Grzechy ojców

„Grzechy ojców” to drugi tom trylogii „Dzieci Starych Bogów”, w którym naprawdę dużo się dzieje. O ile w pierwszym tomie było już dużo mroku, tak tutaj przenika on nas z każdej strony. Groza czai się za rogiem i na nas poluje. Jednak czuć, że to co najważniejsze dopiero ma nadejść i jestem pewna, że nadejdzie wraz z trzecim tomem na który bardzo czekam. Tutaj podczas czytania przychodzi nam namyśl tylko jedno zdanie: „To czyste szaleństwo!”. Jestem pod wrażeniem tego co przygotowała dla nas autorka. Wiele zagadek, intryg, sekretów, niepowtarzalny klimat, legendy i fanatyzm religijny! Do tego prześladowanie religijne, brutalne morderstwa, gwałty, czy zbrodnie wobec dzieci. Każda wrażliwa osoba będzie miała przy tych scenach ogrom buzujących emocji. Sama łapałam się na tym, że momentami zbierało mi się na płacz, gdy czytałam o piekle jakie miało tam miejsce. W pierwszym tomie rozpływałam się nad wykreowanym światem. Jednak dopiero tutaj pani Agnieszka puściła wodze fantazji. Dosłownie czułam się jakbym znalazła się w Kerhalorze. Potrafiłam sobie szczegółowo wyobrazić każde z miejsc i wydarzeń. Za to należą się autorce ogromne brawa. Na koniec kilka słów o bohaterach, którzy są bardzo dobrze dopracowani, a wręcz dopieszczeni. Aine zyskała moją ogromną sympatię ze względu na silny i wojowniczy charakter. Nie wyobrażam sobie przez co musiała wewnętrznie przechodzić przez ciągłe udowadnianie innym, że nie jest w niczym gorsza. Co musiała czuć dziewczynka, która nigdy nie zaznała ojcowego uczucia miłości, którego tak bardzo pragnęła? Obok starych postaci, które znamy z pierwszej części pojawiają się także nowe, które odgrywają kluczowe role w całej fabule i nieźle potrafią namieszać. „Grzechy ojców” to wielowątkowo powieść od której naprawdę ciężko się oderwać. Jeżeli lubi mroczne opowieści i fantasy to to ta trylogia jest dla Ciebie! Polecam.

,,Wbrew pozorom starość nie jest taka zła, Robercie. Możesz wtedy z czystym sumieniem pozwalać sobie na znacznie więcej niż inni. No bo sam powiedz, czy mam cokolwiek do stracenia?" Całkiem niezła książka z bardzo dużą ilością wiedzy i wydarzeń. Polecam czytać ją w ciszy, gdyż szybko można się rozproszyć, tym bardziej, kiedy ktoś nagle nam przerwie czytanie, jak to robili u mnie w domu. Musiałam wtedy wracać stronę do tyłu, bo gdzie ginął mi sens. Później, gdy już czytałam jednym ciągiem, to było wszystko w porządku. Chciałam zauważyć, że książka jest prawie jeszcze raz tyle grubsza niż część pierwsza, więc i zdarzeń mamy ogrom. Autorka ma nieco strojne pióro, ale w granicach mieszczących się do dziedziny w której książka powstała. Postacie będą tutaj dosyć inteligentni, niektórzy nie będą wyrażać tutaj swoich myśli, by nie obrazić ludzi, których szanują, lecz będą i tacy, którym można przypiąć łatkę gburowatości. Będziemy o nich wiedzieli tyle, ile będzie to potrzebne w treści. Niby lekko się ją czytało, ale z pewną rezerwą. Z nikim nie można się tu spoufalić, nie pozwala na to siła jaką bohaterzy reprezentują. Większość scen można sobie tu wyobrazić, lecz pozostają i takie, których nie ogarniałam. Jest to spowodowane bardzo dużym natłokiem informacji, bo to dość konkretna powieść. Pierwszy tom był nieco lżejszy do przyswojenia. Podobało mi się to, że choć pióro jest strojne, to jednak w tą dekorację wplatała dalsze wydarzenia. Wielu autorów jeśli już lubi ozdobniki, to dotyczą one jednaj konkretnej rzeczy. Tutaj wraz ze zdobieniami historia trwa nadal, dlatego nie zanika nam treść. Przeplata się tutaj motyw wiary i przysięgi, gdyż jedni wierzą tutaj w swoje bóstwo, inni w demony. Aine będzie miała tutaj bardzo trudny wybór, bo nie wie kogo obdarzyć zaufaniem. Starzy bogowie powrócili i będą się objawiać w postaci szeptów demonów. Pojawią się tutaj okrutne sceny, którą będą przyprawiać o gęsią skórkę. Nie można jednoznacznie ocenić bohaterów, gdyż bardzo dużo ukrywają. Będą tutaj sceny szaleństwa, które mi się podobały. Między wierszami wysuwa się pytanie, czy będzie część trzecia:-)