Inshallah. Oddech Maroka

Bardzo lubię czytać tzw. książki podróżnicze. To świetny sposób na podróżowanie w kapciach, kiedy czasu nie staje, by ruszyć samemu w świat, a różnie z tym czasem bywa. Maroko, to jedno z miejsc, do których chciałbym się udać, chociaż znam to miejsce dość dobrze od kulinarnej strony dzięki wielu produktom z olejem arganowym na czele, które miałem okazję próbować. Nawet mam naczynie tadżin do gotowania i to nie takie byle jakie dla turystów, ale takie, jakie używają mieszkańcy Maroka. Nawet w nim przygotowywałem tradycyjne danie z kiszonymi cytrynami. Magdalena Wąsiura na ponad 500 stronach opisała Maroko, określając ten opis w podtytule oddechem. Tak to jest oddech autorki, dlatego, że przebywała tam nie na wakacjach, ale przez kilka miesięcy mieszkała w małym miasteczku Khennifra w Atlasie Wschodnim, żyjąc pod jednym dachem z rodziną berberyjską. Udała się do Maroka jako wolontariuszka, żyjąc codziennością tych ludzi ich radościami, smutkami, kłótniami, godzeniami się, wychowaniem dzieci i dymem z uszkodzonego przewodu kominowego. Wsiąkała w kulturę, ale stawiając wielu zwyczajom barierę Europejki. Poznawała także wielu ludzi, dzieląc się z nimi swoją innością i poczuciem wolności. Starała się zrozumieć ich inność. Z tych wszystkich kontaktów rodziły się przyjaźnie wielkie i małe, ale także uczucia, które były trudne do ogarnięcia wśród ludzi różniących się kulturowo. Książka jest niesamowita, bo to wspomnienia, trochę powieść, rozważania socjologiczne, opisy przewodnikowe, wspomnienia najlepszych doznań smakowych. Wszystko podprawione tłem historycznym. Co jednak najważniejsze jest to szczere i prawdzie, bardzo subiektywne oddychanie Marokiem, które poznała autorka nie z perspektywy turystyki, ale członka ubogiej rodziny berberyjskiej. Co znaczy Inshallah? Oznacza “jak Bóg da”, “jeśli Bóg pozwoli”, “jeśli taka jest wola Boga" i taki jest oddech Maroka. Polecam na nadchodzące wieczory późno jesienne.