Escobar

Czytałam już dwie inne książki o tym okropnym przestępcy i chyba ta dotarła do mnie najbardziej. Chodzi o to, że autor przedstawił go nie tylko od strony jego przewinień, ale i zauważył, że wbrew pozorom kochał i był kochany. Całą historię czyta się leciutko i gładko, nawet jeśli chodzi o same przestępstwa. Autor podszedł do tematu na chłodno, bez oceniania go, co stworzyło obraz szczerości, tego kim był nawet dla samego siebie. My od początku widzimy go jako próbującego zrozumieć kim jest. Niby nie interesowało go w jaki sposób powstał, ale czuć tutaj żal do tego, że nie czuje iż kiedykolwiek był kochany. Od małego zbudował sobie maskę obojętności, żeby nie było nikogo, kto mógłby go skrzywdzić po raz drugi. Rozpoczynał od drobnych kradzieży i miał jedną mantrę. Cieszył się każdym swoim sukcesem. Nie ważne, że robił źle. Podążał za swoimi marzeniami bycia samowystarczalnym. Nie kusiły go myśli tego, co mogłoby być potem. Żył tu i teraz, dziękując sobie za wszystko do czego dochodził. Wierzył tylko w powodzenie swoich spraw. Do tego zawsze bywał słowny i konsekwentny. Wprowadzał samodyscyplinę i się jej trzymał. Tutaj może źle to zabrzmi, ale on sam manifestował sobie to, czego pragnął. To cecha, którą u ludzi podziwiam, bo pozwala im iść tam, gdzie chcą i zdobywać to, co chcą. Oczywiście nie mnie oceniać jego występki. Doszedł w swoim życiu do miejsca gdzie miał wszystko. Zabijał dla respektu. Ożenił się z miłością swojego życia i kochał dziecko, które niedługo potem się urodziło. Dla tej malutkiej rodziny, jego rodziny, gotów był na wszystko. Zamiast skupiać się teraz na jego perypetiach, chciałam zwrócić uwagę na to, że w podstępny sposób zostaliśmy poinformowani o tym, że nawet władza, ani pieniądze nie są w stanie prawidłowo funkcjonować, jeśli na szali postawimy bezpieczeństwo ich rodzin. Escobar wiedział gdzie uderzyć, żeby zabolało. W ten sposób stał się najbogatszy na świecie. Jego historia może być pouczająca, bo potrafił odrzucić wszystkie złe emocje. U niego nie było słowa nie. To cecha godna pozazdroszczenia, tylko sposób w jaki jej używał już niestety nie bardzo. Mega ją polecam!

Nazwisko Max Czoryj na okładce książki gwarantuje, że warto po nią sięgnąć. Nie zawiodłam się też na „Escobarze”. Niesamowite studium motywacji, psychiki i życia wielkiego bosa narkobiznesu. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie, autor wchodzi do głowy przestępcy, patrzymy na świat jego oczami i jest to świat okrutny i… nie ma innego. Książka uzależnia. Trzeba ja przeczytać od początku do końca jednym tchem. Życie Escobara śledzimy praktycznie od początku. Poznajemy środowisko, w którym się urodził i wychował. Dowiadujemy się, że już jako kilkulatek robił lewe interesy, handlując pytaniami na klasówki, które wcześniej wykradał z pokoju nauczycielskiego. Taki jest początek, a potem wszelkie zahamowania puszczają. Dla niego zabicie człowieka nic nie znaczy. Jedyne osoby, na których mu zależy to żona i dwoje dzieci. Reszta, nawet przyjaciele znikają z jego otoczenia. Tak naprawdę nie wiadomo, ile osób zabił, ile wydał wyroków, by wykonał je ktoś inny. Są to tysiące osób. Założył nawet swój własny cmentarz, żeby nie mieć problemu z chowaniem ciał, więc wyobraźcie sobie, ile ich było. Wcielone zło. Max Czornyj przygotował niesamowitą książkę opartą na faktach. Dokładnie prześledził drogę, jaką pokonał Escobar, gdy jako dziecko stał się drobnym przestępcą, do dorosłego, inteligentnego zbrodniarza, który podporządkował sobie cały kraj. Niesamowite jest śledzenie jego toku myślenia, dochodzenia do przeróżnych wniosków i czynów. Escobar uważał się za Boga. Wszystko było mu wolno. Chęć zgładzenia jednego prokuratora była dla niego usprawiedliwieniem wysadzenie całego samolotu z niewinnymi pasażerami i jak powiedział, będzie to robił dopóty, dopóki ten znienawidzony przez niego człowiek nie zginie. Książka poraża i przeraża. Myślę, że autor obdarzony wielką wyobraźnią nie wykreowałby takiego życiorysu. Morderca tysięcy jest uważany za świętego i w Kolumbii stawiają mu kapliczki. Dla nas jednoznacznie największy zbrodniarz, a dla wielu mieszkańców tego kraju zbawca. Max Czornyj potrafi swoim piórem sprawić, że stajemy się Escobarem, podążamy z nim przez życie usłane trupami i mimo że jesteśmy zszokowani, nie potrafimy się oderwać. I to jest właśnie ta magia pisania, którą mają świetni pisarze.

"Escobar" autorstwa Maxa Czornyja to powieść z kategorii true crime. Autor w książce przenosi czytelników w świat zbrodni, przemocy i skomplikowanej psychologii postaci. Autor znany z umiejętności budowania napięcia i zagadkowych fabuł, tym razem stawia na tematykę narkotykową, inspirując się życiem jednego z najniebezpieczniejszych przestępców XX wieku – Pablo Escobara. Książka jest nie tylko biografią, ale także głęboką analizą psychologiczną, która ukazuje, jak władza i pieniądz mogą zniekształcać moralność człowieka. Max Czornyj z wyjątkową precyzją przedstawia zarówno życie Escobara, jak i tło społeczne Kolumbii lat 80. i 90. XX wieku, co pozwala lepiej zrozumieć motywacje bohaterów. Styl pisania Maxa Czornyja jest dynamiczny i pełen szczegółów, co sprawia, że lektura jest niezwykle wciągająca. Autor zręcznie balansuje między faktami a fikcją, co dodaje książce dramatyzmu i emocjonalnej głębi. Postacie są dobrze zarysowane, a ich losy często zaskakują. "Escobar" to nie tylko opowieść o zbrodni, ale także o miłości, lojalności i zdradzie. ax Czornyj nie boi się poruszać trudnych tematów, co czyni tę książkę nie tylko emocjonującą, ale i skłaniającą do refleksji. "Escobar" Maxa Czornyja to pasjonująca lektura dla miłośników kryminałów i thrillerów, a także dla tych, którzy interesują się historią i psychologią ludzi, którzy przekroczyli granice moralne. To książka, która na długo zapada w pamięć i prowokuje do myślenia. Polecam gorąco! BRUNETTE BOOKS