Hello, Goodbye i my pomiędzy

,, Bo właśnie tak się czuła, gdy była z nim: jakby całe życie była skałą, zwykłą i nudną, i dopiero kiedy go poznała, coś w niej pękło i, tak po prostu, zaczęła błyszczeć ". Już od początku przegrałam z książką. Nie ważne, że powtarzałam sobie iż nie będę płakać. I tak wyłam... Sięgając po tę książkę nie sądziłam, że spotka mnie tyle wzruszeń. Przeczytałam o cudownej miłości, która sprawiała, że rozkwitały kwiaty i śpiewały ptaki. Jednak wszystko, co piękne bywa też ulotne. Nasze idealne gołąbki muszą się rozstać z jakiegoś powodu. Nie cieszy to żadnego z nich, a wręcz dokłada tylko bólu, który my czujemy razem z nimi. By dogłębnie zobaczyć i podjąć ważne decyzje mają tylko kilka godzin. Postanawiają więc przeżyć wszystkie pierwsze razy, by się przekonać, czy ich miłość przetrwa. W tym czasie nie tylko poznają się na nowo, ale i na jaw wychodzą rzeczy, które dla jednego są oczywiste, a dla drugiego okazują się szokiem... Wspaniały styl, cudowna historia i postacie, które nas wzruszają. Są całkowitym przeciwieństwem siebie i zasad, które wyznają. Mają przyjaciół na których mogą liczyć, choć to bardziej wokół nich będzie się toczyła opowieść. Wiele trudnych wyborów i w tym relacje z rodzicami, gdzie nie każdy będzie mógł na nich polegać. Niekiedy chcą, by dzieci spełniły nich marzenia, a nie własne. Czy zatem pojmą, że każdy ma prawo podążać według własnego szczęścia? Według mnie nie tylko nastolatki znajdą tu coś dla siebie, ale i starsze, żonate pary, gdzie nie potrafią powiedzieć sobie, co aktualnie do siebie czują. Tutaj bohaterka tłumaczy na czym według niej powinna polegać miłość. Jednak rodzice zwrócą uwagę, że niekiedy pierwsze uczucie bywa ulotne i dopiero to późniejsze, dojrzalsze potrafi być trwalsze. Daje im to do myślenia i nam samym zresztą też. Według mnie piękna historia po którą warto sięgnąć, tylko uprzedzam, że wzruszenie was nie ominie:-)

"Hello, Goodbye i my pomiędzy" dostaje ode mnie dużego plusa za nietypowy pomysł na fabułę. W tej historii obserwujemy ostatni wieczór pary nastolatków, którzy następnego dnia rano wyjeżdżają do nowych szkół oddalonych od siebie tysiące kilometrów, więc postanawiają się w zgodzie rozstać. Ostatnie wspólnie spędzone godziny poświęcają na odwiedzanie wiele znaczących miejsc i wspominanie dobrych chwil. Jak można było przewidzieć, plany na ten czas poszły swoją drogą, a uczucia swoją... Clare i Aidan to dwa odrębne żywioły, które zupełnie inaczej reagują na tę sytuację. Ich rozmowy przypominają przepychanki serca z rozumem i do końca czytelnik nie wie, który organ ostatecznie wygra. Składać sobie romantyczne obietnice, tęsknić każdego dnia w związku na odległość czy rozsądnie zostawić za sobą pierwszą miłość i z poczuciem wolności wejść w nowy etap życia? "Hello..." to na głębszym poziomie opowieść o przemijaniu i o najtrudniejszym etapie wchodzenia w dorosłość. Clare stara się z każdego miejsca zabrać jakąś pamiątkę, bo ciężko jej się pogodzić, że czasu nie da się zatrzymać. Przypomina sobie, że w miejscu, w którym stoi, Aidan wyznał jej po raz pierwszy miłość, a w tej chwili jest zły i unika jej wzroku - to była jedna ze scen, przy której poczułam głęboki smutek. Zakończenie dla odmiany jest wypełnione pozytywnymi emocjami. Dzięki niemu czytelnik odkłada książkę wzruszony, a nie przygnębiony, i dobrze, bo jednak większa część powieści jest dosyć przygnębiająca. Polecam przede wszystkim nastoletnim odbiorcom jako krótką, ale ciekawą historię o nich dla nich. Warto porównać wersję książkową z filmową adaptacją, sens jest zachowany ten sam, ale kilka znaczących rzeczy zostało zmienionych.