Entliczek, mętliczek

Ewa Szykulska: Portret kobiety, która nie musi się rozpychać łokciami Pamiętam te momenty w Scenie na Piętrze. Premiery, wywiady, gwar kulis i ona – Ewa Szykulska. Zawsze miała coś ciekawego do powiedzenia, zawsze potrafiła skrócić dystans jednym błyskotliwym zdaniem. Kiedy brałam do ręki książkę „Entliczek mętliczek”, miałam jedno życzenie: żeby ta lektura brzmiała dokładnie tak, jak rozmowa z panią Ewą. I nie zawiodłam się. To nie jest zwykła biografia. To spotkanie, po którym wychodzi się bogatszym o kilka ważnych życiowych prawd. Aktorzyca z krajową parasolką „Nie jestem z cukru” – mówi o sobie i to czuć na każdej stronie. Ewa Szykulska w tej opowieści objawia się jako postać absolutnie nietuzinkowa. Z jednej strony wielka artystka, jedna z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiego kina, z drugiej – „przyjaciółka ludzi i zwierząt”, która z rozbrajającą szczerością przyznaje, że kupiła krajową parasolkę w CDT i nie boi się deszczu. To właśnie ta prostota połączona z wielkim formatem gwiazdy sprawia, że „Entliczek mętliczek” czyta się z taką zachłannością. Książka jest hojnie ilustrowana zdjęciami, które stanowią równoległą opowieść o upływającym czasie. Widzimy na nich Ewę prywatną i zawodową, w pełnym blasku i w chwilach refleksji. Co najważniejsze – to portret kobiety, która nie toczy walki z czasem. Ona go akceptuje, choć patrzy nań z pewną melancholią. Jej mądrość w kwestii przemijania jest kojąca i niezwykle mi bliska. Szykulska nie buduje pomników, nie retuszuje zmarszczek ani życiorysu. Praca jako tętno życia „Moim prawdziwym życiem jest praca” – pisze autorka i faktycznie, kulisy planów filmowych, seriali i deskach teatru zajmują tu centralne miejsce. Dla czytelnika to fascynująca podróż za kurtynę. Poznajemy nazwiska, relacje, anegdoty, które ożywiają historię polskiej kultury. Szykulska ma prawo mówić dużo, bo ma o czym, a robi to w sposób tak angażujący, że ma się wrażenie uczestniczenia w tych wszystkich podróżach i festiwalach. Jednak to, co w tej książce najcenniejsze, kryje się w sferze „nie tylko”. To momenty, w których praca miesza się z prywatnością, a my poznajemy kobietę pełną wahań i wrażliwości. Urzekły mnie fragmenty o rodzinie – pisane z taką czułością i szacunkiem, że trudno nie poczuć do autorki ogromnej sympatii. Szykulska pokazuje, że można przejść przez życie, nie rozpychając się łokciami, pozostając wierną sobie, nawet jeśli oznacza to brak wiary w siebie czy „szarzenie” miłości do samej siebie. Dom pełen znaczeń Wiele myśli z tej lektury zostanie ze mną na długo. Choćby ta o domach, które autorka „zagraca” niezależnie od ich metrażu. To przepełnianie przestrzeni przedmiotami i emocjami jest piękną metaforą jej wnętrza – bogatego, wielobarwnego, nieznoszącego pustki. Cytaty o władzy czasu czy o trudnej miłości do samej siebie uderzają w najczulsze struny. „Entliczek mętliczek” to lektura łagodna, szczera i niezwykle mądra. To opowieść o kimś, kto szuka sensu i własnej prawdy, nie udając nikogo innego. Pani Ewa, tak jak zagadywała mnie kiedyś w poznańskiej Scenie na Piętrze, tak teraz zagaduje czytelnika ze stron swojej książki. I robi to po mistrzowsku. Essa! To po prostu trzeba przeczytać. Ps. Pani Ewa, tak jak zagadywała mnie kiedyś w poznańskiej Scenie na Piętrze, tak teraz zagaduje czytelnika ze stron swojej książki. I robi to po mistrzowsku. Na koniec zostawiam Was z kilkoma myślami Pani Ewy, które po lekturze „Entliczka mętliczka” dźwięczą mi w głowie najgłośniej. Są jak drogowskazy dla każdego, kto nie boi się patrzeć w głąb siebie: „A kogo kochasz? Parę osób. A siebie? Siebie? Szarzeje mi ta moja miłość do siebie. Wkrada się niewiara”. „Czas panuje nad wszystkim”. „Przeprowadzałam się kilka razy, ale każdy mój dom zagracam, niezależnie, mniejszy czy większy. Wszystkie więc wyglądają tak samo. Napełniam, dopełniam, przepełniam moje domy”. Te słowa to najlepszy dowód na to, jak bogatym wewnętrznie i mądrym człowiekiem jest Ewa Szykulska. Nie uraczy Was nudą, za to podaruje mnóstwo tematów do przemyśleń nad własną „krajową parasolką”. Essa!