Instytut Piękności

Czy spodziewalibyście się salonu kosmetycznego w okupowanej podczas II wojny światowej Warszawie? Co prawda życie w stolicy rządziło się swoimi prawami, ale taki przybytek, do tego prowadzony przez Polkę? Przyznaję, że sama byłam zaskoczona, ale tytułowy Instytut Piękności działał naprawdę. Otworzyła go Mada Walter - wykształcona w Szwajcarii polska lekarka, która pod przykrywką właśnie salonu piękności, ratowała ludzkie istnienia. Pojawiały się w nim uciekinierki z warszawskiego getta, które dzięki zmienionemu wyglądowi oraz całemu kursowi doszkalającemu - wszak trzeba było poznać niuanse życia przykładnej katolickiej kobiety, dostawały drugie życie, a przede wszystkim szanse na to, by przetrwać ten wojenny horror. Powieść autorstwa Marii Paszyńskiej „Instytut piękności” to fabularyzowana historia. Sama główna bohaterka, cała jej działalność są oczywiście prawdziwe, zaś reszta jest fikcją literacką, wplecioną fenomenalnie w zdarzenia historyczne. Mamy tu historię samej Mady - to, jak do tego doszło, że postanowiła w taki, a nie inny sposób nieść pomoc Żydom w okupowanej Warszawie. Są też historie czterech kobiet, Żydówek mocno doświadczonych przez los: Sary, niegdysiejszej Księżniczki kabaretu, Dalily - przykładnej i skromnej żony rabina, Zoji- wykształconej młodej profesorowej, a także Lei - młodziutkiej dziewczyny, która straciła matkę. Każda z nich inna, z innym bagażem doświadczeń, obracająca się przed wojną w innym środowisku, ale potrafiąca w obliczu zagrożenia odznaczyć się siostrzeństwem i wielką odwagą. Odwagą i mimo wszystko siłą - by dalej trwać, nawet wtedy, gdy wydawać by się mogło, że już gorzej być nie może. Piękna, momentami smutna i niezwykle wzruszająca. Opowiada o ciężkich czasach, w których tylko nie liczni potrafili odznaczyć się prawdziwym człowieczeństwem…