Hrabina

Nie spodziewałam się, że tak szybko przesiąknę tą opowieścią. Napisana z perspektywy postaci, więc mogliśmy poznać ich sekrety, choćby ukazane w czasie, kiedy przychodzą do domu. Główna postać kobieca jest bardzo skryta. Nikt nie wie ile ma lat, ani czy ma jakąkolwiek rodzinę, gdyż sama nikogo do siebie nie dopuszcza. Jest długoletnią dziennikarką nauczoną pracować samemu. Bardzo nie lubi narzucania jej tematów, które musi opisać w gazecie. Jej upartość nie znała granic, choć zmieniło się to dzięki nowemu pracownikowi, którego jej przydzielono. Erykowi nie podoba się ksywka ,,Misiu", którą dostał na wstępie. Wie, że ostatnio mu się przytyło, jednak zgania to na krab nieudanego życia prywatnego. Swoją szczerością i przytulnością, oraz dużo młodszym na oko wiekiem od Niny, budzi jej sympatię. To jemu pierwszemu zwierza się z rzeczy, które znała jedynie jej przyjaciółka. Oboje przełamują pierwsze lody, gdzie to Nina topnieje gdzie chce i staje się lodowata gdzie potrzebuje. Obecnie zajmują się sprawą, którą im narzucono. Oboje kręcą nosem na dawny przedział wiekowy tamtej historii, jednak z perspektywy Eryka, gdzie mocno podkręci napięcie, sami z wyczekiwaniem będziemy śledzili, co się wtedy wydarzyło. Na plus im idą obecne udogodnienia, lepsze sprzęty i rozwój intelektualny. W ten sposób za pomocą burzy mózgów będą natrafiali na kolejne informacje obijające się o podpalenie, krętactwa, nieprzypadkowe morderstwa, oraz tuszowanie spraw. Najciekawszy moment zacznie się od momentu, kiedy dowiemy się, że pierwsza bogata dama obawiała się o swoje życie i męczona była tajemniczymi telefonami. Następnie w późniejszym czasie jej córkę spotkało podobny los. Czy możliwe by było, żeby z przypadku zdjęto z powierzchni ziemi bardzo bogate osobowości? Kto odziedziczył wielki majątek? Jak uzyskać odpowiedzi na wiele pytań, gdzie większość osób z tamtych czasów nie żyje? Jak dla mnie to dłuższe opowiadanie, które tak mnie wkręciło, że poświęciłam na nią połowę nocy:-) Tutaj każdy element bardzo ciekawi i nie zwracamy uwagę na szybki obrót wydarzeń. Stosunki między bohaterami do końca nie są oczywiste, więc i to buduje nasze napięcie. Książki, gdzie w grę wchodzą duże pieniądze i działa sztuki zawsze nakręcają czytelnika, gdyż psychicznie dają nam nadzieję na wzbogacenie się. Przez to człowiek po nich naprawdę prześwietla swoje życie i szacuje co może zrobić, żeby osiągnąć status postaci z opowieści. Duża liczba dialogów i przejrzystość druku również działają na plus. Co zatem pozostaje? Przeczytanie jej:-) Według mnie naprawdę warto:-)

Nie wiem jak Ty, ale ja mam słabość do kryminałów, które zaglądają w oczy przeszłości, tych, które nie zadowalają się prostym pytaniem „kto zabił?”, tylko idą o krok dalej - pytają: dlaczego, co wtedy przemilczano, komu prawda się nie opłacała. „Hrabina” Anny Klejzerowicz to właśnie taka powieść - mroczna, wielowarstwowa, przesiąknięta atmosferą tajemniczych willi, zapomnianych grzechów i historii, która nie chce zostać zapomniana. Na pierwszy rzut oka mamy tu klasyczny trop: dziennikarze Nina i Eryk, znani już z wcześniejszych książek autorki, dostają zlecenie zbadania sprawy brutalnego morderstwa starszej kobiety. Tyle że coś się tu nie klei - ofiara, wdowa po wpływowym działaczu z czasów PRL, była torturowana, ale… nic z jej domu nie zginęło. Ani jeden cenny obraz, ani jedna rzeźba z imponującej kolekcji. Motyw rabunku odpada. A to dopiero początek. Bo chwilę wcześniej w dziwnych okolicznościach umiera jej matka - legendarna „hrabina”, niemal stuletnia poetka, otoczona aurą niedopowiedzeń. Czy to przypadek? Czy ktoś chce zatrzeć ślady sprzed dekad? Im dalej Nina i Eryk wchodzą w tę historię, tym więcej kurzu i trupów wysypuje się z przeszłości. Klejzerowicz prowadzi nas przez opowieść jak po zbutwiałym dywanie - niby idziesz do przodu, ale czujesz, że coś tam pod spodem się rusza. Doceniam, jak autorka buduje tło historyczne - to nie jest zbiór suchych faktów, ale organiczna część opowieści. Są tu echa wojny, przemilczane przesiedlenia, powojenne dramaty i rodzinne sekrety ukrywane przez pokolenia. Wszystko podane z dużym wyczuciem - bez moralizowania, ale też bez taniej sensacji. Czytałam „Hrabinę” w nocy - i przyznam, że kilka razy miałam ciarki. Nie ze strachu, ale z poczucia, że oto odkrywam coś ważnego. Że historia tych kobiet, tej rodziny, tych śledztw i milczeń, ma w sobie prawdę większą niż typowy kryminał. A przy tym styl Klejzerowicz pozostaje niezwykle przystępny - klarowny, zrównoważony, bez przesady. Nie znajdziesz tu fajerwerków - ale znajdziesz głębię. Czy „Hrabina” to książka bez wad? Nie. Są momenty, które trochę się ciągną, a niektóre tropy można przewidzieć. Ale to wciąż historia, która zostaje w głowie. I która pokazuje, że czasem prawda leży gdzieś pomiędzy zapomnianym grobem a zniszczonym pamiętnikiem. Dla kogo ta książka? Dla tych, którzy nie szukają tylko odpowiedzi na pytanie „kto zabił?”, ale chcą też odkryć „dlaczego to wszystko miało miejsce”. Dla miłośników tła historycznego, rodzinnych tajemnic i narracji, która snuje się powoli, ale zostawia ślad. Ocena: 7,5/10 - za klimat, konstrukcję fabularną i subtelną psychologię postaci. Punkt odjęty za lekką nierówność tempa.