Final Girls. Ostatnie ocalałe

"Final Girls. Ostatnie ocalałe" to powieść koszmarnie dobra. Brutalna, krwawa, nieprzewidywalna, z niesamowicie rozbudowanym tłem (te wszystkie artykuły, recenzje i inne materiały pomiędzy rozdziałami!), napisana ku chwale wszystkich slasherów. Broni się sama, a jednocześnie nie powstałaby, gdyby wcześniej nie nakręcono najpopularniejszych horrorów z kultowymi dzisiaj seryjnymi mordercami. Czy przyszłoby mi kiedyś do głowy, żeby napisać TAKĄ fabułę opierając się na w sumie głupiutkim gatunku? Fani slasherów, wybaczcie mi, ale nigdy nie przepadałam za bezmyślną rąbanką. "Final Girls. Ostatnie ocalałe" za to ma warstwy, fikcja zamienia się w rzeczywistość, która jest scenariuszem dla fikcji, która buduje rzeczywistość i tak w kółko. Czy główna bohaterka jest chora, czy ma rację? Ze swoją paranoją wydaje się najrozsądniejsza w tak zbudowanym świecie... Przy okazji, wielki plus za konsekwentne prowadzenie postaci! Chociaż na początku ciężko się w tym połapać, bo autor nie wykłada nam wszystkiego jak kawę na ławę (i bardzo dobrze!), to z czasem jesteśmy już tak bardzo zanurzeni w fabule, że nie zauważamy upływającego czasu i stron. Powieść wciąga, a czytelnik czyta nie mając pojęcia, co jeszcze może się stać. Polecam fanom mocnych thrillerów i krwawych horrorów. Lubicie czuć napięcie? Doceniacie nawiązywanie do innych tekstów popkulturowych? Warto zapisać się na tę jazdę bez trzymanki, ja jestem zachwycona.

Przetrwały najstraszniejsze, ale najgorsze dopiero nadejdzie… Final Girls to dziewczyny, którym udało się przetrwać prawdziwą masakrę jaką znamy z najgorszych horrorów. Lynnette wraz z pięcioma innymi dziewczynami tworzy grupę wsparcia, aby przetrawić traumatyczne wspomnienia. Jednak, gdy pewnego dnia jedna z nich nie przychodzi na spotkanie Lynnette zaczyna przeczuwać najgorsze… „Mija dobre pięć minut, zanim przypomnę sobie, że dzisiaj mogę umrzeć.” „Final Girls. Ostatnie ocalałe” Grady’ego Hendrixa to moje pierwsze spotkanie z jego twórczością i muszę przyznać, że było ono genialne! Autor wymyślił niebanalną fabułę, która idealnie nadaje się do zekranizowania. Autor nawiązuje do bardzo popularnych slasherów i jestem pewna, że podczas lektury każdy fan będzie wiedział o co dokładnie chodzi. Oczywiście imiona bohaterów i miejsca są pozmieniane, ale konteksty pozostają. Ta książką to tak jakby kontynuacja losów bohaterów z tamtych filmów. Muszę przyznać, że Hendrix ma niebywały dar do pisania i momentami czytając książkę można odnieść wrażenie jakby dane wydarzenia naprawdę miały miejsce co bardzo mi się podobało. Jeszcze bardziej oddziaływało to na moją wyobraźnię i powodowało, że od książki było mi się ciężko oderwać. Historie dziewczyn są naprawdę mocne, a ich portrety psychologiczne genialne. Zresztą jak i oprawców. Bo to właśnie ten aspekt psychologiczny gra tutaj pierwsze skrzypce. Autor mocno skupił się na psychice swoich bohaterów co jeszcze lepiej pozwala nam odczuwać całe wydarzenia. Kobiety przeżyły prawdziwe piekło i pomimo pomocy psychologa dalej nie potrafią poradzić sobie z traumą. Każda z nich radzi sobie z nią na inny sposób, ale czy właściwy? Zdecydowanie nie. Niemniej jednak są postacie bardzo głębokie, które mają w tej książce wiele do powiedzenia i wbrew pozorom do przesłania. Czego tak naprawdę po tego typu książce kompletnie się nie spodziewałam. „Reszta świata to niekończąca się krwawa jatka i wystarczy najdrobniejszy błąd, żebym padła trupem.” „Final Girls. Ostatnie ocalałe” to naprawdę świetnie skonstruowany horror, który potrafi wzbudzić w czytelniku ciekawość, ale i ciarki na całej skórze. Pozwolił mi on powrócić pamięcią do najpopularniejszych slasherów, które kiedyś tak namiętnie oglądałam. Serdecznie polecam!

Przyznam się wam, że to jedna z bardzo niepokojących pozycji, gdzie strach przed tym co mnie w niej czeka zdarzał się paraliżować. Niby chciałam przeczytać ją na raz, ale nie byłam w stanie. Rozłożyłam ją sobie na dwa dni, gdyż im dalej, tym treść coraz bardziej nami wstrząsa. W pewnym momencie dostałam dreszczy i powiedziałam sobie, nie, jutro ją doczytam. Zwyczajnie bolało mnie to, co było tutaj przedstawione. Początek książki jest bardzo dobrą zmyłką, gdyż w chwili, kiedy ostatnie ocalałe się spotykają zaczynają się kłócić. Wątpią w sesje, chcą się odizolować od problemów, który co jakiś czas jest im przypominany. Wielką przeciwniczką takiej zmiany okaże się jedna z kobiet, która obawia się nawet własnego cienia. W domu posiada całą masę zabezpieczeń o których nawet mi się nie śniło. Dodatkowo, by zrozumieć ich strach, na kartach kończących rozdział, jak i początkujących jednocześnie następny, przeczytamy o tym, co tak naprawdę im się stało. Są to zapiski, które chłodno przedstawione uniemożliwiają nam się skupienie na treści. Kończą się kolejnym wyjaśnieniem, które mrozi krew w żyłach. Ilekroć to czytamy, tym spory tych kobiet staja się dla nas jaśniejsze. Tym bardziej, że nie mogą tak naprawdę zapomnieć o tym, co było, gdyż potwór nadal grasuje. Tym razem dopadł osobę, która umiała zyskać na sytuacji w której się znalazła. Swój strach zamieniła w zysk i każda jej tego zazdrościła. Czy więc teraz w końcu będą się wspierały, czy ich grupa zostanie rozdzielona? Ciekawym wątkiem były tu uczucia bohaterek, które otwarcie przyznawały o tym, co czują. Czytelnik czuje ich strach i w pełni rozumie. Każda z postaci jest inna i posiada inny temperament. Rozpoczynając od tych mądrych, po znudzone, którym się wydaje, że przegrały swój los. Każda przeczytana strona to jakby kolejny krok do piekła. Im dalej, tym goręcej i bardziej nerwowo. Jedno jest pewne, tu nikt nie może czuć się bezpiecznie...