Gdy zgaśnie nadzieja

„Kiedy patrzył na nią przez druty, zrozumiał, że w tym świecie istnieją jeszcze powody, by żyć.” „Nie wiedziała, czy jutro nadejdzie. Ale wiedziała, że dziś może jeszcze kogoś uratować.” Johnnie Nowak i Anna Kowalska - dwoje ludzi, którzy przed wojną nigdy nie mieliby szans się spotkać. Mimo młodego wieku dziewczyna bardzo pragnie działać aktywnie na rzecz obrony swojej ojczyzny i mimo sprzeciwu taty zaczyna to robić- początkowo ostrzegała pilotów państw sojuszniczych w trakcie zrzutów, później zaczęła pomagać dzieciom z żydowskich rodzin przechodzić na aryjską stronę. Podczas jednej z takich akcji zostaje shwytana i przetransportowana do Ravensbrück On tymczasem rozbił się i trafił na statek nazistów, a stamtąd do obozu jenieckiego. W takim miejscu człowiekowi zostaje odebrana godność, wola życia i.. uczucia. Jedyne co się liczy to przetrwać i znaleźć tych, którzy czują podobnie. Czy drogi pilota i dzielnej konspiratorki AK jeszcze się skrzyżują? Trudne czasy , odczłowiwczenie i okrucieństwo od którego trudno się nie wzdrygnąć przeplata się z miłością, poświęceniem i odwagą. „Gdy zgaśnie nadzieja” Joanne Kormylo to powieść, która porusza do głębi i zostaje w czytelniku na długo po ostatniej stronie. To historia o tym, jak w samym środku piekła wojny można odnaleźć iskierkę człowieczeństwa — i jak ta iskra potrafi rozświetlić nawet największą ciemność. Joanne Kormylo splata losy dwojga ludzi z dwóch różnych światów, Johna i Anny, by pokazać, że miłość, empatia i odwaga nie znają granic narodowości ani języka. Bohaterowie, choć wystawieni na najcięższą próbę, zachowują to, co najważniejsze — wiarę w sens dobra i w to, że nawet jednostka może zmienić los innych. To nie tylko opowieść o wojnie, ale przede wszystkim o ludziach, którzy – jak mówi jeden z cytatów – „musieli wejść w ciemność, by zrozumieć, jak bardzo pragną światła.” Autorka nie unika brutalnych prawd, a jednocześnie daje czytelnikowi wytchnienie w momentach, gdy z cierpienia rodzi się nadzieja. To książka która przypomina, że nawet w świecie, gdzie „ratowanie życia to zbrodnia, a mord jest legalny”, człowieczeństwo może przetrwać. To hołd złożony odwadze, miłości i niezłomności ducha — i jedna z tych książek, które nie pozwalają zapomnieć, jak wielką wartością jest życie.

Warszawa ogarnięta wojną, Anna młoda Polka dołącza do ruchu oporu by przeprowadzać kanałami uciekinierów z getta. Dziewczyna wspólnie z ojcem i bratem poświęcają się dla ratowania ojczyzny. Niestety kobieta wpada w ręce SS i trafia do obozu koncentracyjnego, gdzie panuje nieludzkie okrucieństwo, głód, strach i warunki uwłaczające człowiekowi. Strażniczki wręcz dla rozrywki znęcają się nad więźniarkami, w tym piękna Bestia, którą stosuje wymyślne tortury na Ani. Dziewczyna zostaje przeniesiona do innego obozu, gdzie za drutem kolczastym rozpoznaje Johnniego Anglika, któremu pomagała opuścić Warszawę. Młody lotnik zauroczony dziewczyną postanawia wspólnie z nią uciec z obozu. "Gdy zgaśnie nadzieja" to inspirowana prawdziwymi wspomnieniami brutalna opowieść o wojnie, okrucieństwie, odarciu z godności ale też o sile miłości, która daje nadzieję. To debiut literacki, który powstał na podstawie pamiętnika ojca autorki i jej wieloletnich badań, spotkań z kombatantami. Ta książka pokazuje jak wyniszczajaca jest wojna, co robi z ludźmi ich życiem, całymi narodami i krajami. A mimo to na świecie dalej nie ma spokoju. Gorąco zachęcam do lektury.

(...) Jest rok 1942. Anna, która wraz z bratem i ojcem mieszka w okupowanej Warszawie, postanawia wstąpić do ruchu oporu. Wyprowadza kanałami dzieci z getta. W tym samym czasie pilot RAF-u, Johnnie Nowak i jego samolotowa załoga, trafiają w ręce Niemców i do obozu. Jednak Nowak nie zamierza siedzieć z założonymi rękami i szykuje plan ucieczki. Kierunek jaki obiera to Warszawa. Tam poznaje Annę .... Niestety, najgorsze dopiero przed nimi... "Gdy zgaśnie nadzieja" autorstwa Joanne Kormylo, to inspirowana faktami powieść, która uderza w czytelnika całym wachlarzem emocji. Książka od której ciężko się oderwać, porwie szczególnie sympatyków tematyki z czasów wojny. Ale polecam ją gorąco każdemu. Nie brak tutaj wątków o niewyobrażalnej odwadze w obliczu bezsensownego i niezrozumiałego okrucieństwa, poświęceniu za cenę utraty własnego życia, ale i tlących się wbrew szalejącej wokół burzy, uczuciach. Fabuła poprowadzona naprzemiennie, ukazująca codzienność Anny i Johnniego, chwyta za serce, wzrusza, ale i burzy krew w żyłach. Autorka umiejętnie odzwierciedliła wojenną rzeczywistość, szczególnie uderza obozowe "życie", czy może raczej egzystencja z dnia na dzień. Przez to, że zżyłam się z bohaterami tej historii, odczuwałam niemal całą sobą ich tragiczne położenie, budzące się uczucia, chęć przetrwania, niezgodę na to co się wokół dzieje. Ta opowieść jeszcze długo nie pozwoli mi o sobie zapomnieć. Zapada głęboko w umysł i serce.

