Irysowy letarg

Czasy, kiedy Hitler prowadził swoje rządy były bardzo smutne. Autorka opisała jak traktowano ludzi żydowskiego pochodzenia bez względu na to jaki wcześniej nosili tytuł. Poniżano ich i wyganiano z kraju. Wcześniejsze ,,dzień dobry pani profesorze" zmieniło się na ,,wypad stąd, bo was wszystkich pozabijamy". Nie pozwalano żydowskim dzieciom się uczyć, a dorosłym pracować. Uważali, że ich dłonie mogą skazić Niemców. To było tak absurdalne, niesprawiedliwe i nieludzkie, aż nie chciałam sobie tego wyobrazić. Zdecydowałam, że do książki podejdę jak do lektury, którą mam tylko przeczytać i ocenić, bo w przeciwnym razie co kilka stron bym przerywała i pozwalała łzom popłynąć. Autorka opisała dawną historię zmieszaną z wydarzeniami, którym nadała jakby prawdziwy wydźwięk. Ona bardziej opowiada nam tą historię, więc dialogów jest nieco mniej. Czytamy ją lekko i przejmująco. Piękny styl zabiera nas do opisów niepokoju, smutku i traktowania ludzi jako gorzej urodzonych. Nieszczęście jest tu mocno namacalne, bo postać nie spotykają dobre wydarzenia. Nieszczęście goni nieszczęście, zewsząd krzywdzi się ludzi wplatając prawdę, która siłą rzeczy boli. Ktoś tutaj trochę namieszał w swojej przeszłości i teraz przyjdzie wywlec to na światło dzienne. Aż byłam zła na siebie, bo jak wiem, że nie znoszę historii, tak ta książka uświadomiła mi, że złość swą kieruję nie na same wydarzenia, ale na ból i niesprawiedliwe traktowanie ludzi. Na krzywdzenie ich, bo tak ktoś sobie wymyślił. Aż mi ciśnienie skakało, kiedy ta informacja znalazła sobie w mojej głowie miejsce. Piszę o tym, bo dawno nie czytałam tak realistycznej powieści. Działającej na nasze osądy, zmysły, uczucia i chęć rozmawiania o tym, co się kiedyś wydarzyło. Bardzo dużo wiedzy jest też tu z tematu medycyny. Będąc lekarką czytamy o tym jak dochodzi do wykrywania chorób i sami jesteśmy wtedy w euforii. Cieszymy się razem z nią i smucimy również. Podkreślam jeszcze raz, to ogromnie realistyczna książka, więc jeśli tematy wojny cię smucą, to być pewien, że to najdelikatniejsze z określeń, którego doświadczycie. Aż brak mi słów, dosłownie...