Siostry Mórz. Tom 1. Iris

Niektóre schematy w literaturze są zbyt dobre, by je zmieniać! Jeśli tak jak ja pokochałyście serię „Siedem sióstr” Lucindy Riley czy „Utracone córki” Sorayi Lane, to zakochacie się również w „Siostrach mórz” Eleanor Buchanan. To porywająca saga o czterech rozdzielonych siostrach i ich potomkiniach, które, rozsiane po najdalszych zakątkach świata, próbują rozwikłać tajemnicę starożytnej klątwy szkockich głazów, by odkryć swoje korzenie i wreszcie powrócić do domu na klifie. 25 marca miał premierę pierwszy tom tej serii, „Iris”, w którym przepadłam od pierwszych stron! Ta rozgrywająca się w dwóch liniach czasowych opowieść kieruje nas ku najstarszej z sióstr Blackmore, która w latach trzydziestych ubiegłego wieku porywa się na desperacką podróż na Cejlon w poszukiwaniu wuja, oraz współcześnie ku Roz, uciekającej z Australii do Anglii przed brutalnym ojczymem. Przyznam, że z większą fascynacją śledziłam losy Iris, również przez wzgląd na barwnie ukazane ówczesne realia i odmienność krain oraz klimatów, do których trafia. Jej przepiękna, ale i pełna napięcia historia pokazuje, jak z pragnienia zemsty i pomimo bolesnych strat może narodzić się najprawdziwsza miłość i nowy dom na końcu świata. Autorka daje nam poznać również powody rozdzielenia sióstr i wyjaśnia, dlaczego Iris nigdy nie wróciła na szkockie klify, które tak ukochała. Ale i mroczna historia Roz budzi ciekawość. Popełniona w jej rodzinie zbrodnia odbija się na niej rykoszetem, a kobieta nie tylko przeżywa trudną żałobę, na której cieniem kładą się wyrzuty sumienia, ale i odczuwa uzasadniony strach o własne bezpieczeństwo. Obie te opowieści, przeplatane niczym dwie nici z zupełnie innych kilimów, w pewnym momencie łączą się, tworząc cudowny i spójny wzór. I jak to bywa w życiu, zadziałał tu absolutny przypadek oraz intuicja, która przyciągnęła Roz do pewnego londyńskiego antykwariatu z niepokojącym obrazem czterech głazów na wystawie. Nie bez znaczenia okazały się również poszukiwania spadkobierczyń majątku Blackmore'a, którymi zajął się młody prawnik Finn. To nie tylko dynamiczna, wciągająca akcja czy klimatyczne opisy tak odmiennych skrawków świata jak Szkocja, Australia czy Cejlon, ale przede wszystkim niezwykle budująca historia o odnajdywaniu swoich korzeni i pozwoleniu sobie na szczęście. Znalazłam w niej wszystko, za co kocham ten gatunek: dawne sekrety, dzikie szkockie klify, niebezpieczeństwo, pięknie rodzące się uczucia i odrobinę magii, która subtelnie kieruje losami bohaterek. Autorka zręcznie spięła wszystkie te elementy i w swoim gawędziarskim stylu przejęła kontrolę nad naszymi emocjami od pierwszej do ostatniej strony. I to naprawdę nie jest pusty frazes! Na samym końcu zdradza nam imię kolejnej młodej kobiety, Clary, kusząc nas zapowiedzią drugiego tomu. I jak tu się oprzeć? To jednak taki słodki przymus, bo jeśli kolejne części okażą się tak ciepłe i urzekające, to zanurzę się w nich z prawdziwą przyjemnością i nadzieją, że potomkiniom czterech sióstr uda się odwrócić klątwę. Ja już odliczam dni!

„Na odległym szkockim cyplu stały kiedyś cztery wielkie głazy - Siostry Skary. Legenda głosi, że ustawił je zrozpaczony ojciec, który chciał wskazać drogę powrotną swym uprowadzonym córkom. Na każdego, kto odważyłby się powalić te głazy, spadnie klątwa: jego rodzina również zostanie rozrzucona po świecie bez możliwości odnalezienia drogi do domu.” . Wierzycie w klątwy? Charles Blackmore niestety nie wierzył, przy budowie domu powalił głazy zwane Siostrami Skary i… na jego rodzinę padła klątwa. Najpierw przez krach na giełdzie z lat 30.XX wieku stracił cały majątek, później zmarła jego żona, on sam zaczął pić, a jego cztery córki zostały zmuszone opuścić dom… W czasach współczesnych Roz ucieka przed przeszłością i wyrusza z Australii do Londynu. Tam w antykwariacie widzi obraz przedstawiający cztery skały na klifie. Jakaś tajemnicza siła przyciąga ją do niego. Dziewczyna czuje więź z tym obrazem. Nie wie jaką, ale postanawia rozwikłać jego tajemnicę, a przy okazji „poznaje losy Iris i przekonuje się, że nie da się uciec od przeszłości…” . Powieść „Iris. Siostry mórz” to pierwszy tom sagi autorstwa Eleonor Buchanan. To niezwykle wciągająca historia o sile kobiet, ich determinacji, walce z przeciwnościami losu. O nie poddawaniu się - nawet wtedy, gdy los zsyła nam kolejne kłody pod nogi. To też opowieść o tajemnicach rodzinnych - głęboko zakopanych, które już po wielu latach same proszą się o wyjście na jaw… . Akcja rozgrywa się dwutorowo - w latach 30.XX wieku oraz czasach współczesnych. Główne bohaterki - Iris i Roz, to odważne młode kobiety, których życie niestety nie oszczędzało. . Historia wciąga od pierwszych stron. Wzrusza, przejmuje do głębi, momentami zasmuca, ale także przynosi nadzieję. Nadzieję na odwrócenie fatum, na poskładanie wszystkich „puzzli” tej układanki. Ale też w końcu na miłość - szczerą, prawdziwą, ze szczęśliwym zakończeniem. Bo przecież każdy na nią zasługuje! . Powieść mnie zachwyciła! Do tego stopnia, że brakuje mi słów, by to opisać! (I już wypatruję kontynuacji)