Jeśli powieści obyczajowe, to najlepiej te z wojną w tle. Dlaczego? Bo szukam w nich nie tylko silnych emocji, których dostarczają trudne losy bohaterów postawionych w sytuacjach granicznych, ale i informacji o okrucieństwach, o których nie powinniśmy zapominać. Jeśli opowiadana historia czerpie inspirację z prawdziwych wydarzeń, tak jak „Gdy zgaśnie nadzieja” Joanne Kormylo, zyskuje w moich oczach wyjątkową moc i staje się jeszcze bardziej poruszająca. Zupełnie inny zatem był mój odbiór tej powieści, bo choć to powieść fabularyzowana, to Autorka opiera się w niej na historii swojego ojca - pilota bombowca, który walczył w drugiej wojnie światowej i spędził ponad dwa lata w obozach jenieckich. Nie wracał do wojennej przeszłości, pozostawiając po sobie kilka medali, kajdanki i spisany „Dziennik wojny”, jednak jego doświadczenia wpłynęły na losy całej rodziny. Autorka nadała głos milczeniu swojego ojca, tworząc fabułę utkaną z emocji, wspomnień i historycznej prawdy. Czuć, że to książka pisana sercem, z potrzeby pamięci, ale i z chęci przekazania dziedzictwa kolejnym pokoleniom. Każde jej zdanie pulsuje autentyzmem. Prawdą historyczną i ludzką, bo bohaterowie nie są pomnikami, lecz zwykłymi ludźmi wplątanymi w nieludzki czas. Dlatego stają się tak bliscy czytelnikowi. Lubię angażować się w rodzące się między bohaterami uczucie, wzrastające wśród ruin, strachu i cierpienia. Ona - Anna, siedemnastoletnia dziewczyna, która zamiast cieszyć się młodością ryzykuje życie w ruchu oporu, by uratować dzieci z warszawskiego getta i on - Johnnie, kanadyjski pilot bombowca z polskimi korzeniami, dostarczający broni i amunicji Armii Krajowej. Ścieżki ich życia wiążą się ze sobą pewnej katastroficznej w skutkach nocy, mimo że o tym nie wiedzą. Podążamy tam, gdzie rzucają ich wichry historii - do cuchnących, mrocznych i szalenie niebezpiecznych warszawskich kanałów, do obozu jenieckiego Stalag IV B, do obozu koncentracyjnego Ravensbruck. Każde z tych miejsc zdaje się przedsionkiem piekła niosąc głód, chłód i upodlenie. Autorka daje jednak swoim bohaterom siłę, niezłomność i wolę przetrwania udowadniając, że nawet w nieprzebranym mroku nadzieja nie gaśnie, jeśli są ludzie gotowi ją nieść. Wiele przeczytałam już powieści o tej tematyce, jednak w żadnej nie spotkałam się z tak wnikliwym przybliżeniem pomysłowości więźniów w oswojeniu brutalnej codzienności i planowaniu ucieczek. Również pokazanie, że koszmar nie skończył się wraz z zakończeniem wojny, niosąc pokłosie programu Lebensborn czy wieloletnie próby wymierzenia sprawiedliwości zbrodniarzom wojennym dodają powieści autentyzmu. Autorka w piękny i poruszający sposób pokazała, jak wojna potrafi złamać, ale i jak potrafi wyzwolić w człowieku odwagę, solidarność i miłość, a świadomość, że fundamentem tej opowieści są prawdziwe doświadczenia dodatkowo chwyta za serce. Polecam ją każdemu, kto szuka literatury emocjonalnej, autentycznej i niosącej ważne przesłanie. Mnie zachwyciła.

„Gdy zgaśnie nadzieja” Joanne Kormylo to jedna z tych historii, które zostają w sercu na długo. Choć fabuła osadzona jest w realiach II wojny światowej, a sam temat jest trudny i bolesny, autorka opowiada go w sposób tak pełen emocji i nadziei, że nie można się oderwać od lektury. Akcja powieści przenosi nas do Polski roku 1942. Główna bohaterka, Anna, po upadku Warszawy dołącza do ruchu oporu. Jej zadaniem staje się przemycanie dzieci z warszawskiego getta i szukanie dla nich bezpiecznego schronienia. To ryzykowna i niezwykle niebezpieczna misja, która wymaga od niej ogromnej odwagi i determinacji. Podczas jednej z akcji Anna poznaje Johnniego – pilota RAF, który uciekł z niemieckiego obozu jenieckiego. Ich losy splatają się na tle wojennej zawieruchy, a gdy bohaterka trafia do obozu koncentracyjnego Ravensbrück, mierzy się z prawdziwym piekłem. Spotkanie z Johnniem po raz kolejny daje jej nadzieję, lecz plan ucieczki, jaki snują, jest desperacki i może kosztować ich życie. To opowieść o przetrwaniu, miłości i odwadze w czasach, gdy świat pogrążył się w ciemności. Zarwałam noc, bo po prostu musiałam wiedzieć, co będzie dalej. Każda strona poruszała, wzruszała i jednocześnie pokazywała niezwykłą siłę ludzkiego ducha. To zdecydowanie jedna z tych książek, które warto przeczytać i polecać innym. Ja jestem zachwycona i z całego serca rekomenduję ją każdemu, kto lubi emocjonujące i pięknie napisane powieści historyczne.