Killer’s Instinct. Tom 1. Flashback

„Mimowolnie zaciskam pięści. Serce bije mi jak oszalałe. Zagryzam zęby. Coś przejmuje nade mną kontrolę. Walczę z całych sił z tym uczuciem, ale... Ono jest takie przyjemne...” mrok nie zawsze jest tylko strachem. Czasem kusi. Czasem daje poczucie siły. „Flashback”, pierwszy tom serii Killer’s Instinct autorstwa P.K. Farion i Mateusz Gostyński, zdecydowanie należy do thrillera, którego czyta się szybko i wchodzi pod skórę, zostając tam długo po zamknięciu książki. Od pierwszej strony czuć niepokój, atmosfera jest ciężka, gęsta, duszna jak powietrze w opuszczonym magazynie. To w nim detektyw Zoe Brown znajduje mężczyznę całego we krwi. Iana Fell swojego przyjaciela. Ian nie pamięta, kim jest. Nie wie, co zrobił. Nie wie, czy jest ofiarą, czy potworem. Umysł podsuwa obrazy, którym nie ufa, a pamięć kłamie. Ale czy na pewno? Ian kwestionuje wszystko fakty, wspomnienia, ludzi wokół siebie, a nawet własną tożsamość. Czy można ufać sobie, kiedy nie pamięta własnej przeszłości? Czy amnezja to wybawienie, czy kara? Bardzo podobała mi się jego postać. Rozdarty, zagubiony, momentami przerażająco chłodny, a chwilę później bezbronny. Nieustannie balansuje na granicy – między prawdą a fałszem, między winą a niewinnością. Motyw jego amnezji został tu rozegrany rewelacyjnie. Chwilami sama nie wiedziałam co się dzieje naprawdę. Między Ianem, a Zoe iskrzy, to nie jest zwykłe przyciąganie, bardziej napięcie podszyte lękiem i niepewnością. On wie, że tylko przy niej czuje spokój. Zdanie, które mówi do Zoe „Jesteś moją kotwicą”, jest mocniejsze niż jakiekolwiek wyznanie miłości. W świecie, który płonie i rozpada się na kawałki, Zoe jest dla niego jedynym stałym punktem. Ona wie, że nie może mu do końca ufać, pomimo że cały czas o nim myśli. Czy zna tak naprawdę swojego przyjaciela? Dochodzenie, które prowadzi nie pomaga w ich relacjach. Listy mordercy mącą jej umysł, a on jest zawsze o kilka kroków wcześniej. Jak to wszystko się zakończy? Autorzy po raz kolejny udowodnili, że potrafią budować mroczny klimat i prowadzić nas przez labirynt tajemnic bez oczywistych odpowiedzi. W „Flashbacku” nic nie jest pewne, każdy trop może być manipulacją. Każde wspomnienie może okazać się fałszywym śladem. Thriller psychologiczny, który zmusza do zadawania niewygodnych pytań: kim jesteśmy bez swoich wspomnień? I co, jeśli prawda okaże się czymś, czego wolelibyśmy nigdy nie odkryć? Historia o tożsamości, strachu i pragnieniu, które potrafi zarówno ocalić, jak i zniszczyć. I już nie mogę się doczekać kolejnego tomu, wydaje mi się, że autorzy jeszcze nas zaskoczą:) Na to liczę :) „ Uśmiech, który pojawia się na mojej twarzy, nie jest wyrazem szczęścia. To coś w rodzaju amoku. Czegoś co przejmuje nade mną kontrolę. Obawiam się, że po raz kolejny zobaczę ciemność...”