Im mroczniej, tym lepiej

Nie sięgam zbyt często po opowiadania, ale tego nazwiska nie mogłam pominąć. Tym bardziej że na ostatnich Targach Książki Vivelo uczestnicy spotkania prowadzonego przez Roberta Jasiaka między innymi Katarzyna Puzyńska, Marta Guzowska i Robert Ziębiński zaostrzyli mój apetyt opowiadając o nich tak, by nic nie zdradzić, a wyobraźnię rozpalić do czerwoności. I Stephen King absolutnie nie zawodzi wciągając czytelnika w klimat grozy tym bardziej przerażający, że dotyka zwykłych ludzi i ich spraw, lęków i pragnień. I czyni to jak najlepszy gawędziarz zaczynając od historii "Dwóch utalentowanych skubańców", którą daje nam się delektować przez kilkadziesiąt stron. Ale prócz tych dłuższych mamy też opowiadania zajmujące raptem kilka stron, które jednak zakończeniem uderzają niczym młotem. Z dwunastu historii składających się na „Im mroczniej, tym lepiej” trzy zawładnęły moimi zmysłami na długo. Wspomniana już wyżej o dwóch przyjaciołach z niewielkiej miejscowości, którzy niespodziewanie osiągają ogromny sukces i wielu docieka przyczyny tak nagłej odmiany ich losu. "Zły sen Danny'ego Coughlina" ukazujący jak bardzo można sobie zaszkodzić postępując właściwie, szczególnie jeśli ktoś się na nas zaweźmie. I trzecia z nich o psychodelicznym klimacie „Grzechotniki”, w której chyba większy strach, ale i współczucie budzi dwóch bliźniaków niż tytułowe gady. Autor serwuje historie błyskotliwe, zaskakujące, przerażające, ale i zabawne. Niektóre z powodzeniem mogłyby zostać rozwinięte w naprawdę mroczne i wciągające powieści. I choć pojawiające się wątki obcych, duchów, niewytłumaczalnych zdarzeń z pogranicza jawy i snu lub po prostu konsekwencji działań ludzi owładniętych żądzami nie są niczym nowym w tym gatunku, to każde z opowiadań przynosi powiew świeżości i ukazuje naprawdę wysoką formę króla grozy. Szczególnie miłośnicy jego wcześniejszej twórczości odnajdą tu "swojego" Kinga.

Stephena Kinga nikomu przedstawiać nie trzeba. To jeden z tych Autorów, od których zaczęła się moja przygoda z horrorami. Nie jestem fanką opowiadań, ale po te od Króla sięgnęłam z ogromną przyjemnością. Czy jestem zadowolona? Zdecydowanie! "Im mroczniej, tym lepiej" to dwanaście wyjątkowych utworów, które rozciągają się od krótkich nowel, przez dłuższe opowiadania, aż po minipowieści. Każde z dzieł ukazuje szeroki wachlarz umiejętności literackich Kinga, oscylując między klasycznym horrorem, kryminałem, a prozą obyczajową. Każda z historii ma własny, niepowtarzalny klimat, od klasycznego horroru po mroczny surrealizm i czarny humor. Wśród utworów znajdziemy zarówno te, które wywołują dreszcze zgrozy, jak i te, które zmuszają do refleksji nad naturą ludzką. Jest różnorodnie i każdy znajdzie tutaj coś dla siebie. Gdybym miała wybrać te, które najbardziej mi się spodobały, to postawiłabym na: "Grzechotniki", "Zły sen Danny’ego Coughlina", "Wszystkowiedzący" i "Droga do Zajazdu Zjazd". Bezapelacyjnie przy lekturze tych opowiadań, bawiłam się najlepiej! "Im mroczniej, tym lepiej" to kolejne dzieło Stephena Kinga, które potwierdza jego mistrzostwo w opowiadaniu mrocznych, pełnych napięcia historii. Każda z zawartych w zbiorze opowieści to małe arcydzieło, które nie tylko straszy, ale i zmusza do refleksji nad naturą człowieka. King nie boi się eksplorować najciemniejszych zakamarków ludzkiej psychiki, jednocześnie dostarczając czytelnikowi nieskończonej przyjemności czytania. Stephen King po raz kolejny udowadnia, że jest niezrównanym mistrzem grozy, który potrafi przerazić, wzruszyć i rozbawić jednocześnie. Polecam!

„Im mroczniej, tym lepiej” Stephena Kinga to zbiór 12 mrocznych opowiadań, w których nie ma straszenia klaunami czy duchami. Jest za to straszenie tym, czego boi się każdy człowiek - śmiercią, przemijaniem i bezradnością. Widać tutaj, że King i jego twórczość się zmieniają. Czy na gorsze? Oczywiście, że nie. Jednak odnoszę wrażenie, jakby ten zbiór był zdecydowanie dojrzalszy od jego pozostałych książek. Nie jesteśmy już zamknięci w klaustrofobicznej przestrzeni z potworami, a przyglądamy się światu i prowadzimy rozważania na temat przemijania, życia i pożegnań. Jak na antologię przystało, zawiera ona przeróżne opowiadania. Jedne podobają się bardziej, inne natomiast mniej. Jednak gdybym miała wybrać trzy ulubione, byłyby to z całą pewnością: „Strzeżcie się snów”, „Wszystkowiedzący” oraz moje ulubione „Zły sen Danny’ego Coughlina”, w której warstwa psychologiczna dosłownie mnie powaliła. Co najbardziej mnie uderzyło, to fakt, że autor ma pewien problem z zakończeniem niektórych opowiadań. Ucina historię i brakuje jej puenty. Chociaż może to zabieg zamierzony, aby zmusić czytelnika do dłuższych rozważań na temat tego, co przeczytał? „Im mroczniej, tym lepiej” to zbiór 12 naprawdę świetnych opowiadań. Może nie pozbawionych wad, ale naprawdę wciągający i powodujący, że trudno się od nich oderwać. Serdecznie 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠!