Franz Kafka. Koszmar rozumu
Opis
Życie Franza Kafki obrosło wieloma mitami. Wpłynęła na to nie tylko jego sugestywna twórczość, ale także przekłamania, mające swoje źródła w najbliższym przyjacielu Kafki, Maxie Brodzie.
Ernstowi Pawlowi udało się sportretować Kafkę jako człowieka, którego losy były bardziej poruszające niż powstałe wokół nich mistyfikacje. Tworzy obraz kogoś, kto sprawnie obracał się w świecie, niezwykle cenionego pracownika, którego kompetencje i zaangażowanie nagradzano awansami i podwyżkami. A także bardzo świadomego pisarza. Autor wychodzi poza legendę Kafki – bezbronnego, znerwicowanego urzędnika. Nie pomija jego twórczości, ale skupia się na życiu, korzystając z wielu źródeł, nie tylko dzienników i listów.
Pawel niczego nie osądza, rzetelnie omawia wiele trudnych spraw: stosunek Kafki do judaizmu, jego relacje z rodzicami, zwłaszcza z ojcem, burzliwy związek z Felicją Bauer czy romans z Mileną Jesenską. Oto kronika życia pisarza, a jednocześnie portret środowiska i epoki.
Szczegóły
Polecane kategorie
Polecane serie
Polecani autorzy
Darmowa dostawa od 149 zł
Rabaty do 45% non stop
Ponad 200 tys. produktów
Bezpieczne zakupy
Recenzje
Uwielbiam Kafkę. To moje nieśmiałe wyznanie, nie deklaracja krytyka, bo wobec jego prozy trudno zachować dystans. Jest w niej coś, co wręcz drga — nerw epoki, samotność, ale też pragnienie przejrzystości,m. Książka Ernsta Pawla „Kafka. Koszmar rozumu” pozwala spojrzeć na Franza na nowo, bez mgły nabożności, w jaką zwykło się go owijać. Pawel nie pisze o „świętym literatury”, tylko o człowieku, który żył. Jego biografia to próba odmitologizowania, lecz też przywrócenia zwykłości. Autor nie ocenia, raczej pyta: gdzie kończył się człowiek, a zaczynała legenda? (…) „Franz Kafka. Koszmar rozumu” to biografia, która nie tyle tłumaczy Kafkę, co zdejmuje z niego maskę. Pokazuje, że „koszmar” bywa częścią rozumu, a rozum — źródłem własnego lęku. Dla mnie ta książka to przypomnienie, że w każdej wielkiej legendzie pozostaje człowiek: niedoskonały, niepewny, pełen pragnień. Autor sprawia, że Franz wychodzi z mroku interpretacji i siada obok nas — zwyczajny, trochę zagubiony, ale prawdziwy. A to, w świecie biografii o pisarzach, jest prawdziwą rzadkością.