Gdzie kucharek sześć…

Powróciły kobiety z Koła Gospodyń Wiejskich!!! Potrafią namieszać i to nie koniecznie w garach i żaden przestępca im nie ujdzie, a jak będzie próbować, to patelnią dostanie, ale zanim to nastąpi, napsują krwi wszystkim dookoła, tak jak tylko one to potrafią. To już trzecia część przygód pań ze Stupska. „Gdzie diabeł nie może…”, „Masz babo Święta!” i teraz „Gdzie kucharek sześć…” Joanny Wtulich to świetna lektura dla poprawienia sobie humoru. Kryminały z elementami humoru. „Gdzie kucharek sześć…” to kolejne spotkanie pań z mordercą. Tym razem w stawie znajdują zwłoki Rysia, skarbnika, a na jego miejsce zostaje w urzędzie zatrudniony nowy i to czarnoskóry specjalista. Dlaczego ktoś zamordował Rysia i teraz poluje na kolejnych mieszkańców gminy? To muszą wyjaśnić policjantki miejscowe Grażynka i Mariolka, niestety przy pomocy większości zamieszkałych w okolicach pań. Przepis na wielkie zamieszanie gotowy! Widać, że Joanna Wtulich bardzo lubi postaci swoich bohaterów, sympatycznych, różnorodnych, wywołujących uśmiech. No może nie wszystkich, bo morderców zdecydowanie nie, ale prawie wszystkich obdarza ciepłem, przez co czytelnik lubi ich od pierwszych stron, a potem się do nich przywiązuje. Oczywiście jest i szybka akcja i brawurowe wpadki (tym razem odrobinę niemiło pachnące), jest także słynna nalewka, a także kolejne święto w gminie. Tym razem jednak zwróciłam uwagę na to, w których momentach doskonale się bawię i odkryłam, że uwielbiam gry językowe, przeinaczenia, przekształcenia wyrazów, powiedzonek, przysłów. Pani aspirant na panią perspirant to tylko jedno z wielu, jakie można znaleźć w powieści. Autorka znakomicie figluje z polszczyzną, a jej bohaterki na tym zyskują, szczególnie Grażynka, policjantka z aspiracjami, by zostać przyjęta do kryminalnych. Podczas czytania tak mi się skojarzyło, że mieszkam w wielkim mieście, ale mamy w dzielnicy swoją Panią Jadzię i sklep, jak Lewiatan, w którym można posłuchać wszystkich plotek, informacji, spotkać się z sąsiadami. Motyw prosto z życia wzięty i to nie jeden w tej książce, bo na mojej drodze też stanęła taka fryzjerka, jak na drodze Anuli i jak zrobiła mi fryzurę, to pozostało ściąć włosy na jeżyka. Nieodmiennie fajna lektura 🙂