Opis
Słoneczny poranek 6 sierpnia 1945 roku w Hiroszimie. W jednej chwili zwyczajne życie jej mieszkańców obróciło się w pył, a niebo zapłonęło cichym, nieludzkim światłem. Co pamiętają ci, którym udało się przetrwać? Ich głosy po raz pierwszy usłyszał cały świat dzięki reportażowi, który poruszył sumienia milionów.
Zaledwie kilka minut po ósmej rano panna Sasaki rozmawiała z koleżanką, pani Nakamura spoglądała przez kuchenne okno, a chirurg Terufumi Sasaki szedł szpitalnym korytarzem, niosąc próbkę krwi. W tamtej chwili nad miastem pojawił się oślepiający błysk. Huk dotarł z opóźnieniem, potworny i niespodziewany. Właśnie tak, w ogniu i ciszy, która przyszła tuż po nim, rozpoczęła się era atomowa.
Historia powstania reportażu
Świat po II wojnie światowej wiedział niewiele o prawdziwych skutkach tragedii w Hiroszimie i Nagasaki. Młody reporter, John Hersey, postanowił dotrzeć do ocalałych i oddać im głos. Redakcja „New Yorkera” podjęła wtedy bezprecedensową decyzję: cały numer z 31 sierpnia 1946 roku poświęcono wyłącznie jego tekstowi, by nic nie zakłóciło mocy tych świadectw.
Hersey prowadzi nas krok po kroku, godzina po godzinie, przez losy szóstki ludzi, których życie na zawsze naznaczyła atomowa katastrofa. Jego reportaż przeszedł do historii jako jeden z najważniejszych tekstów dziennikarskich XX wieku. Zamiast publicystyki i wojskowych analiz, postawił na to, co najważniejsze: ludzkie historie, przeżycia i emocje.
Uniwersalne przesłanie reportażu
Wagę reportażu docenił nawet Albert Einstein. W liście do Emergency Committee of Atomic Scientists stwierdził, że Hersey pokazał światu prawdziwy, przerażający obraz skutków bomby atomowej i uświadomił wszystkim, jakie konsekwencje niesie ona dla przyszłości ludzkości.
Hersey oparł swoją pracę na ponad pięćdziesięciu rozmowach przeprowadzonych pośród ruin Hiroszimy. Na pierwszym planie postawił osobiste relacje tych, którzy przeżyli, i ich codzienną walkę z koszmarem nowej ery. Jego narracja jest celowo oszczędna, pozbawiona taniego sentymentalizmu. Właśnie dlatego siła tych świadectw uderza z taką mocą.
Dziś reportaż "Hiroszima" nie traci na aktualności, szczególnie gdy na nowo odżywają globalne lęki przed bronią masowego rażenia. Niezwykła książka Herseya to coś więcej niż historyczny zapis — to potężna lekcja etyki i humanizmu, a także przestroga, która dotyczy nas wszystkich.
Czy kiedykolwiek myślałeś, jak wyglądała prawda o skutkach bomby atomowej z perspektywy zwykłych ludzi? Reportaż Johna Herseya to lektura, która od pokoleń zmusza do myślenia o cenie ludzkiego życia i niebezpiecznych granicach technologii. Sięgnij po tę wstrząsającą literaturę faktu o wojnie i jej konsekwencjach – jej obrazy i słowa zostaną z Tobą na długo.
Opowieść Herseya to wzór tego, czym powinien być reportaż. Hiroszima 1945 przestała być dzięki niemu tylko datą w podręczniku. Jego praca, często wyszukiwana jako "John Hersey książka", do dziś definiuje, jak literatura faktu o wojnie może pokazywać prawdziwe skutki bomby atomowej, nadając ludzką twarz statystykom.
Kraj produkcji: PL
Szczegóły
Polecane kategorie
Polecane serie
Polecani autorzy
Darmowa dostawa od 149 zł
Rabaty do 45% non stop
Ponad 200 tys. produktów
Bezpieczne zakupy
Recenzje
Czy jesteś gotów spojrzeć w oczy tragedii, która wydarzyła się naprawdę? Nie z perspektywy polityki, wielkiej historii czy podręcznika, ale z poziomu człowieka, który właśnie stracił dom, rodzinę i nadzieję? „Hiroszima” Johna Herseya to książka, której nie da się przeczytać bez bólu. To reportaż, który nie pozwala zapomnieć, że za każdą datą, za każdym wydarzeniem, za każdym „działaniem wojennym” stoi żywy człowiek - ze swoim ciałem, cierpieniem, lękiem i przerażeniem. To jeden z tych tekstów, przy których milknę. Bo co można powiedzieć o historii, która zaczyna się dokładnie 6 sierpnia 1945 roku, o 8:15 rano, kiedy niebo nad Hiroszimą rozdarło się na pół, a świat wszedł w nową, przerażającą erę - erę atomową? Hersey zabiera nas do miasta, które w jednej chwili przestało istnieć. Ale nie pokazuje zniszczeń z dystansu. Nie skupia się na liczbach. Jego opowieść zaczyna się i kończy na człowieku. Poznajemy sześć osób. Zakonnicę, lekarza, wdowę z trójką dzieci, niemieckiego duchownego, pastora i urzędniczkę. Każdy z nich żył tego dnia „normalnym” życiem. Gotował ryż, czytał gazetę, szedł do pracy. I nagle - błysk. Cisza. Huk. Śmierć. Chaos. Przetrwanie. To, co mnie uderzyło najmocniej, to sposób, w jaki Hersey prowadzi narrację - chłodno, rzeczowo, bez emocjonalnych ozdobników, ale z ogromnym szacunpkiem dla ludzkiego cierpienia. Dzięki tej oszczędności w formie, emocje - te prawdziwe, surowe - uderzają jeszcze mocniej. Widzimy nie tylko fizyczne zniszczenie miasta, ale też coś znacznie trudniejszego do opisania - kruszenie się psychiki, powolne pojmowanie skali tragedii, nieświadomość, która z czasem staje się przerażającą wiedzą. Hersey pokazuje też coś, co trudno zrozumieć z naszej perspektywy - ogromną samotność i brak wsparcia, jakiego doświadczyli hibakusha, ocaleni z Hiroszimy. Mijają dni, miesiące, lata - a oni nadal są pozostawieni sami sobie. Nikt ich nie leczy, nikt im nie pomaga, nikt nie pyta, co czują. Dopiero jego reportaż - opublikowany w całości w „New Yorkerze” – sprawił, że świat wreszcie spojrzał w tę stronę. I zadrżał. Ale „Hiroszima” to nie tylko świadectwo okrucieństwa broni atomowej. To również zapis niezwykłego humanizmu. W najczarniejszych chwilach bohaterowie tej książki pomagają sobie nawzajem, ryzykują życie, by nieść pomoc rannym, opatrują, karmią, przenoszą ciała. Ich cicha odwaga, bez żadnej gloryfikacji, jest najbardziej przejmującą częścią tej opowieści. Zamykałam książkę z uczuciem, jakby coś we mnie pękło. To lektura trudna, niewygodna, bardzo wymagająca emocjonalnie - ale konieczna. Bo tylko pamiętając o tym, do czego zdolna jest ludzkość, jesteśmy w stanie nie dopuścić do powtórki. Dla mnie „Hiroszima” to absolutnie klasyczny reportaż, który każdy powinien przeczytać choć raz w życiu. Żeby zrozumieć, żeby się zatrzymać. Żeby nie zapomnieć. Ocena: 10/10 - za rzetelność, prostotę formy i potężną siłę przekazu. To nie jest książka, która „się podoba”. To książka, która zostaje z tobą na zawsze.