Endtime Signals (Vinyl)

Fenomen melodyjnego death metalu Dark Tranquility zwiastuje niepewne czasy. Szwedzki zespół, który pozostawił niezatarty ślad dzięki „Gallery” (1995), „Damage Done” (2002), „Fiction” (2007) i nagrodzonemu Grammy „Moment” (2020) wyrusza w dalszą podróż.Długo oczekiwany album Dark Tranquillity, „Endtime Signals” to 12 urzekających utworów, które skupiają w sobie cały niepokój, strach i zamieszanie świata. „Endtime Signals” (Sygnały Czasu Końca) to katharsis i ciemność, determinacja i aprobata. Odświeżony skład – Joakim Strandberg Nilsson (perkusja) i Christian Jansson (bas) dołączają do Mikaela Stanne’a (wokal), Martina Brändströma (instrumenty klawiszowe), Johana Reinholdza (gitary) – oznacza, że ??dla Dark Tranquillity nadchodzi nowa era. Zwiastują to single „The Last Imagination”, „Unforgivable” i „Not Nothing”, w których słychać chóry, gorączkową agresję i niewątpliwą melancholię. „Endtime Signals” zdobi przyciągająca wzrok okładka Sundina. „Żywa” produkcja Brändströma (Rogue Music) i inżynieria Alexandra Backlunda (Fascination Street Studios), a także wysokooktanowy miks i mastering autorstwa Jensa Bogrena (Ihsahn, At The Gates) sprawiają, że „Endtime Signals” łączy wszystkie innowacyjne utwory Dark Tranquillity i przekształca je w niezrównane, głębokie doświadczenie.Mniej optymistyczny, niż jego poprzednik, album to zestaw utworów napisanych przez Stanne’a, który opisał teksty „Endtime SIgnals” jako absolutnie oczyszczające: „Ostatni raz pisałem przed pandemią” – tłumaczy. – „Nadszedł czas, aby się z tym uporać. Wiele rzeczy wydarzyło się, kiedy półtora roku temu zaczynaliśmy pisać na ten album. Straciliśmy wielu przyjaciół, takich jak Fredrik [Johansson – gitarzysta zespołu zmarły w 2022 roku]. Ogólnie świat wydawał się bardziej wrogim miejscem. Mamy też nowych chłopaków w zespole. Czuliśmy, że musimy nagrać album i należy potraktować go bardzo poważnie. Więc jest na nim to wszystko, o czym myślałem przez ostatnie dwa lata: niszczymy nasze życie, świat, atmosferę, systemy wartości. Na tym albumie jest dużo poczucia zagłady. Zadawałem sobie pytanie, jak się z tego wydostać. Poczułem się bezradny i nieistotny wpadłem w coś, co nazwałbym „lekką depresją”, moim jedynym wyjściem było pisanie”.