Historia spisana atramentem

Po ośmiu latach, na półki księgarskie wraca książka "Historia spisana atramentem" by przypomnieć wydarzenia do drugiego tomu "Karta ze szwajcarskim adresem", który się właśnie ukazał nakładem Skarpa Warszawska. Dla mnie to było pierwsze spotkanie z tą książką, chociaż nie premierowe z tym duetem. Książka z tych, które bardzo lubię, kiedy fikcją miesza się z rzeczywistością. Kanwą książki jest pamiętnik księdza Czesława, dziadka, tak, tak dziadka Marii Ulatowskiej. To niesamowita romantyczna opowieść opisywana na początku XX wieku przez księdza, który pokochał kobietę. Poznał ją jako małą dziewczynkę i po latach spotyka ponownie. Ale to nie jest prosta opowieść o zakazanej miłości księdza i kobiety. To historia utrzymania związku, za wszelką cenę, odnalezienia się w społecznościach, które nie akceptują takiego zachowania, a także dylematu wyboru między uczuciem do kobiety, a mimo wszystko pragnieniem bycia wciąż księdzem, ale nie ukrywając romansu. Czy celibat to dobre rozwiązanie, przecież w innych wyznaniach małżeństwa duchownych są sprawą normalną. Jeśli, ktoś myśli, że to tylko opowieść snuta na faktach i ubarwiony w dialogi pamiętnik, to grubo się myli. Przeszłość przeplata się w oddzielnych rozdziałach ze współczesnością, gdzie para pisarzy Matylda i Janusz, czyli wcielenia autorów książek ruszają w świat tropami dziadka Matyldy - Marii. Przed nimi do odkrycia jest zagadka Templariuszy, w którą uwikłany był dziadek ksiądz Czesław. Robi się bardzo ciekawie. A i moi drodzy pojawia się na końcu książki druga część pamiętnika, oczywiście autentyczna. Dla mnie ważne jest jedno miejsce, które uwielbiam — Antonin i pałacyk myśliwski. Byłem tu kilka razy, bo za każdą wizytą rzucają na mnie urok wnętrza pałacu, park i znakomita kuchnia. Kto był, ten wie i na pewno wraca, kto nie był stan zauroczenia ma przed sobą