Hotel Bertram

W ubiegłym roku, dzięki wyjątkowym wydaniom jubileuszowym od Wydawnictwa Dolnośląskiego, zaczęłam odświeżać i uzupełniać znajomość twórczości Agathy Christie. Udało mi się przeczytać trzy powieści królowej klasycznego kryminału, a „Hotel Bertram” jest ostatnią z nich. W dwóch poprzednich, „Po pogrzebie” i „Niemy świadek”, z przyjemnością towarzyszyłam niezrównanemu Herkulesowi Poirot w jego śledztwach, a w tej udałam się w sentymentalną podróż do Londynu z panną Jane Marple. Goszczący ją, zachowany w staroświeckim stylu ekskluzywny hotel Bertram, oferujący stylowe wnętrza, tradycyjne menu i wygody współczesności, zdaje się zatopiony w przeszłości niczym owad w bursztynie. Tylko czy rzeczywiście można zatrzymać czas, nawet w tak starannie zachowanym miejscu? Panna Marple uświadamia sobie ze smutkiem, że nawet miejsca, które wydają się niezmienne, kryją pod powierzchnią dynamikę współczesnego świata, a powrót do przeszłości jest co najwyżej złudną iluzją. Narastający kontrast między nostalgią za przeszłością a rzeczywistością pełną zaskakujących wydarzeń budzi niepokój, a dla tak ciekawskiej i spostrzegawczej osóbki jak panna Marple obnażenie starannie zaplanowanej mistyfikacji, będącej sednem intrygi kryminalnej, jest jedynie kwestią czasu. Choć panna Marple pojawia się rzadziej, jej wkład w rozwiązanie sprawy prowadzonej przez nadinspektora Davy’ego, zwanego Tatą, jest kluczowy. Ten niedosyt jej obecności rekompensują inne fascynujące postacie, jak wspomniany Tata, wiecznie roztargniony kanonik Pennyfather, wprowadzający element humoru, pewna niestroniąca od szaleństw kobieta uzależniona od adrenaliny czy jej tajemnicza córka. Klimat powieści, nawiązujący do czasów prawdziwej starej Anglii, zafascynował mnie bardziej niż sama intryga kryminalna, która – choć niełatwa do odgadnięcia dzięki stopniowemu odsłanianiu faktów – nie obudziła u mnie szybszego bicia serca. Co innego panna Marple, która, mimo swojej ciekawości graniczącej z wścibstwem i zamiłowania do przypadkowego podsłuchiwania cudzych rozmów, wzbudziła moją ogromną sympatię. Z pewnością wzbudzi ją i w Was, o ile nie macie nic do ukrycia.

„Hotel Bertram” to już 10 tom cyklu Panna Marple. Tytułowy hotel znajduje się w Londynie i jest to historyczne miejsce, w którym od lat nic się nie wydarzyło. Do czasu, aż dochodzi do zamachu na dziedziczkę fortuny, licznych kradzieży i tajemniczego zniknięcia kanonika. Autorka posiada ciekawy styl pisania. Zanim ujawni nam co wydarzyło się w hotelu, przedstawi nam bardzo szczegółowo jego bywalców. Zwłaszcza starsza Panna Marple jest dość ciekawą postacią. Wydawałoby się, że skoro ma swoje lata, to nie słyszy i nie widzi wszystkiego. Jak się okazuje nic bardziej mylnego. Potrafi rozwiązać niejedną zagadkę. Autorka buduje w około tej historii specyficzny, trzymający w napięciu klimat. Przenikliwa Marple od pierwszych chwil w hotelu czuje, że coś w nim jest nie tak. I nie myli się. Miejsce to skrywa wiele tajemnic i zagadek do rozwiązania. W książce oprócz wspaniale wykreowanych bohaterów znajdziemy również zaskakujące zwroty akcji i zakończenie, którego nie jest tak łatwo domyśleć się. Oprócz zagadek kryminalnych znajdziemy tutaj również bogaty opis wnętrza hotelu oraz zwyczajów panujących wśród Anglików. Wszystko to sprawia, że książkę czyta się bardzo przyjemnie. Jeśli jesteście fanami Agathy Christie to bardzo polecam „Hotel Bertram”.

W Londynie jest niejaki hotel „Bertram”, niezwykle szanowany, elegancki. Utrzymywany w „starodawnym stylu” i dość kosztowny. W tym właśnie hotelu zatrzymuje się Panna Marple. Na początku jest zachwycona, ale po pewnym czasie, ma dziwne przeczucie, że coś jest nie tak z tym hotelem, nie wie jednak, co. W tym samym czasie w lokalu zameldował się niejaki kanonik Pennyfather, który miał lecieć na konferencję, jednak, że był człowiekiem dość roztargnionym, pomylił daty i spóźnił się na samolot. Miał zamiar wrócić do hotelu, ale wydarzyło się coś, co sprawiło, że kanonik zaginął. W tym samym czasie policja bada sprawę nagminnych napadów na banki i kradzieży, które stały się powszechne. Czy kanonik ma coś z tym wspólnego? Czy luksusowy i szanowany hotel skrywa jakąś tajemnicę? Mam wrażenie, że w tej książce autorka chciała bardziej postawić nacisk na tło wydarzeń oraz okoliczności. Znajdziemy tutaj dużo opisów zwyczajów „tradycyjnych” anglików, dużo opisów wnętrza hotelu. W tym tytule bardziej zanurzamy się w klimacie londyńskiego hotelu niż w samej akcji. Niemniej jednak, jest to bardzo przyjemna książka, zabrałam ją ze sobą w podróż i myślę, że to właśnie idealna książka na podróż czy urlop. Niewymagająca i klimatyczna. Zachęcam do przeczytania!