o 180 stopni? Że drzemią w tobie siły, o których istnieniu nie miałaś pojęcia? Tak właśnie zaczyna się historia Emmy - bohaterki debiutanckiej powieści Jean’a Reno, francuskiego aktora, którego kojarzysz z takich filmów jak Leon zawodowiec czy Wielki Błękit. Ale nie daj się zwieść - „Emma” to nie ekranizacja, nie odgrzewany kotlet ani eksperyment z przymusu. To dopracowany, zaskakująco dojrzały thriller szpiegowski, który trzyma w napięciu, a jednocześnie nie traci wrażliwości. Emma, dwudziestoośmiolatla z Bretanii, pracuje jako masażystka w ośrodku talasoterapii. Ma za sobą bolesną przeszłość - jej matka zginęła, a śmierć tak bliskiej osoby do dziś ją prześladuje. I choć wiedzie ciche życie z kotem u boku i garścią dobrych ludzi wokół, coś w niej ciągle czeka… może na nowe otwarcie, może na przebudzenie. I ono przychodzi. Egzotyczna oferta pracy z Omanu wydaje się spełnieniem marzeń. Ale jak to często bywa - za luksusem i pięknymi uśmiechami czają się mroczne interesy, tajne misje i niebezpieczeństwa, których Emma nawet się nie domyśla. Gdy wpada w sam środek międzynarodowego spisku, zaczyna się prawdziwa gra - o życie, o zaufanie, o nową tożsamość. Co mnie urzekło? Przede wszystkim kontrast. Emma jest jednocześnie delikatna i silna. Z jednej strony – pełna emocji, tęsknoty i bólu po stracie. Z drugiej - zaskakuje sprytem, intuicją i… skutecznością. Reno nie zrobił z niej superbohaterki w szpilkach. Zrobił z niej kobietę z krwi i kości, która po prostu wchodzi na nową ścieżkę. Nie bez potknięć, nie bez strachu, ale z wewnętrzną siłą, która rośnie z każdą stroną. Powieść czyta się tak samo dobrze jak ogląda dobry serial na Netflixie - każdy rozdział kończy się mini-zawieszeniem, które sprawia, że mówisz sobie: „jeszcze tylko jeden…”. Są pościgi, agenci, tajemnicze spotkania, ale też chwile zadumy, a nawet subtelne przebłyski romantyzmu. Reno wie, jak budować napięcie, ale nie zapomina o emocjach. I chyba właśnie dlatego „Emma” nie jest tylko kolejnym thrillerem. To też historia o odkupieniu, o drugiej szansie i o tym, że czasem trzeba wyjść ze swojej bańki, żeby wreszcie zacząć żyć naprawdę. To książka dla tych, którzy lubią, gdy akcja idzie w parze z głębią postaci. Dla tych, którzy cenią klimatyczne tło (Oman jest tu niemal jak osobny bohater - fascynujący, gorący, pełen kontrastów) i nie boją się, że thriller może mieć serce. I może najważniejsze - to początek serii. A ja już wiem, że chcę czytać kolejne tomy.