Herbaciane róże

Katarzyna i Krzysztof to małżeństwo z wieloletnim stażem. Przez niektórych mogliby uchodzić za bardzo dobre małżeństwo, jednak małżonkowie od lat żyją obok siebie i wydaje się, że łączy ich tylko córka Pola, o którą się bardzo martwią i starają się trzymać ją pod kloszem, mimo tego, że córka jest już dorosła. Zwłaszcza ojciec, który nie wyobraża sobie dnia, żeby nie napisać do córki smsa, czy zadzwonić. A Pola chce zacząć żyć. Wyjazd do Krakowa ma być tego przykładem. Jednak niespodziewany wypadek burzy życie rodzinne całej rodziny. Pola odkryje tajemnicę, która wywróci jej spokój do góry nogami. Historia opisana przez autorkę pokazuje nam, jak ważne w naszym życiu jest przebaczenie. Powinniśmy docenić to co mamy i przyjąć to co daje nam los. Tak jak bohaterowie, tak samo my w naszym codziennym życiu mamy jakieś tajemnice, niedopowiedziane historie, coś ukrywamy, bo wydaje nam się, że tak będzie lepiej dla nas i dla naszych bliskich, a jednak czasami prawda, chociaż bywa bolesna, jest lepsza od kłamstwa. Ta książka to plaster na nasze rany.

"Każdy z nas został kiedyś zraniony. Żyjemy wśród ludzi, a ludzie nie są idealni. Jedni ranią nas, drugich ranimy my. Czy jest sposób, by te wszystkie zranienia zabliźnić i by te blizny nie przeszkadzały nam w życiu?" Jedna chwila, jedno zdarzenia odkrywa prawdziwe oblicze 30letniego małżeństwa Katarzyny i Krzysztofa. Wydaje się, że tej fikcji, tego udawania, które stało się udziałem ich rodziny, nic już nie jest w stanie naprawić. Najbardziej w tej sytuacji poszkodowana zostaje ich córka Pola. Zderzenie się tej młodej kobiety z wielką, rodzinną tajemnicą początkowo burzy jej poukładany świat, zamyka serce w złości i rozżaleniu, ale jedna rozmowa zmienia jej spojrzenie na postępowanie najbliżych. Czy wdzięczność i przebaczenie staną się tym plastrem, który zaleczy rany zadane przez życie i nie zawsze dobre wybory? Autorka @beataagopsowicz w swojej najnowszej powieści, mierzy się z niełatwym tematem zranień. Stawia swoich bohaterów w trudnych okolicznościach, zmusza do podejmowania decyzji, które w przyszłości będą nieść ze sobą ból i rozczarowanie. Ale czy nie takie jest życie? Tak jak w przytoczonym wyżej cytacie, ludzie nas ranią i my sami również ranimy. Ważne jest co dalej z tym zrobimy. W tej pięknej historii mamy podaną niejako receptę na życiowe rany, a jest nią właśnie przebaczenie i wdzięczność. Pola i jej bliscy doświadczyli tego , co ze sobą niosą kłamstwa, niedopowiedzenia, brak porozumienia, ale dzięki otwartości serca, potrafili dostrzec to, co naprawdę się liczy i zawalczyli o siebie. "Herbaciane róże" to kolejna z serii Opowieści z wiary, powieść niosąca nadzieję, pełna dobra i miłości, kojąca poobijane serca. Nie sposób się od niej oderwać. Przeniosła mnie do ukochanego Krakowa, niejednokrotnie wzruszyła ale i otuliła ciepłem niosąc ze sobą piękny przekaz. Jestem pewna, że zostanie w mojej pamięci jeszcze na długi czas.