Igor Brudny. Tom 8. Fetysz

„Fetysz” Przemysław Piotrowski W opiniach o tej części naczytałam się, że to „powrót do korzeni” i bardzo mnie to ucieszyło, bo najbardziej polubiłam tego twardziela Brudnego z pierwszych tomów. I choć na początku wydawało się, że znalazł się na życiowym zakręcie, porzucony, samotny, pozbawiony stabilizacji (bo czym było życie bez Julki), to ja widziałam dla niego małe światełko w tunelu. Fabuła szybko mnie wciągnęła i faktycznie poczułam się jakbym znów wróciła do czasów Brudnego z „Piętna„ czy „Sfory”. Taki klimat to ja lubię. Sama sprawa kryminalna była mocna. Ktoś mordował kobiety w ciąży i robił to w sposób naprawdę brutalny. Autor jak zwykle nie owijał niczego w bawełnę, ale miałam wrażenie, że ta brutalność była potrzebna, bo to element budujący napięcie i pokazujący, z jakim złem mierzyła się policja i otoczenie. Bardzo mocno wybrzmiała dla mnie psychologiczna warstwa powieści. Obserwowałam, jak dla Brudnego praca stała się obsesją - to było coś, co trzymało go jeszcze przy życiu. Autor nie próbował go wybielać ani robić z niego bohatera bez skazy. I za to lubię tego bohatera. Odrobinę oddechu do tej historii wniosła relacja Brudnego z Czarneckim. Widać było, że nawet w świecie pełnym przemocy i cynizmu wciąż jest miejsce na lojalność i próbę ratowania drugiego człowieka. Nawet jeśli wcale nie chce być ratowany. Cóż mogę na koniec napisać... Właściwie „połknęłam” tę książkę, płynęłam z nurtem i nie chciałam się zatrzymywać, choć niektóre sceny bywały nieco przytłaczające. Zakończenie sensowne, pasowało do całości i nie psuło tego, co autor budował wcześniej. Ja jestem usatysfakcjonowana i niezmiennie tę serię polecam. Jeśli lubicie wyrazistych bohaterów to trafiliście właśnie na takiego. Czytajcie!

Czy zastanawiałeś(aś) się kiedyś, co naprawdę kryje się za przebiegiem najbardziej wyrafinowanych zbrodni? Czy to silna wola, wściekłość, a może przerażająca potrzeba kontroli? W „Fetyszu” Przemysław  Piotrowski zabiera nas w mroczną podróż - nie tylko za kulisy policyjnego śledztwa, ale także w głąb psychiki człowieka, który musi stanąć twarzą w twarz z własnym dnem. Komisarz Igor Brudny to postać, której nie sposób pominąć: samotny, skrzywdzony, po rozstaniu, zagubiony. W „Fetyszu” doświadcza czegoś, co wielu z nas może zrozumieć - upadku, poczucia winy, pustki. „Na dnie czai się już tylko zło” - mówi opis książki, i to nie jest tylko slogan. Brudny trafia na sprawę poćwiartowanej kobiety, a śledztwo staje się dla niego czymś więcej niż tylko pracą - staje się ostatnią szansą. Szansą na uratowanie nie tylko kolejnych ofiar, ale i samego siebie. Co wyróżnia tę powieść? Przede wszystkim - brutalność bez upiększeń. Piotrowski nie boi się pokazać, jak płytka bywa granica między normalnością a potwornością, jak szybko upada człowiek, który myślał, że jest ponad wszystko. Wątek Brudnego, który jako śledczy - i człowiek - musi zmierzyć się z własnymi demonami, daje tej historii ogromny ładunek emocjonalny. Nie jest to historia o idealnym gliniarzu, który odnajduje sprawcę i wychodzi z biura na zachód słońca. To historia człowieka zmęczonego, zranionego, który musi podjąć decyzję: czy wciąż chce walczyć? Śledztwo w „Fetyszu” jest poprowadzone bez taryfy ulgowej - tropy mylące, podejrzani, którzy wydają się ofiarami, ofiary, które wydają się być kimś innym… A Brudny walczy zarówno z zewnętrznym złem, jak i swoim wewnętrznym. W moim odczuciu Piotrowski wraca w tym tomie do korzeni serii, stawiając bardziej na napięcie i mrok niż rozbudowany wątek obyczajowy. I przyznaje, że bardzo to cenię. Styl autora jest surowy, mocny, ale też przemyślany. Książkę czyta się szybko, niemal jednym tchem - i choć nie brakuje scen trudnych, wcale nie dominują one nad psychologiczną głębią. Właśnie to mnie w tej książce poruszyło - fakt, że zło nie jest tylko efektem dramatycznych scen, ale konsekwencją słabości, samotności i nienawiści. Bohaterowie są wielowymiarowi: Brudny to nie genialny super­detektyw, ale facet, który cierpi, popełnia błędy i mimo to wstaje rano. Roman Czarnecki dodaje wątek przyjaźni, oddania i lojalności - dzięki temu historia zyskuje też człowieczeństwo, nie tylko mrok. Czy w tej historii są minusy? Jeśli miałabym być bardzo wybredna - to momentami momenty introspekcji Brudnego są aż tak ciężkie, że akcja wydaje się zwalniać. Ale czy to wada? Moim zdaniem nie - to cena, którą płacimy za wejście w skórę bohatera. I w zamian dostajemy coś więcej niż tylko zagadkę do rozwiązania. Ocena: 9/10 - bo „Fetysz” to świetny kryminał, mocny, bez kompromisów, ale też z bohaterem, który mimo wszystko chce być lepszy. Piotrowski pokazuje, że mrok może być ciężarem, ale także miejscem, w którym rodzi się determinacja. Jeśli lubisz historie, w których emocje i śledztwo idą w parze - ta książka powinna być na Twojej liście.