Góry śpiewają

Wietnam jest jednym z moich podróżniczych marzeń. I nie ten z przewodników turystycznych, lecz prawdziwy, tętniący codziennym gwarem, zapachem ulicznych potraw i opowieściami ludzi, którzy wiele przeszli, a mimo to potrafią się uśmiechać. To właśnie do takiego Wietnamu zabiera nas najnowsza, siódma już powieść z cyklu „Piąta strona świata” od Wydawnictwa Albatros „Góry śpiewają” autorstwa Nguyen Phan Que Mai. „Wyzwania, którym przez całe swoje dzieje stawiali czoło Wietnamczycy, są jak najwyższe góry. Jeśli staniesz zbyt blisko, nie zobaczysz szczytów…” Choć to powieść fikcyjna, każde jej zdanie jest echem głosów dochodzących z dalszej i bliższej przeszłości, które raz usłyszane już nie milkną. Głosów dramatycznych, poruszających, ludzkich. Każdy rozdział tętni emocjami, każda tragedia jest jak wspinaczka na kolejny szczyt bólu, straty i bezsilności, a jednocześnie hołdem dla siły ducha. To najgłębiej poruszająca historia, jaką trzymałam w rękach od dawna. Płakałam nad losem każdego z członków rodziny młodziutkiej narratorki Huong, którzy doświadczyli zbyt wiele. Z nią ściskałam dłoń babci, skulona w schronie, modląc się, by amerykańskie bomby nie odebrały im życia. Z nią czekałam latami na najmniejszy okruch informacji o ojcu, który zniknął na wojnie. Byłam też z jej babką, drugą narratorką tej opowieści, która „przeżyła okupację francuską, inwazję japońską, Wielki Głód oraz reformę rolną." Towarzyszyłam jej gdy jako młoda dziewczyna traciła ojca w brutalny sposób, gdy umierała z głodu razem z milionami współobywateli, gdy widziała jak sąsiedzi, którym pomagała, zamieniają się w oprawców. W końcu gdy z rozdartym sercem musiała porzucić swoje dzieci, by dać im choć cień szansy na przetrwanie. Wietnam, kraj, który przez dziesięciolecia był polem bitwy nie jest tu tłem, ale żywym bohaterem krwawiącym, rozdartym, pełnym blizn i niezaleczonych ran. Brutalność wojny uderza, jak pięść. Jednak jeszcze mocniej jej ciche konsekwencje. Milczenie. Wyrzuty sumienia. Rany na ciele i duszy. Rodzinne pęknięcia, które niełatwo posklejać. Czytając tę powieść, miałam wrażenie, że ktoś otworzył przede mną album rodzinny pełen łez, ale też czułości. Bo mimo całego bólu, książka ta nie jest wyłącznie o stracie, to również głos przetrwania, kobiecej siły i miłości, która potrafi wznieść się ponad krzywdy przeszłości, a zakończenie, tak spokojne i łagodne jak śpiew ptaka przed świtem przynosi światło przebaczenia i nadziei. To powieść, która boli, ale i koi. Której nie sposób czytać bez ogromnych emocji. Zachwycająca wręcz czarująca językiem, poetyką, a przede wszystkim prawdziwością emocji. Jeśli chcesz doświadczyć literatury, która ma serce, duszę i pamięć całego narodu sięgnij po nią koniecznie. Ja już wiem, że kiedy w przyszłości postawię stopę na wietnamskiej ziemi, będę patrzeć na nią zupełnie inaczej, z szacunkiem i z ogromnym wzruszeniem.

Czy można przetrwać wszystko, jeśli ma się w sercu miłość, wspomnienia i nadzieję? 💬 
Czy słyszeliście kiedyś, jak śpiewają góry? Nie szumią, nie grzmią – ale niosą w sobie echa historii, głosy przodków, czułe słowa i krzyk tych, którzy utracili wszystko. „Góry śpiewają” to książka, którą się czuje – całą sobą. To historia Wietnamu spleciona z losami jednej rodziny, opowiedziana przez dwie kobiety – babcię i wnuczkę. Trần Diệu Lan, zmuszona do ucieczki z dziećmi po reformie rolnej, i jej wnuczka Hương, dorastająca w cieniu amerykańsko-wietnamskiego konfliktu, zabierają nas w niezwykłą podróż przez dziesięciolecia bólu, utraty, ale i czułości. Nguyễn Phan Quế Mai pisze jak poetka – jej język jest obrazowy, zmysłowy, miękki, a jednocześnie potrafi ranić ostrą prawdą. Na każdej stronie czuć zapach wietnamskich potraw, dym kadzideł i kurz wojny. Widać ciepłe światło lampionów i ciemność, którą niesie głód, strach, śmierć. To powieść o przetrwaniu – ale nie tylko fizycznym. O przetrwaniu wspomnień, wartości, tradycji. O tym, jak silne potrafią być kobiety. I jak ważne jest opowiadanie – żeby pamiętać, żeby nie zapomnieć. Każdy rozdział to jak kropla – z jednej strony słona jak łzy, z drugiej – oczyszczająca jak deszcz na spaloną ziemię. Są tu rozstania i powroty, śmierć i narodziny, tęsknota, ale i ukojenie. Jest smutek, ale też niewytłumaczalna lekkość, która unosi się między słowami. „Góry śpiewają” to powieść która boli, koi, otula.
Nie da się jej zapomnieć.
Nie chce się jej kończyć.
Ale kiedy się kończy – zostaje ślad.
Na długo. 🌺 💬 Czytaliście „Góry śpiewają”? A może macie inne ukochane książki, które przenoszą w inną kulturę i zostają w sercu?